Ξένοι με το ζόρι

Η κύρια «αμαρτία» των χωρών της Ευρώπης είναι ότι θεώρησε τους μετανάστες που ήρθαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως προσωρινούς. Δεν είναι τυχαίο πως στην Ευρώπη υπάρχουν ελάχιστα μουσεία μετανάστευσης. Ακόμα και σήμερα, οι μετανάστες θεωρούνται το «απ΄ έξω» της ευρωπαϊκής Ιστορίας.

Ακόμα και όταν έδιναν υπηκοότητα στους μετανάστες και στα παιδιά τους, εξακολουθούσαν να τους θεωρούν «ξένους». Ακόμα και σήμερα τα παιδιά των μεταναστών ορίζονται ως «μετανάστες», αν και έχουν γεννηθεί στην Ευρώπη. Τους μετανάστες της πρώτης γενιάς, στις ευρωπαϊκές χώρες, τους τακτοποίησαν σε ξεχωριστές περιοχές, όπου δεν είχαν καμιά ουσιαστική επαφή με την κοινωνία στην οποία είχαν μεταναστεύσει. Τους μετανάστες της δεύτερης γενιάς, που είναι πολύ πιο διεκδικητικοί, οι Ευρωπαίοι τους ανακαλύπτουν τώρα. Σαν να ξύπνησαν ξαφνικά από ένα όνειρο. Σαν να ανακάλυψαν ξαφνικά ότι υπάρχουν. Και η «ανακάλυψη» αυτή ήρθε την πιο ακατάλληλη στιγμή: τη στιγμή της ανόδου του θρησκευτικού φονταμενταλισμού. «Μιλάνε για αφομοίωση, αλλά η αφομοίωση είναι αυτό που δεν επιθυμεί αυτή η κοινωνία», μου είχε πει η Σαμίρα, μια Ολλανδή μαροκινής καταγωγής, την οποία συνάντησα στο Άμστερνταμ. «Νομίζω ότι το πρόβλημα της Ολλανδίας και της Ευρώπης δεν είναι ότι υπάρχουν μετανάστες που δεν αφομοιώνονται. Το πρόβλημα είναι ότι δεν σε αφήνουν να μη νιώθεις ξένος». Είναι μια διαπίστωση που ταιριάζει γάντι και στην Ελλάδα. Εδώ βιώνουμε ακριβώς αυτό: οι μετανάστες να διψούν για ένταξη και το κράτος να τους κάνει ξένους με το ζόρι. Το παράδειγμα των παιδιών των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα και παραμένουν αιωνίως ξένοι, τα λέει όλα…