«Τέρμα στους σταρ και στην γκλαμουριά»

ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ, ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ
ΑΘΗΝΩΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ.
ΟΙ ΓΕΜΑΤΕΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ
ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΟΥΚΟΥ, ΤΟΥ
ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΗ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ
Ζούσε τη Γαλλία από τα δεκαοκτώ του- ξεκίνησε για σπουδές Αρχιτεκτονικής και κατέληξε στον χορό. Και διέπρεπε εκεί: καλλιτεχνικός διευθυντής του Μπαλέτου της Όπερας της Λυών- όπου καταστάλαξε μία ανοδική πορεία του από το Παρίσι και τη Μασσαλία και τη θέση πλάι στον Ρολάν Πετί στο Εθνικό Μπαλέτο της Μασσαλίας μέχρι τη Νέα Υόρκη και τη Μετροπόλιταν Όπερα- αλλά και του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού των Καννών. Έφτασε στην Αθήνα όταν τον κάλεσαν και ανέλαβε- χωρίς να εγκαταλείψει τις δραστηριότητές του στη Γαλλία- από τον Οκτώβριο του 2005 το Ελληνικό Φεστιβάλ- ήτοι τα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Και τα κατάφερε!

Τρίτο καλοκαίρι, τρίτο πια Φεστιβάλ που οργανώνει, και ο Γιώργος Λούκος δεν διέψευσε τις ελπίδες όσων πιστεύαμε στον άνθρωπο και τις ικανότητές του. Ο Γιώργος Λούκος ανέτρεψε άρδην το τοπίο – ειδικά στο Φεστιβάλ Αθηνών, όπου οι δεσμεύσεις είναι λιγότερες: η εικόνα μιας βαλτωμένης, δυσκίνητης, συντηρητικής, «ηλικιωμένης» διοργάνωσης που είχε άγονα παραφουσκώσει στους πέντε μήνες διάρκεια, ανήκει οριστικά στο παρελθόν. Φρέσκες ιδέες, καινούργιοι χώροι στους οποίους μετατοπίστηκε από το Ηρώδειο ο άξονας του Φεστιβάλ, πολιτική προσιτού εισιτήριου στους χώρους αυτούς, εναλλακτικές προτάσεις, ανοίγματα σε νέα πεδία έκφρασης, μείωση του μέσου όρου ηλικίας θεατών/ακροατών, δημιουργία ενός νέου κοινού- ενός «φαν κλαμπ» του Φεστιβάλ… Πράγματα αδιανόητα πριν από τέσσερα χρόνια.

Λάθη; Και βέβαια υπάρχουν. Και ατέλειες. Και κενά. Και οι γκρίνιες και οι υπονομεύσεις- συνήθως με αφετηρία συγκεκριμένα συμφέροντα και διαπλοκές- δεν λείπουν. Ούτε τα ξινισμένα μούτρα. Αλλά το αδιαμφισβήτητο γεγονός ένα είναι: το Φεστιβάλ έχει κερδίσει το παιχνίδι. Και ο Γιώργος Λούκος έχει πείσει τους πολλούς. Με την πολιτική που ασκεί. Αλλά και με την απλότητα, την προσήνεια, την ευγένεια,

«Το Φεστιβάλ αποτελεί προβολή για την πόλη της Αθήνας. Άρα, ένας από τους πρώτους ενδιαφερόμενους θα έπρεπε να είναι ο δήμαρχος»

την αμεσότητά του. Τον βλέπεις να κυκλοφορεί παντού, γελαστός, με τα καρό και τα ριγέ πουκαμισάκια του, φοράει και κανένα σακάκι στο Ηρώδειο όταν τα πράγματα «σοβαρεύουν», μιλάει με τους θεατές…

Είστε ικανοποιημένος; «Αντιφατικά αισθήματα έχω. Είμαι ευχαριστημένος από την απήχηση που υπάρχει. Η ΄Πειραιώς΄, η κατ΄ εξοχήν επιτυχία του Φεστιβάλ, είναι sold out από την πρώτη μέχρι την τελευταία ημέρα. Οι ξένοι που έρχονται- και που έχουν ήδη ακούσει για τον χώρο και πηγαίνουν να τον δουν ακόμα και όταν δεν εμφανίζονται εκεί- δεν το πιστεύουν. Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν και πέντε, και δέκα εκδηλώσεις στην ΄Πειραιώς΄. Έχει δοθεί δηλαδή ένα στίγμα στην πόλη. Ένα στίγμα που ανάλογο δίνουν πια σχεδόν όλα τα ξένα φεστιβάλ- η γκλαμουριά, η νοτιοευρωπαϊκή κυρίως ιδέα του φεστιβάλ ΄ντυνόμαστε καλά και πάμε να δούμε τον σταρ΄ εξαφανίζεται, ακόμα και στη Βερόνα.

Από την άλλη, η Πολιτεία φαίνεται να μην το έχει καταλάβει όπως θα έπρεπε. Υπάρχει ήδη ένα κέντρο πολιτισμού στην ΄Πειραιώς΄. Γίνονται στην πόλη πλήθος ιδρύματα πολιτιστικά, όπου πολλές φορές δημιουργείται το κέλυφος και για την ουσία ψάχνουν μετά. Εδώ υπάρχει η ουσία και ακόμα δεν ξέρουμε αν ο χώρος είναι δικός μας ή όχι, αν θα γίνει πολιτιστικό κέντρο ή όχι, δεν ξέρουμε ακόμα κι αν θα μας δώσουν τον χώρο του χρόνου για να ετοιμάσουμε το πρόγραμμα…

Θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει εκεί και μία τρίτη θεατρική αίθουσα, να διαμορφωθούν δυο-τρεις χώροι για πρόβες, ένας εκθεσιακός χώρος, ένα εστιατόριο, ένα Ίντερνετ-καφέ για τους νέους… Αυτή η πρόταση είναι ιδανική για να πάρει η Ελλάδα χρήματα από ένα κοινοτικό πλαίσιο και να δημιουργήσει το κέντρο αυτό». Το θέμα της διάρκειας και της πυκνότητας σε εκδηλώσεις του Φεστιβάλ σας απασχολεί;

«Πρέπει να μικρύνει κι άλλο. Πρέπει να είναι λιγότερες οι εκδηλώσεις και να κρατάει, ίσως, ενάμιση μήνα. Άλλωστε, μετά τις 15 Ιουλίου ο κόσμος φεύγει για διακοπές».

Θέλετε να συνεχίσετε στο Φεστιβάλ; «Ναι. Αλλά θα ήθελα να έχουμε έναν χώρο δικό μας στην ΄Πειραιώς΄- εκεί είναι που όταν πηγαίνω νιώθω νοικοκύρης· στο Ηρώδειο νιώθω επισκέπτης (σ.σ. γελάει)- με θέατρα, με τα γραφεία μας, να έχουμε τακτικό προϋπολογισμό πιο σημαντικό, να μπορούμε να κάνουμε παραγγελίες εδώ και έξω… Μολονότι φέτος είχαμε πολλά προβλήματα, είμαι αισιόδοξος. Ναι, είμαι κουρασμένος. Αλλά αυτό δεν με αποτρέπει».