Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

Στο κεντρικό αυτό ζήτημα η μεταρρυθμιστική Αριστερά πρέπει να επεξεργαστεί και να επιβάλει τη δική της ιδέα-οδηγό, κερδίζοντας τη δική της προγραμματική αυτονομία. Έναντι ενός απλοϊκού φιλελευθερισμού που υπερτιμά τις δυνατότητες της αγοράς και ξεχνά ότι σε χώρες όπως η Ελλάδα το Δημόσιο και το κράτος αναπλήρωναν εν μέρει τις αδυναμίες του εγχώριου καπιταλισμού (να αναγνωρίσουμε όμως ότι λόγω του υπερβολικού κρατισμού και του πελατειασμού της Ελλάδας, η κριτική που ασκεί ο φιλελευθερισμός είναι πάντα μια χρήσιμη προειδοποίηση προς όλους). Και από την άλλη, έναντι της παραδοσιακής αριστερής οχύρωσης προς υπεράσπιση του φθίνοντος δημόσιου τομέα της βιομηχανικής φορντικής εποχής. Όσο περισσότερο η ευρωπαϊκή Αριστερά γίνεται η Αριστερά των δημοσίων υπαλλήλων τόσο χάνει και θα χάνει. Καλώς ή κακώς.

Αφετηριακή διαπίστωση για την αναμόρφωση της σχέσης δημόσιου- ιδιωτικού από τη σκοπιά της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς είναι ότι το εθνικό κράτος και το σημερινό Δημόσιο δεν μπορούν να ανταποκριθούν στους ρόλους που διαδραμάτισαν στη φάση της βιομηχανικής φορντικής ανάπτυξης. Το ερώτημα είναι ποια νέα μορφή μπορεί να λάβει ο επιτελικός και διευθυντικός νους της εθνικής κοινωνίας στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, στην εποχή της διεύρυνσης του πολιτικού πέρα από το κράτος και τα εθνικά σύνορα. Μπορούμε να στοχεύουμε στη διαμόρφωση ενός αναπτυξιακού «κεντρικού δικτύου», στο οποίο θα συναρθρώνονται πολιτικές, πνευματικές και κοινωνικές δυνάμεις, δομές και διαδικασίες, τέτοιες που να μπορούν να αποτελέσουν ατμομηχανές της αναβάθμισης της χώρας;

Σε τέτοια νομίζω ερωτήματα θα περιστραφεί η μελλούμενη ανασυγκρότηση του πολιτικού σκηνικού, των δυνάμεων της σύγχρονης Αριστεράς και Κεντροαριστεράς. Με αυτά θα λογαριαστούν οι μεταρρυθμίσεις στην εποχή του ευρώ.

Ο Γιάννης Βούλγαρης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου