Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Δάνειο σε μυαλό υπάρχει;

Κυρία Αθηναίου μου Καθώς κοντοζυγώνει ο καιρός για διακοπές, να σας ευχηθώ καλό καλοκαίρι. Επιτρέψτε μου όμως να εκφράσω τη δυσφορία που μου προκαλεί η ενορχηστρωμένη και χειρίστου είδους προσπάθεια της κυβέρνησης να μας πείσει ότι μεριμνά για την πάταξη της φοροδιαφυγής και για τη διαφάνεια – ας γελάσω, πικρά εννοείται- στην πολιτική ζωή. Όχι ότι και στην αντιπολίτευση πάνε πίσω… Δεν αντέχω άλλο. Αν έχουν τσίπα, ας πάψουν να βγαίνουν οι της Βουλής και να λένε ευφάνταστα μεν, άνοστα δε. Δεν τους λέει τίποτα εκείνο το ρημάδι το ρητό «κρείττον σιγάν τού λαλείν».

Με τιμή, Ευθύμιος Χιόνης, Φιλοθέη Ααααχ, αγαπητέ Ευθύμιε, εύχεστε καλό καλοκαίρι, αλλά εκεί που μας έχουν φτάσει όλους ποιος ξέρει πόσοι θα μπορούν πλέον φέτος να πάνε διακοπές.

Με ή χωρίς διακοποδάνειο, που είναι ο νέος τρόπος να μας τα παίρνουν- μετά τα εορτοδάνεια και τα ψιλά γράμματα εν γένει των δανείων (να ΄ναι καλά και να μασουλάει τον αμασούλητο ο Μr. Ηorsehat του οικονομικού θαύματος της Ψωροκώσταινας).

Αχχχ, δεν έχει καλοκαίρι ο Λιναρντό- κατά το «δεν έχει Πάσχα ο Λιναρντό» του μετρ Μαρκό με τ΄ όνομα (που εσχάτως από το πρασινάκι που φορούσε άρχισε να μπλαβίζει, μαθαίνω, προς το βαθύ μπλε- άλλο πάλι και τούτο, πού τον θυμήθηκα τον μετρ!). Όσο για τα περί διαφάνειας, εγώ σας έχω άλλο καλύτερο ανέκδοτο να γελάσουμε: Μη-δε-νι-κή α-νο-χή στη δια-φθο-ράαααααα (αχαχαχαχαχα).


Πώς κλίνεται ο φόβος

Αγαπημένη Φοίβη Αθηναίου, Σε συνέχεια εκείνων που σου έγραφα τις προάλλες: Όλοι πρέπει να αναλογιστούμε, ο καθένας μεμονωμένα τα μικρά πραγματάκια που μπορεί να αλλάξει και να κάνει λίγο καλύτερες τις συνθήκες διαβίωσής του, του ίδιου αλλά και των γενεών που θα ακολουθήσουν έπειτα απ΄ αυτόν. Για τη Γη, τον πλανήτη, για την ατμόσφαιρα, για να αναπνέει το παιδί τού αύριο λίγο καθαρό αέρα, καθαρό αέρα από τη μη μολυσμένη ατμόσφαιρα και τους μη «μολυσμένους ανθρώπους».

Δεν χρειάζεται να προσπαθεί ο καθένας να βλάψει τον άλλον εσκεμμένα κυρίως υλικά, αλλά και απερίσκεπτα, καταστρέφοντας ό,τι τον κάνει να ζει και να υπάρχει… Ας προσπαθήσουμε όλοι να γίνουμε λίγο καλύτεροι, να χαμογελάμε στη ζωή και στους ανθρώπους και να δίνουμε αγάπη στους γύρω μας! Το έχουν και το έχουμε ανάγκη!

Και ας δείξουμε στους «ισχυρούς» που τάχα εκπροσωπούν τις ανησυχίες και τα προβλήματα του λαού ότι εξουσία δεν είναι η θέση, το αξίωμα, ο θρόνος, ο τίτλος, τα χρήματα, τα πλούτη, οι βίζες, οι απάτες, οι κονταρομαχίες, τα ψέματα, η υποκρισία… αλλά το να μπορείς να αντιπροσωπεύεις και να διεκδικείς τα δικαιώματα και το δίκαιο του συνανθρώπου σου, να μπορείς να μπεις στην καρδιά του και να κάνεις τον τρόπο ζωής του έστω λίγο καλύτερο.

Εξουσία δεν είναι να είσαι μπροστά αλλά δίπλα. Δίπλα στον άνθρωπο και τις ανάγκες του, τα προβλήματά του.

Να μην υπερισχύσει το «εγώ», αλλά το «εμείς». Ας κάνουμε λοιπόν την παρουσία μας αισθητή. Ο λαός είναι εδώ… ας πάρουμε λίγο την υπόθεση στα χέρια μας και ας μη βυθιζόμαστε στο μέλλον που μας ορίζουν οι άλλοι. Όλοι έχουμε μέσα μας δύναμη και φωνή… Ας ακουστεί, λοιπόν.

Ευχαριστώ, Μαρία Τσαγρή, 23 χρόνων Ας ακουστεί λέω κι εγώ, αγαπητή Μαρία, αλλά πούουουου; Οι μισοί τρώνε από κονδύλια και κονδυλιάκια, λαμογιές και πακετάκια (η μηδενική ανοχή στη διαφθορά που λέγαμε), άλλοι περιμένουν να φάνε κι άλλοι- τι να πω;- φοβούνται. «Ο φόβος,/ όνομα ουσιαστικόν,/ στην αρχή ενικός/ αριθμός/ και μετά πληθυντικός:/ οι φόβοι./ Οι φόβοι / για όλα από δω και πέρα», που γράφει και η Κική Δημουλά. Κ αι τι μας μένει; «Η μνήμη,/ κύριο όνομα των θλίψεων,/ ενικού αριθμού,/ μόνον ενικού αριθμού/ και άκλιτη. / Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη».


Είναι να μη μας ρουφήξει η τρύπα…

Χελόοοοου; Ακούει κανείς; Ακούει κανένα χωροταξίας μου περιβάλλοντός μου και δημοσίων έργων μου; Κανένας δήμος μου; Κανένας αρμόδιος;

Έχουν πάρει χαμπάρι το οδόστρωμα στην λεωφόρο Μεσογείων (κυρίως στην κάθοδο) στο ύψος του 390, στην Αγία Παρασκευή, που έχει πάρει επικίνδυνη κλίση προς τα κάτω; Τι κλίση, δηλαδή, κρατήρα ηφαιστείου το βλέπουν όσοι περνούν. Απλώς ακόμη δεν έχει ανοίξει… προς τα κάτω. Πέντε μεγάλα και βαριά φορτηγά να περάσουν το βλέπω να καταποντίζεται (όπως το περίπτερο στην Πανεπιστημίου- χελόοοοοοου, το θυμάται κανείς;- που το ερούφηξε σούμπιτο η τρύπα του Μετρό).

Κι όσο πάει και βαθαίνει (λέτε να είναι από τα έργα για το Μετρό στη γύρω περιοχή;) και ουδείς κάνει κάτι. Γι΄ αυτό λέμε: Χελόοοοοοου! Ακούει κανείς; Βλέπει; Ή όλοι είναι αναρμόδιοι σε θέματα καταστροφών;