Το «Ευζωνάκι» στη «Γειτονιά των Αγγέλων»

Την Άννα Καλουτά την πρωτοείδα στη σκηνή εκείνο το ευλογημένο και καταραμένο ΄49 που έπαιζε με τη Μαρίκα στο «RΕΧ» το «Μ΄ αγαπά δεν μ΄ αγαπά». Ο πατέρας μου λάτρευε τα Καλουτάκια διότι τα είχε δει σχεδόν νήπια όταν ήταν φοιτητής το 1925. Τώρα με το ίδιο μπρίο εκτός από το αθάνατο «Ευζωνάκι», τραγούδησε το «Μ΄ αρέσεις, μ΄ αρέσεις» του Ριτσιάρδη η αειθαλής έφηβος, κλείνοντας πάντα με τσαχπινιά το μάτι στο κοινό.

Δίπλα σ΄ αυτά τα θηρία ο Στέργιογλου με χάρη γαλατική ενός Μορίς Σεβαλιέ, η Κατιάνα Μπαλανίκα σε τραγούδι που πρωτοείπε η Κοτοπούλη και άλλο η Βέμπο, η μεγάλη φωνή της Σόνιας Θεοδωρίδου με το «Νανούρισμα» από τον «Ματωμένο γάμο» του Χατζιδάκι. Εμπειρία μοναδική, ο πολυτάλαντος Γρηγόρης Βαλτινός με Θεοδωράκη- Καμπανέλλη της «Γειτονιάς των Αγγέλων» (ήμουν στην πρεμιέρα του έργου που ατύχησε εμπορικά, πάντα στον δεύτερο εξώστη του «RΕΧ», χωρίς ζήλιες για τη λάμψη του σύγχρονού μου Νίκου Κούρκουλου, ήδη πρωταγωνιστή από την αποφοίτησή του).

Η Άννα Παναγιωτοπούλου, που μόνη της είναι ένας μύθος της νέας Επιθεώρησης, έλαμψε με τη λιτότητα και το υποδόριο χιούμορ, ο χαρισματικός Λάκης Λαζόπουλος, όλοι τους η νέα γενιά, η συνέχεια- φοβάμαι χωρίς διαδόχους – της Επιθεώρησης και της σάτιρας με πολύπλευρο ταλέντο και οι ταλαντούχοι τραγουδιστές, ο Μπάσης, ο Χαρούλης, η Τανάγρη, η Φριντζήλα, ο Καρπαθάκης, η Λέμπερου, παιδιά τα τελευταία της Σπείρας του Κραουνάκη και η εμπνευσμένη Σπείρα-Σπείρα που έπαιξε, χόρεψε και τραγούδησε υπέροχους χορούς, άλλοτε τραγωδίας άλλοτε κωμωδίας.