Χτυπήματα κάτω από τη μέση

ΟΡΙΣΜΕΝΟΥΣ ΒΑΣΙΚΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣΚΑΙ
ΤΗ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ
ΤΟΥΣ- ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΕΙ Η ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΗ
ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΒΡΕΤΑΝΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ
ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΙΡΒΙΝΓΚ. ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ
ΡΙΞΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΛΦΑΒΗΤΑ
ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΑΒΟΥΑΡ ΒΙΒΡ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΟΥ
Σε ανύποπτο χρόνο ( Βιβλιοδρόμιο, 14.7.01), με αφορμή το βιβλίο του Αμερικανού συγγραφέα Ρον Ρόζενμπαουμ Ερμηνεύοντας τον Χίτλερ, είχαμε αναφερθεί ακροθιγώς τον μηδίζοντα ιστορικό Ντέιβιντ Ίρβινγκ, ως έναν από εκείνους που υπνωτίστηκαν από το στενό περιβάλλον του Αδόλφου Χίτλερ, τον λεγόμενο Μαγικό Κύκλο, και σταδιακά μεταμορφώθηκαν σε απολογητές του, συστεγαζόμενοι κάτω από τη- μισοεπικριτική, μισοχλευαστική- σκέπη των ρεβιζιονιστών (αναθεωρητών) ιστορικών. Οι ρεβιζιονιστές έγιναν παγκοσμίως γνωστοί για πλείστες όσες αιρετικές απόψεις, κυρίως όμως για την άρνηση του εβραϊκού Ολοκαυτώματος κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, άποψη που- όχι και τόσο παραδόξωςβρήκε ευήκοα ώτα στα πιο αλλοπρόσαλλα πολιτικά μήκη και πλάτη (από τους παλαιστινιακούς καταυλισμούς και το θεοκρατικό Ιράν έως τη Βόρεια Κορέα και την Κίνα). Ακόμη λιγότερο παραδόξως, οι ρεβιζιονιστές ιστορικοί προκάλεσαν την μήνιν του Ισραήλ και στοχοποιήθηκαν εκ μέρους του ως ύπουλοι αναβιωτές του ναζισμού. Οι απανταχού εβραϊκές κοινότητες αποφάσισαν να μην τους αφήσουν σε χλωρό κλαρί.

Να τους εξοντώσουν οικονομικά και, ει δυνατόν, να τους μπουζουριάσουν με μακροχρόνιες καθείρξεις. Κάπου εδώ αρχίζουν και τα βάσανα του Ντέιβιντ Ίρβινγκ, η δημόσια και οδυνηρή βεντέτα του με τον «λαό που δεν μοιάζει καθόλου με εμάς». Ίρβινγκ versus Εβραίων.

Εάν ξεφυλλίσετε τα βιβλία του Ντέιβιντ Ίρβινγκ- πέντε από τα τριάντα κυκλοφορούν και στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Γκοβόστη – θα διαπιστώσετε ότι με την πάροδο του χρόνου ο Βρετανός ιστορικός ρίχνει νερό στο κρασί του.

Παραδέχεται πλέον πως «κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να αρνηθεί ότι οι Ναζί σκότωσαν εκατομμύρια Εβραίους», αλλά εξακολουθεί και να υποστηρίζει ότι το Ολοκαύτωμα- και συγκεκριμένα, οι θάλαμοι αερίων- είναι μια ετεροχρονισμένη ιστορική επινόηση, με σκοπό να επενδυθεί η εξόντωση των Εβραίων με μια σατανική συστηματικότητα που ουδέποτε ενείχε (και για την οποία ο ίδιος ο Χίτλερ ήταν αθώος του αίματος). Παράλληλα, με την έρευνα ειδεχθών εγκλημάτων των Συμμάχων- όπως ο ολότελα περιττός βομβαρδισμός της Δρέσδης-, ο Ίρβινγκ καταδεικνύει πως υπήρξε ένα ισοζύγιο φρίκης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αφαιρεί από τους αντιπάλους του Άξονα κάθε ανθρωπιστικό άλλοθι. Ακραίες απόψεις; Πιθανόν. Αντιπαθητικές; Σίγουρα. Αρκετές για να σε μπουντρουμιάσουν; Σίγουρα όχι.

Ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ διατείνεται πως χώρες όπως η σύγχρονη Γερμανία και η σύγχρονη Αυστρία

David Ιrving

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΙΔΕΡΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ, ΜΤΦ. ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΧΑΛΜΟΥΚΟΥ ΕΚΔ. ΓΚΟΒΟΣΤΗΣ 2008 ΣΕΛ. 220, ΤΙΜΗ: 13 ΕΥΡΩ

δεν αποτελούν παρά φυσική μετεξέλιξη των ναζιστικών αστυνομικών καθεστώτων και κραυγαλέες δημοκρατικές παραφωνίες στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αλήθεια είναι λίγο πιο πολύπλοκη. Οι χώρες που επώασαν το «αυγό του φιδιού», φρόντισαν μεταπολεμικά- και από σύμπλεγμα ενοχής, αναμφίβολα- να θωρακίσουν τη νομοθεσία τους με δρακόντειες αντιναζιστικές διατάξεις. Στις δαγκάνες ενός τέτοιου νόμου, του 1945, μαγκώθηκε ο Ίρβινγκ τον Νοέμβριο του 2005 και πέρασε τις επόμενες τετρακόσιες ημέρες στη φυλακή. Όπως επιβεβαιώνει και ο ίδιος στη γλαφυρή μαρτυρία του Πίσω από ταΣίδερα, ήταν πάντοτε φιλύποπτος απέναντι σε χώρες που διαθέτουν «υπουργείο Δικαιοσύνης» σαν μοχλό κρατικής φαλκίδευσης της δικαστικής εξουσίας και, ως εκ τούτου, έπαιρνε πάντοτε τα μέτρα του για να αποφύγει ενδεχόμενη σύλληψή του. Ούτε αυτός εν τούτοις, περίμενε ότι θα τον συλλάβουν στην Αυστρία για μια ομιλία που είχε δώσει εκεί- αρνούμενος την ύπαρξη θαλάμων αερίων στο Νταχάου- πριν από δεκαέξι ολόκληρα χρόνια.