Μια μικρή ή μεγάλη καταστροφή

Η άλλη ανάμνηση, επώδυνη αυτή, σφραγίζει την ενήλικη ζωή μου. Πάνε κάπου δεκαπέντε χρόνια, ο πατέρας μου έχει χειρουργηθεί από καρδιά, τηλεφωνάω στη μάνα μου, να συνεννοηθούμε για τις βάρδιες, εκείνη δεν αναγνωρίζει τη φωνή μου, πιάνω κι εγώ και αυτοσχεδιάζω: με γεροντίστικη φωνή, το φόρτε μου, πετάω ένα περίεργο, αναληθοφανές επώνυμο, χαμπάρι η μάνα μου, παίρνω φόρα εγώ, παριστάνω μια παλιά συνάδελφο τάχα του πατέρα μου, της λέω πόσο ερωτευμένη ήμουν κάποτε, όπως και όλες σχεδόν οι συναδέλφισσες, με τον σύζυγό της, αλλά εκείνος βράχος, πιστός σ΄ αυτήν και μόνο. Η μάνα μου κολακευμένη το κρυφοδιασκεδάζει με τις εξομολογήσεις της γηραιάς και ίσως ψιλοσαλεμένης κυρίας. Κάνα μισάωρο κράτησε το τηλεφώνημα, δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες, το ίδιο απόγεμα στο νοσοκομείο αρχίζει η μάνα μου να διηγείται ξεκαρδισμένη το τηλεφώνημα. Ο πατέρας μας προσπαθεί να θυμηθεί, δεν τα καταφέρνει, κολακεύεται πάντως κι αυτός, και το διασκεδάζει, εγώ με τ΄ αδέρφια μου, που ξέρουν ήδη την ιστορία, κλαίμε κυριολεκτικά από τα γέλια. Ώς τη στιγμή που αποφάσισα να αποκαλύψω τη φάρσα. Η μάνα μου ούτε να το ακούσει, υπερασπιζόταν έναν τόσο δα, μικρό θησαυρό της. Πεισμωμένος θαρρείς, βάλθηκα να της αποδείξω τη φάρσα, αναφέροντας λεπτομέρειες που τις είχε παραλείψει.

Μαράθηκε, δεν έχω λόγια να περιγράψω πώς και πόσο.

Όταν το συνειδητοποίησα, ήταν αργά να τα μπαλώσω.

Προτίμησα να μην ξαναναφερθώ ποτέ. Τώρα, και να ΄θελα, δε γίνεται.

Και νά τι έλεγα. Αυτός που κάνει μια φάρσα, ακόμα και μια καλοπροαίρετη, χαριτωμένη ίσως, «ανώτερος» αφού στήνει και ορίζει όλο το παιχνίδι, μπορεί να προκαλέσει μια μικρή καταστροφή. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για φάρσες που βασίζονται στον αιφνιδιασμό ή τον τρόμο του άλλου. Και πού να φτάσουμε στην πρόκληση.

Έχουμε μπόλικη συνέχεια.