Νέοι Δίσκοι

Μόνη στο δάσος με τον λύκο

Βασικά, μετράνε οι προθέσεις. Και με τις καλύτερες από αυτές μπορείς να φτάσεις στην άκρη του γκρεμού κι αν στέκεται εκεί κανείς να τον «σπρώξεις» να πέσει. Η πρόθεσή σου ήταν να βγάλεις μια καλή φωτογραφία. Να φαίνεται το τοπίο, με ένα ωραίο, γεμάτο φόντο. Κάνε λίγο πίσω ακόμη, λεςκαι… ουπς, έπεσες. Η πρόθεσή μου δεν είναι να πάρω το μικρόφωνο από τα χέρια της Σκάρλετ Γιόχανσον. Μπορώ να βρω ένα ωραίο φόντο στις μουσικές της ανησυχίες και να αφήσω το κορίτσι που κέρδισε τη συμπάθεια του Γούντι Άλεν στην ησυχία του. Η Σκάρλετ, άλλωστε, έχει indie ψυχή. Κάποιες ευαίσθητες χορδές της προσωπικότητάς της αγγίζει η ομίχλη από τις κιθάρες σε έναν κόσμο που δεν ψάχνει το δίκιο του, αλλά έναν τρόπο να εκφραστεί. Γιατί όχι; Σε ελεύθερο κόσμο δεν ζούμε;

Το κορίτσι από τη μεγάλη οθόνη περνάει στη ροκ σκηνή από ένα υπόγειο διάδρομο (όπου δεν συχνάζουν κορίτσια της οθόνης) και βγαίνει στη μεγάλη της αγάπη- αυτό το έχει δηλώσει-, στον ογκόλιθο Τομ Γουέιτς. Τι ακριβώς κάνει εκεί; Δίνει κουτουλιές στον βράχο. Αλλά είπαμε, μετράνε οι αγνές προθέσεις. Η Σκάρλετ προσπαθεί με το φτυαράκι της να σκάψει, να χαρεί με τα indie κουβαδάκια της, για το fun του παιχνιδιού. Μερικές φορές είναι όμορφο και γλυκό αυτό που κάνει, όπως στο Ι Wish Ι Was Ιn Νew Οrleans. Στο Fannin Street (για το οποίο η Σκάρλετ λέει ότι της άρεσε τόσο που είχε αρχίσει να την στοιχειώνει) τραγουδάει μαζί της ο Ντέιβιντ Μπάουι, ενώ το Song For Jo είναι δικό της, ένα τραγούδι χαλαρό και κουλ- το έγραψε μέσα στη ζέστη που σε κάνει να σκέφτεσαι γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο. Ήταν απαιτητικός ο ρόλος της Σκάρλετ εδώ και τον μελέτησε καλά, με τη βοήθεια του Ντέιβιντ Σίτεκ από τους ΤV Οn the Radio και τα «διαβάσματά» τους στα άλμπουμ των Τhis Μortal Coil και Cocteau Τwins, με σκηνικό το Μορίς της Λουιζιάνα και τα μικρόφωνα ανοιχτά παντού για να πιάνουν τζιτζίκια, βατράχια, βροχή και περίεργους ήχους της φύσης. Όλα στρωτά στον ανώμαλο δρόμο των κακοτράχαλων τραγουδιών του Γουέιτς. Η Κοκκινοσκουφίτσα κάνει τα γλυκά μάτια στον καλό λύκο. Ακούγεται σχεδόν ποιητικό και η Σκάρλετ συνεχίζει να έχει τις καλύτερες προθέσεις. Μετά πέφτει σκοτεινιά και το δάσος γίνεται επικίνδυνο. Ας πρόσεχε λίγο…


Τοκ – τοκ, ακούει κανείς;

Ταξίδι στην Ιστορία, τους τόπους και τις συγκλονιστικές στιγμές που έζησε η ανθρωπότητα τα τελευταία χρόνια κάνει η Ute Lemper, (που έρχεται στις 23 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο)

αυτήν τη φορά με δικές της αποκλειστικά συνθέσεις. Ανάμεσα στο «Χτες και το Αύριο» ( Βetween Υesterday and Τomorrow – Εdel) με σοφιστικέ ποπ, τζαζέ στυλ και θέματα από το Τείχος του Βερολίνου ώς την 11η Σεπτεμβρίου, τους Εβραίους και τους μουσουλμάνους της Ιερουσαλήμ και την πυρηνική Νεβάδα. Ο κόσμος είναι μικρός, γεμάτος μεγάλες στιγμές. Δεν του λείπουν αυτά τα τραγούδια…

Τικ – τοκ, ακούει
Ο κόσμος όμως γίνεται ομορφότερος όταν η Jessie Βaylin τραγουδάει Τick Τock από το Firesight (Verve Forecast) με μια τζαζ-κάντρι-μπλουζ εντιμότητα που λάμπει πάνω σε κάθε κομμάτι. Από το Νιου Τζέρσι και την Καλιφόρνια, ηχογραφεί στο Νάσβιλ και αφήνει τα πλεονεκτήματα να βγουν στην επιφάνεια. Ωραία, ζεστή φωνή και καλά τραγούδια. Θα ακούσετε κι άλλα για την Τζέσι Μπέιλιν, περιμένετε. Και στο εξώφυλλο… δεν μοιάζει πολύ με τη Μαριάν Φέιθφουλ;

Αλλά και η Βeth Rowley δεν μοιάζει και τόσο με τα κορίτσια της τύπου Ντάστι Σπρίνγφιλντ σόουλ που κυκλοφορούν πια κατά ομάδες. Έχει μια πιο ψύχραιμη στάση απέναντι σε αυτόν τον ρετρο-σόουλ ήχο και έναν πιο τζαζ προσανατολισμό. Εκτός των άλλων, έπαιξε ρόλο ο μελαγχολικός αέρας της σχολής του Μπρίστολ.

Στο Little Dreamer (Universal) τα τραγούδια δεν χρειάζονται δικηγόρο, κάνουν τη δουλειά, καθώς η Μπεθ ρίχνει ρέγκε στο Ι Shall Βe Released του Ντίλαν και μια βόλτα στο Αngels Fly Τoo Close to the Ground του Γουίλι Νέλσον. Πέρασα θαυμάσια στης Μπεθ, να ξαναπάμε.


Μέσες – άκρες

● Είδαμε τον Jay- Ζ να τραγουδάει Οasis. Με κιθάρα το Wonderwall στην εμφάνισή του στο Γκλάστονμπέρι, απαντώντας- και στους Γκάλαχερ- και στους σνομπ για το τι θέλει ένας ράπερ σε ροκ φεστιβάλ http://www. youtube. com/watch? v=GΧΖsΟ16w9sw… Δώσ΄ τα όλα, Jay- Ζ. ● Ψάχνουμε να ακούσουμε τη ραδιοφωνική εκπομπή του Λου Ριντ κάθε εβδομάδα στον δορυφορικό Sirius. Λέγεται Lou Reed Νew Υork Shuffle. Όποιος θέλει ζητάει τραγούδια στο www. loureed. com.

● Ακούμε το «Αndy Warhol» του Ντέιβιντ Μπάουι από το Ηunky Dory (1971). Από τα πιο αγαπημένα μου, του Μπάουι άλμπουμ. Ο Άντι (στις 6 Αυγούστου) θα γινόταν 80 χρόνων. Το Ιnterview έχει αφιέρωμα με τον Μarc Jacobs σε ρόλο Άντι.

Γιατί, τι είναι η μόδα; Rock΄n roll κι αυτή.