ΑΙΧΜΕΣ Θύματα ευεργεσίας

Το πολιτικό μας σύστημα πενθεί. Η Ζίμενς δεν ήταν μόνο επί δεκαετίες βασικός προμηθευτής του Δημοσίου. Ήταν κοντά μας σε κάθε μας στιγμή. Γενναιόδωρη με κόμματα και πρόσωπα, ανταποκρινόταν σε κάθε επιθυμία ή ανάγκη σε χρήμα και είδος, από οικοσκευές και εξοπλισμούς γραφείου μέχρι κρατήσεις δωματίων.

Είναι μια δύσκολη στιγμή αυτή που περνάμε στην Ελλάδα και οφείλεται στην καταραμένη παγκοσμιοποίηση. Αν ο μεγάλος χορηγός των πολιτικών μας δεν είχε μπει στο αμερικανικό χρηματιστήριο, με συνέπεια να αρχίσουν να τον ψάχνουν οι ανελέητοι κεφαλαιοκράτες ανταγωνιστές του, η εγχώρια ζωή θα συνεχιζόταν κανονικά, με ψυγειοκαταψύκτες, τηλεφωνικά κέντρα, ταξιδιωτικές διευκολύνσεις και πολύ πολύ ζεστό χρήμα. Τουλάχιστον οι πολιτικοί μας δεν είναι τελείως αγνώμονες. Στις δύσκολες ώρες που περνά ο μεγάλος χορηγός, παρά την τελετουργία των βρυχηθμών και οδυρμών στην οποία επιδίδονται, επιδεικνύουν επί της ουσίας μεγάλη διακριτικότητα. Η εταιρεία βρίσκεται στο απυρόβλητο. Όσα λιγότερα μας πουν οι Γερμανοί τόσο το καλύτερο. Άσε που δεν μας βρίσκεται και γερμανομαθής εισαγγελέας. Θα μπορούσαμε να καλέσουμε τους Νιγηριανούς για να μας κάνουν φροντιστήριο, αλλά σε ποια γλώσσα θα γίνει αυτό; Η ελληνική πολιτική διάλεκτος είναι αμοιβαία ακατάληπτη σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά μεταξύ τους οι πολιτικοί μας συνεννοούνται θαυμάσια. Εδώ και μερικές μέρες παρακολουθούμε την ανταλλαγή μηνυμάτων με προειδοποιητικές βολές εκατέρωθεν. Οι πολιτικοί μας κοιτάζονται και ταυτοχρόνως αλληθωρίζουν προς το πρόσωπο-κλειδί, άλλοτε φίλο, συνεργάτη και ευεργέτη, που κρατάει τα βαριά χαρτιά και μοιράζει την τράπουλα.

Η αυτονομία του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα δεν είναι ζητούμενο αλλά κεκτημένο. Το πολιτικό σύστημα έχει αυτονομηθεί από την κοινωνία. Ολόκληρη η μηχανή των θεσμών δουλεύει για πάρτη του. Υπόγειες διαδρομές και εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ πολιτικών και οικονομικών παραγόντων υπήρχαν πάντα και παντού. Η ιδιαιτερότητα της εποχής και του τόπου είναι ότι οι παρακμιακοί εκπρόσωποι και υπηρέτες των πολιτικών δυναστειών έχουν πάψει να παράγουν πολιτική και έχουν μετατραπεί σε παθητικούς αποδέκτες δημόσιων και ιδιωτικών ωφελημάτων.

Η υπηρεσία του δημοσίου συμφέροντος δεν είναι ζήτημα ηθικής ακεραιότητας αλλά πολιτικής ικανότητας. Όταν πολιτικοί ηγέτες φτάνουν στο σημείο να ομολογούν ότι τα κόμματα είναι «θύματα οικονομικών συμφερόντων», τα σχόλια περιττεύουν.