Οι εξαγγελίες για τη θητεία

Ο κ. Περικλής Στέλλας γράφει για τις εξαγγελίες περί θητείας:

«Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, μελετάται η “καθιέρωση 4ης χρονιάς στο Λύκειο ως προπαρασκευαστικής για την είσοδο σε ιδρύματα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης”, ενώ μετά το σχολείο θ΄ ακολουθεί υποχρεωτική στράτευση (αντισυνταγματικά μόνο για τ΄ αγόρια άραγε;).

Έτσι, ένας νέος Έλληνας που θα σπουδάσει στην πατρίδα του, θα βγαίνει στην αγορά εργασίας το νωρίτερο στα 24 του χρόνια (αν του το επιτρέψουν οι καταλήψεις), μ΄ ένα χρόνο “προζύμωσης”, ένα χρόνο “γόπινγκ” και τέσσερα χρόνια “φραπέδινγκ”. Δηλαδή, μια τριετία αργότερα από π.χ. τον Άγγλο ανταγωνιστή του, ο οποίος στα 21 του θα έχει πτυχίο μεγαλύτερου κύρους, το οποίο επιπλέον θα του έχει κοστίσει φθηνότερα!

Φυσικά, οι κουτοπόνηροι ιθύνοντες που βλέπουν τον αριθμό των στρατευσίμων να μειώνεται δραματικά, παρά τις στατιστικές αλχημείες τους, θέλουν να κλείσουν τις πόρτες και σε όσους φεύγουν στο εξωτερικό για να σπουδάσουν καλύτερα, γρηγορότερα, φθηνότερα. Η πρότασή τους για “εξάμηνη θητεία με εξαγορά του υπόλοιπου χρόνου για όσους είναι άνω των 25 ετών”, εκ πρώτης όψεως φαίνεται λογική. Όμως, υπάρχει κάποιος εργαζόμενος που θα μπορούσε να πάρει άδεια για έξι συνεχόμενους μήνες και να εξαγοράσει το υπόλοιπο με ένα ποσό που υπολογίζεται σε περίπου 1.800 ευρώ για κάθε μήνα, ήτοι 10.800 ευρώ; Ενώ τον καιρό που θα υπηρετεί, οι μόνοι του πόροι δεν θα φτάνουν ούτε το ποσό των 10 ευρώ, αφού τόσο τον κοστολογεί η πατρίδα; Μάλιστα, όσοι εξαγοράζουν σήμερα τη θητεία τους στα 35, υπηρετώντας 45 ημέρες, πληρώνουν λιγότερα! Αλλά οι εισηγητές του σχεδίου υποστηρίζουν πως το μέτρο “δεν θα είναι μόνο εισπρακτικό”!

Ο κ. Μεϊμαράκης επικαλέστηκε έρευνα που έγινε για λογαριασμό του υπουργείου Άμυνας, σύμφωνα με την οποία “οι νέοι εμφανίζουν μια κόπωση και αδυναμία να παρακολουθήσουν τις σπουδές τους για τα πρώτα δύο χρόνια”.

Λάθος κ. υπουργέ. Η κόπωση εμφανίζεται νωρίτερα και δεν τελειώνει ποτέ. Πρόκειται δε, για ένα συνδυασμό κόπωσης και αηδίας για το σαθρό σύστημα που καθιερώθηκε για εμάς, χωρίς εμάς».