Οι ληξίαρχοι που αναζητούν, χρόνια τώρα, τον ακριβή χρόνο τού αενάως επερχομένου «τέλους της μεταπολίτευσης» μπορούν να καταχωρίσουν άλλη μία υποψήφια ημερομηνία: την ημέρα που ο Θ. Τσουκάτος- διαψεύδοντας την καραμανλική ρήση «μερικά πράγματα γίνονται, αλλά δεν λέγονται»- ανασήκωσε το καπάκι και μας επέτρεψε να δούμε τα γρανάζια του κρυμμένου μηχανισμού. Όχι πως δεν ξέραμε τι θα δούμε, αλλά ποτέ δεν φανταζόμασταν ότι θα εκτεθεί σε κοινή θέα.
Και τώρα; Δύο σενάρια προσφέρονται: Μπορεί, απλώς, να πάρουμε ακόμη μερικές γερές δόσεις σοκ, ως θεατές στο άγριο τσίρκο των, αγνώστου προελεύσεως και σκοπιμότητας, καθημερινών διαρροών. Κι έπειτα, καταπτοημένοι, μπουχτισμένοι, να αφήσουμε τον κόσμο της Πολιτικής να θάψει τους νεκρούς του, να κλείσει πληγές και λογαριασμούς, να σκουπίσει τα αίματα και να συνεχίσει- με κάποιο λίφτινγκ και με ακόμη πιο αποδυναμωμένα τα ήδη προβληματικά ηθικά του ερείσματα. Αλλά θα μπορούσαν- ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας μια δόση αισιοδοξίας – να οδηγήσουν όλα αυτά σε μια πολιτική και θεσμική αντίδραση, θεραπευτική της επικίνδυνης (παραγωγού απονομιμοποίησης, απαξίωσης, αναποτελεσματικότητας και διαφθοράς) καρκινικής μετάλλαξης του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης. Της μετάλλαξης, δηλαδή, του ιθαγενούς δικομματισμού σε ένα πολιτικό σύστημα όπου «ο νικητής τα παίρνει όλα». Όπου το κόμμα που κερδίζει τις εκλογές κατακτά τον έλεγχο του κράτους, όπως νικηφόρος στρατός πολιορκημένη πόλη, απαλλοτριώνει και ιδιοποιείται το εξανδραποδισμένο Δημόσιο, εγκαθιστά σε θέσεις ευθύνης τους πολεμιστές του, τους ανταμείβει με λάφυρα, εξουδετερώνει τους όποιους μηχανισμούς ελέγχου και φροντίζει, πλέον, και μόνον, για την ανεμπόδιστη- και υπεράκτια αν χρειαστεί- αναπαραγωγή του.
[ ΑΙΧΜΕΣ ] Το καπάκι
Τελευταία Νέα
Σχόλια
