Ημερολόγιο Συνόρων Ο έρωτας, η παρθενιά, η παράδοση

Μια έντονη συζήτηση γύρω από το σώμα της μουσουλμάνας γυναίκας ταρακούνησε πρόσφατα (ξανά) τη Γαλλία. Αφορμή η απόφαση του δικαστηρίου της Λιλ που ακύρωσε τον γάμο δυο Γάλλων μουσουλμάνων, επειδή τη νύχτα του γάμου ο γαμπρός αποκάλυψε ότι η νύφη δεν ήταν παρθένα. Πρωταγωνιστές της ιστορίας δυο τριαντάχρονοι, ο Αλί και η Βάφια: είναι τα «δημοσιογραφικά» τους ονόματα. Δυο νέοι Γάλλοι, με μαροκινή καταγωγή. Ήταν ήδη δυο χρόνια αρραβωνιασμένοι, χωρίς να έχουν ενδώσει στους πειρασμούς της σάρκας. Το Κοράνι και η παράδοση απαγορεύουν τις προγαμιαίες σχέσεις. Ο σαρκικός έρωτας είναι επιτρεπτός μόνο τη νύχτα του γάμου. Εκείνη την «μοιραία» νύχτα, λοιπόν, ο Αλί βγήκε από το γαμήλιο δωμάτιο πολύ πιο νωρίς. Είχε χάσει το χαμόγελο που έχουν, συνήθως, οι νιόπαντροι. Αναστατωμένος και περίλυπος ανακοίνωσε στους δικούς του και στους συγγενείς της νύφης, που ακόμα γιόρταζαν γύρω από το γαμήλιο τραπέζι, το φοβερό νέο: η γυναίκα του δεν ήταν παρθένα όπως πίστευε.

Η συνέχεια δόθηκε στα δικαστήρια. Ο Αλί ζήτησε την ακύρωση του γάμου, επειδή η γυναίκα του είχε χάσει «μια ουσιαστική ιδιότητα της προσωπικότητάς της». Εκείνη, είπε, τον παραπλάνησε. Του είχε εκμυστηρευτεί ότι είναι παρθένα, ενώ δεν ήταν. Η Βάφια ανέλαβε την ευθύνη του ψέματος. Δίστασε να του πει ότι πριν τον γνωρίσει είχε μια άλλη ερωτική σχέση όπου είχε χάσει την παρθενιά της. «Σε τελευταία ανάλυση ο έρωτας είναι πάντα παραπλάνηση» πρόσθεσε. Το γαλλικό δικαστήριο ακύρωσε τον γάμο. Αναγνώρισε ότι η Βάφια «είχε χάσει μια ουσιαστική ιδιότητα της προσωπικότητάς της». Η απόφαση προκάλεσε έντονες συζητήσεις. Εκατόν πενήντα ευρωβουλευτές, αριστεροί και δεξιοί, έστειλαν επιστολή ενάντια στην απόφαση. «Η παρθενιά», γράφουν, «δεν αποτελεί ουσιαστική ιδιότητα της προσωπικότητας του ανθρώπου». Το Διαδίκτυο πήρε και αυτό φωτιά. «Κάτω το βάρβαρο Ισλάμ!» έγραφαν οι ισλαμόφοβοι. «Κάτω η έκφυλη Δύση!» ανταπαντούσαν έξαλλοι οι ισλαμιστές. Δίνοντας παράλληλα και γαμήλιες συμβουλές: «Τη νύχτα του γάμου καλό είναι να προσευχηθείς τουλάχιστον δυο φορές πριν αγκαλιάσεις τη νύφη. Να επικαλεστείς το όνομα του Θεού πριν διεισδύσεις μέσα της. Η γυναίκα δεν πρέπει να δει ποτέ τα γεννητικά όργανα του συζύγου της. Το ίδιο και ο άνδρας. Καλό είναι να αποφεύγει κανείς να δει ακόμα και τα δικά του γεννητικά όργανα, ακολουθώντας το παράδειγμα του Οσμάν Μπεν-Αφάν, του πιο συνεσταλμένου από τους φίλους του Προφήτη, ο οποίος δεν είχε δει ποτέ τα δικά του γεννητικά όργανα». Με όλο τον σεβασμό που με διακρίνει για τη διαφορά και τις θρησκείες την βρίσκω κάπως υπερβολική την προτροπή…

Ιnfo

Έφη Αβδελά, Διά λόγους τιμής, εκδ.
Νεφέλη Θανάσης Βαλτινός, Στοιχεία για τη δεκαετία του ΄60, εκδ. Άγρα

Η γυναικεία παρθενιά ως υπέρτατη αξία δεν είναι επινόηση του Ισλάμ. Δεν είναι αποκλειστικό μονοπώλιο της αραβικής κουλτούρας. Και οι αρχαίοι Αθηναίοι λάτρευαν την Παρθένα Αθηνά. Οι μονοθεϊστικές θρησκείες όμως μετατρέπουν την γυναικεία παρθενιά σε ύψιστο ιδεώδες. Από τη μια η λατρεία της παρθενιάς και την άλλη το μίσος για τον σαρκικό πειρασμό. Κάμποσοι αφοσιωμένοι χριστιανοί, ειδικά στους πρώτους αιώνες, έφθαναν στον αυτοευνουχισμό για να δαμάσουν τις σειρήνες της σάρκας. Ο Άγιος Ιερώνυμος φθάνει στο σημείο να καταδικάζει και τον γάμο: αφού η συντέλεια του κόσμου δεν θα αργήσει, γιατί χρειάζονται τα παιδιά;

Όλο το χριστιανικό δόγμα σημαδεύτηκε από τη λατρεία της παρθενιάς. Ο «καλός χριστιανός» και ο «καλός μουσουλμάνος», εκείνοι που ακολουθούν κατά γράμμα το δόγμα, στην ουσία δεν πρέπει να έχουν και πολλές διαφορές μεταξύ τους πάνω στο θέμα.

Πολιτισμικά μιλώντας, τη σύνδεση της γυναικείας παρθενιάς με την τιμή και την ντροπή την βρίσκουμε σε πάμπολλες παραδοσιακές κοινωνίες, σε Δύση και Ανατολή. Η γυναικεία παρθενιά στην Ευρώπη είχε τέτοια αξία που ακόμα και ο Φρόυντ την επαίνεσε. «Ο άνδρας που για πρώτη φορά θα ικανοποιήσει τον φλογερό έρωτα μιας παρθένας […] θα είναι εκείνος με τον οποίον εκείνη θα διατηρήσει σταθερή και μακρά σχέση, πράγμα που δεν ισχύει για τους άλλους άνδρες» γράφει. Μέχρι τη δεκαετία του ΄80, στην καθολική Νότια Ιταλία, μετά την πρώτη νύχτα του γάμου ο γαμπρός κρέμαγε στο μπαλκόνι του σπιτιού του, ως δημόσιο έκθεμα, ένα λευκό σεντόνι το οποίο έπρεπε να έχει μια κόκκινη κηλίδα στη μέση: το αίμα της γυναίκας ως πιστοποίηση της παρθενιάς της. (Οι πιο ανένδοτοι στο θέμα της παρθενιάς είναι οι μαφιόζοι). Η παρθενιά της γυναίκας στις παραδοσιακές κοινωνίες είναι στενά συνδεδεμένη με την έννοια της τιμής. Σε τέτοιες κοινωνίες υπάρχεις μόνο μέσα από τον τρόπο που σε βλέπουν οι άλλοι. Στους καθολικούς της ορεινής Αλβανίας, μέσα στην προίκα της γυναίκας υπήρχε πάντα μια σφαίρα: σε περίπτωση που η γυναίκα δεν είναι παρθένα. Στη χριστιανική Βραζιλία είναι συνήθης πρακτική σήμερα οι γυναίκες να καταφεύγουν στην υμενοπλαστική για να αποκαταστήσουν την παρθενιά τους. Στην Αμερική, για τη λευκή συντηρητική μεσαία τάξη, η παρθενιά παραμένει ταμπού. Τα τελευταία χρόνια στην Αμερική, μαζί με την αύξηση της επιρροής των θρησκόληπτων, έχουν αυξηθεί και οι επεμβάσεις υμενοπλαστικής. Διαβάζοντας το καταπληκτικό βιβλίο της Έφης Αβδελά «Διά λόγους τιμής», καταλαβαίνεις την αξία της γυναικείας παρθενιάς στην Ελλάδα του ΄50. Ή διαβάζοντας τα γράμματα των ακροατριών της «Ώρας της Γυναίκας» στο βιβλίο του Θανάση Βαλτινού «Στοιχεία για τη δεκαετία του ΄60».

«Δεν επιθυμούσα, ούτε επιθυμώ προ του γάμου σεξουαλικές σχέσεις» γράφει η Α.Τ. «Ξέρω ότι δεν ζούμε στο 1900 αλλά στο 1960 έτος, και πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Νομίζω όμως ότι κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να έχει τις αρχές του, έστω και αν αυτές δεν αρέσουν στους άλλους. Ή μήπως κάνω λάθος εγώ; Μήπως είμαι υπερβολική; Μήπως δεν έχει καμιά αξία να μένει μια κοπέλα ανέπαφη μέχρι την ημέρα του γάμου της;».

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com