Απλός, αλλά ούτε στιγμή αφελής

Διαβάζοντας «Τα μοιραία αυγά» σκεφτόμουν πως η μεγάλη λογοτεχνία, όπως και κάθε μεγάλη τέχνη, δεν είναι φτιαγμένη από απόλυτα μεγέθη, προσμετρήσιμα από το βάρος της αλήθειας ή της συγκίνησης που καταθέτουν, αλλά από λεπτές ισορροπίες τις οποίες καλείται να αναπλάσει ο κάθε αναγνώστης, ή θεατής, μέσα από το αίσθημα που του προκαλεί το έργο. Πώς ο Μπουλγκάκοφ ξέρει να είναι απλός, χωρίς να γίνει ούτε μια στιγμή αφελής; Πώς αποδίδει με τέτοια ακρίβεια την ισορροπία ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό; Και πόσο κακό θα ήταν το έργο αν είχες την παραμικρή υποψία πως όλη αυτή η υπόθεση με τα αυγά και τις αχτίδες της ζωής ήταν ένας συμβολικός κορσές μέσα στον οποίον ο συγγραφέας θα προσπαθούσε να χωρέσει, σαν τα παχάκια του, τις σημασίες του; Και πόσο βαρετή και μικρή θα μας φαινόταν σήμερα αυτή η μεγάλη λογοτεχνική παράδοση της Ρωσίας, αν πλησίαζε το υπαρξιακό παράλογο με τη νεοελληνική μεμψιμοιρία για παράδειγμα; Τέλος πάντων. «Τα μοιραία αυγά» είναι ένα αριστούργημα, απολαυστικό επιπλέον. Ένα απ΄ αυτά τα κείμενα που σου θυμίζουν πόσο γενναιόδωρη μπορεί να είναι η μεγάλη λογοτεχνία- ακόμη και τις νύχτες του καλοκαιριού με καύσωνα.

Έξοχη η μετάφραση του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη.