Επιφυλλίδα

Σουλάτσο στους παραδείσους της πλησμονής

Ηαλήθεια είναι ότι τ΄ αποφεύγω. Φτάνω απέξω και, παρκαρισμένος στις τεράστιες αλάνες τους, περιμένω τους δικούς μου να ψωνίσουν όση ώρα χρειαστεί, να τους πάρω και να φύγουμε.

Μα, αν καμιά φορά πρέπει να μπω και παραμέσα, προχωρώ με δισταγμό πολύ. Σαν να με σπρώχνουν με το ζόρι να περάσω τις καγκελόφραχτες διόδους των ταμείων τους ή ν΄ ανεβώ τις κυλιόμενες σκάλες των ατέλειωτων ορόφων τους.

Γιατί μπορεί μεν να βρίσκομαι σ΄ έναν παράδεισο της αφθονίας, αλλά την ίδια ώρα αισθάνομαι να πέφτουν πάνω μου οι κάμερες του πολυκαταστήματος, κι ένα σωρό αόρατα βλέμματα και ορατά να με παρακολουθούν από παντού· να στρέφονται προς τη μεριά μου και να με κατοπτεύουν: Από το κέντρο ελέγχου, από τα σκοτεινά δωμάτια με τις οθόνες τους, από κρύπτες και πατάρια.

Και τότε, αυτομάτως, βάζω τα χέρια μου στις τσέπες, τα κρύβω στο μπουφάν ή τα σταυρώνω κάτω απ΄ τις μασχάλες, αρκεί να μην είναι εκτεθειμένα στον αέρα και εγείρουν υποψίες.

Μ΄ αυτές τις σκέψεις, τις αγχωτικές, αρχίζω να διασχίζω τους αχανείς λαβυρίνθους ανάμεσα στα ράφια. Αργά αργά, με βήμα λιτανείας, όχι βιαστικά ή λάχα λάχα, μη νομίσουν οι σεκιουριτάδες ότι είμαι ύποπτος φυγής, με θεωρήσουν ένοχο κι ορμήσουν απ΄ το βάθος του διαδρόμου.

Δεν τους βλέπεις, αλλά όταν χρειαστεί, καταφθάνουνε από παντού και σε πάνε σηκωτό. Έχω στον νου μου κάποτε πουάρχισε να σφυρίζει ξαφνικά ένα μηχάνημακοντά στην έξοδο. Πώς ξεφυτρώσανε από παντού, μου λες; Πέσανε πάνω στον στόχο τους κι ούτε που πρόλαβε να πει ο άλλος κύμινο. Τον μπαγλαρώσανε, ένας απ΄ τα δεξιά, άλλος από τ΄ αριστερά, και τον σούρανε στο «στρατηγείο» για τα περαιτέρω. Να πάθω καμιά λαχτάρα τέτοια, για φαντάσου!

Άπαπα, ούτε και μέσα στο κουβούκλιο του ασανσέρ. Κομμένα τα κοιτάγματα μπρος στους καθρέφτες, οι μούτες και τα σενιαρίσματα ή το καθάρισμα της μύτης. Σοβαρός κι ακίνητος. Δεν είμαι μοναχός μου, κάποια οθόνη θα με δείχνει τώρα κι ένας κέρβερος θα μ΄ έχει καραούλι από κοντά, ώσπου να ψωνίσω και να φύγω.

Ω ναι, μέσα στα πολυκαταστήματα της αφθονίας έχω πάντα την αγκούσα της συνεχούς παρακολούθησης, την αίσθηση της απειλής, την πεποίθηση μιας αόριστης σε βάρος μου καχυποψίας και, εν τέλει, το άγχος κάποιας εν δυνάμει ενοχής.

Και υπό το κράτος αυτής της δυσφορίας ξεχνώ, αλίμονο, γιατί έχω έρθει και για ν΄ αγοράσω τι; Φτάνω που λέτε στο ταμείο, μα δεν κρατώ στα χέρια τίποτα. Τώρα είναι που θα με υποψιαστούν για τα καλά, λέω από μέσα μου- και δίκιο θα ΄χουνε-, αλλά πώς να βγω από τα κάγκελα; Δεν μπορώ και να τους πω πως φεύγω άπραγος. «Τι ήρθες να κάνεις εδώ μέσα άνθρωπέ μου;» θα μου πουν, «σουλάτσο στους διαδρόμους του κτιρίου; Γιατί δεν πήγαινες στον Κήπο να πάρεις τον αέρα σου;», θα με προγκίξουν οι κοπέλες του ταμείου. Κι είναι κάτι τετραπέρατες αυτές, το μάτι τους αστρίτης κι αυτί λαγωνικού. Σε κοιτάζουν και νομίζεις πως σου λένε «αλτ, τις ει;».

Ώρες είναι να με ρωτήσουνε το σύνθημα και το παρασύνθημα, σκέφτομαι και με πιάνει ένα σφίξιμο. Τόσο, που μου ΄ρχεται να σηκώσω τα χέρια μου ψηλά και να φωνάξω:«Ψάξτε με, παραδίδομαι, δεν κρύβω τίποτα. Κι αν δε με πιστεύετε, να γυρίσω και τις τσέπες μου ανάποδα».

Φαίνεται ότι το ύφος μου τους πείθει και μ΄ ένα βλέμμα απαξιωτικό που λέει «διώξτε τον να γλιτώσουμε από δαύτονα» μ΄ αφήνουν να περάσω.

Και βγαίνοντας έξω, στον αέρα, «άι σιχτίρ» τα βάζω με τον εαυτό μου, «πας κι εσύ γυρεύοντας. Τι τις θες τις επισκέψεις στους παραδείσους της πλησμονής. Δεν σου φτάνουν τόσες ενοχές, φορτώνεσαι καινούργιες».

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας