Να βγάλουμε τους σκελετούς από το ντουλάπι

Η ηρωίδα του Μάρκαρη δηλητηριάζει γερόντια, αλλά δεν αντιπροσωπεύει το «κακό»· γι΄ αυτό και δεν θα συλληφθεί. Είναι θύμα της διπλής ιστορίας που έχουν επιβάλει τα επίσημα κράτη και τολμά να κάνει τους λογαριασμούς της με το παρελθόν. Όσο σκληροί κι αν είναι. Ξεκαθαρίζει τη συσσωρευμένη ευγνωμοσύνη (προς τους Τούρκους που βοήθησαν Ρωμιούς) και τον συσσωρευμένο πόνο (προς όσους φέρθηκαν άτιμα). Διότι μόνο έτσι θα μπορέσει να πεθάνει γαλήνια. Μόνο αν βγάλουμε τους σκελετούς από το ντουλάπι, θα δώσουμε προοπτική στο μέλλον, μοιάζει να λέει και ο Μάρκαρης. Διότι όταν η Ιστορία πάψει να είναι διπλή, δεν θα έχει θέση και ο εθνικισμός. Ο ίδιος δυσκολεύτηκε πολύ να τα βάλει όλα αυτά στο χαρτί, αφού εμπλέκεται προσωπικά ως Κωνσταντινουπολίτης. Πρωτοεγκαταστάθηκε στην Ελλάδα στα 28 του το 1965, άρχισε να εκδίδει μυθιστορήματα από το 1995 αλλά μόνο μετά τα 67 του κατάφερε να σκαλίσει τα της Πόλης.

Η επιτυχία αυτού του μυθιστορήματος, πέρα απ΄ όσα άγνωστα αναδεικνύει, είναι ακριβώς ότι έχει αποφύγει γραφικότητες, συναισθηματισμούς, διδακτισμό ή καταγγελίες.