«Το τραγούδι είναι η μεγάλη μου ανάγκη»

Είναι η εξαιρετική γυναικεία φωνή που μας σύστησε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου στα live του, η ηθοποιός που είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τα δημοτικά τραγούδια. Πέρασαν τουλάχιστον ένα-δυο χρόνια πριν συνειδητοποιήσουμε ότι η Μάρθα Φριντζήλα είναι μια… ειδική περίπτωση: φωνή με τσαγανό, ηθοποιός με τσαγανό, σκηνοθέτρια με τσαγανό και- κυρίως- καλλιτέχνιδα με όλη τη σημασία του όρου. Όσοι είδαν τις μουσικές παραστάσεις της (τον χειμώνα του 2008) στο «Μετρό», συνοδεία του γκρουπ της (Κubara Ρroject) κατάλαβαν πώς συνδυάζεται η ηθοποιία με το τραγούδι και πώς μια ξεχωριστή προσωπικότητα μπορεί να κάνει καριέρα και εδώ (τραγούδι) και εκεί (θέατρο).

«Το τραγούδι είναι η μεγάλη μου ανάγκη- αν δεν τραγουδάω, θα σκάσω! Αλλά το θεωρώ και ως διάλειμμα, σαν να δίνω στον εαυτό μου ένα δώρο, να ξεφύγει από τη σκέψη και την αγωνία του θεάτρου».

Τραγούδησε από Βάιλ μέχρι Βαμβακάρη, ελληνικά παραδοσιακά, παραδοσιακά της Μεσογείου, ροκ, έντεχνα. Ιταλικά, ισπανικά, ρεμπέτικα, τζαζ σε μια παράσταση που είχε μιαν εσωτερική ραχοκοκαλιά και σου έδινε την αίσθηση ότι είχε αρχή, μέση και τέλος. Η σκηνοθεσία, από την άλλη, είναι η μισή ζωή της. Εκτός από τα τέσσερα έργα που ανέβασε φέτος

Η Μάρθα Φριντζήλα χειροκροτήθηκε θερμά και ως σκηνοθέτρια στο Εθνικό και ως δεινή ερμηνεύτρια στη μουσική σκηνή και ως ρεμπέτισσα με μοναδικότητα στην εκφορά στα «Τραγούδια με ουσίες» στο Ηρώδειο, δίπλα στον Γιώργο Νταλάρα

(το ένα στο Εθνικό) πρωτοστατεί στην «ανοιχτή» θεατρική ομάδα «Δρόμος με Δέντρα,» αλλά και στον «Κρατήρα», έναν πολυσυλλεκτικό χώρο έρευνας που επί χρόνια έδρευε στον Κεραμεικό. «Το τραγούδι με δυναμώνει πολύ, γιατί είναι η μόνη μου δουλειά στην οποία βγαίνω μπροστά. Στη σκηνή, στον πολύ κόσμο, βγήκα έπειτα από προτροπή του Θανάση Παπακωνσταντίνου και δεν θα την ξεχάσω εκείνη τη φορά. Κι όταν με ρωτάνε, “μα τι σχέση έχει το θέατρο και το τραγούδι;”, μπορώ κι απαντώ “απόλυτη”, γιατί και στο τραγούδι έναν ρόλο παίζεις και πρέπει να γίνεις έναν μ΄ αυτόν για να “κατέβεις” στο κοινό».