[ ΑΙΧΜΕΣ ] Σειρήνες

Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, η γνώση συμπορεύεται με την άγνοια. Η γνώση είναι μια επιθυμητή κατάσταση, αλλά και η άγνοια δεν είναι πάντα ανεπιθύμητη. Ιδιαίτερα, η άγνοια των άλλων. Όταν οι άλλοι αρχίζουν να γνωρίζουν, οι πολιτικοί συχνά καμώνονται ότι αγνοούν. Όταν οι άλλοι είναι η κοινωνία ολόκληρη, τότε δημιουργείται αμηχανία στο πολιτικό σύστημα.

Τα δύο κόμματα εξουσίας παρουσιάζονται ενώπιον της κοινωνίας σε κατάσταση άγνοιας: δεν γνωρίζουν αν τα έχουν πάρει. Κάποια επιτροπή της Βουλής θα διαλευκάνει το ζήτημα. Οι μεν ζητούν Εξεταστική για να μάθουν όλοι μαζί αν τα πήρε ο καθένας ξεχωριστά. Οι δε προτείνουν Διακομματική, ώστε να μην τα ξαναπάρουν στο μέλλον. Προηγουμένως, θα πάνε όλοι μαζί διακοπές, επειδή το θέλουν οι δε, αν και οι μεν δεν το θέλουν.

Οι μεν θέλουν να κρατήσουν τους δε κατακαλόκαιρο στην Αθήνα. Επειδή οι άλλοι δεν κάθονται, οι μεν σκέφτηκαν προς στιγμήν να μηνύσουν την εταιρεία που εμφανίζεται να τους έχει δωροδοκήσει. Δεν τους πέρασε από το μυαλό να μηνύσουν και τον εαυτό τους, αφού όταν εκμαυλίστηκαν ήταν ανήλικοι.

Τελικώς, η φαεινή ιδέα ναυάγησε, αλλά το φαεινότερο σύνθημα «όλα στο φως» παραμένει.

Οι δε είναι πιο ξύπνιοι. Το βλέμμα τους στρέφεται σταθερά προς το μέλλον προκειμένου «να εμπεδωθεί ακόμα περισσότερο η διαφάνεια», όπως το έθεσε εύστοχα ο εξάδελφος του παράξενου ταξιδιώτη. Ο ίδιος προτείνει να αυξηθεί η κρατική χρηματοδότηση προς τα κόμματα. Δεν διευκρίνισε αν τα χρήματα θα προέλθουν απευθείας από τους φορολογουμένους ή αν θα κρατικοποιήσει τη Ζίμενς, ώστε και τα εξ αυτής έσοδα των κομμάτων να είναι νόμιμα στο μέλλον και οι απειλούμενες θέσεις εργασίας των υπαλλήλων της να σωθούν.

Ωστόσο, η μόνη πραγματική λύση για να αποφύγουν οι πολιτικοί μας ηγέτες τις Σειρήνες είναι να δεθούν όλοι μαζί στο κατάρτι του σκάφους. Και να μείνουν δεμένοι εκεί, αφήνοντας σε άλλους το πηδάλιο του σκάφους.