Το τέλος της αθωότητας

Ένα από τα αφηγηματικά πλεονεκτήματα αυτής της ερωτικής ιστορίας δύο ομοφυλόφιλων εραστών, τόσο στο διήγημα Το μυστικό του Βrokeback Μountain της Άννι Πρου (Καστανιώτης) όσο και στην ομότιτλη κινηματογραφική ταινία ( Ανγκ Λι ), είναι ότι η έμφαση καταρχήν αποδίδεται στην ανάπτυξη του ίδιου του ερωτικού θέματος, και όχι στο φύλο των δύο εραστών. Η έλξη που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο άνδρες που αναλαμβάνουν τη φροντίδα ενός κοπαδιού στα βουνά του Γουαϊόμινγκ, υπόκωφη και συγκαλυμμένη στην αρχή, αναντίρρητη και απαιτητική στη συνέχεια, δεν συνιστά μονάχα ένα παιχνίδι μύησης σε μια άγνωστη πλευρά της σεξουαλικότητάς τους, αλλά γίνεται ταυτόσημη με την ανάγκη για απόδραση από ένα ισοπεδωτικό και πληκτικό παρόν. Κι αυτή την αιρετική- παράνομη;- διάσταση θα κρατήσει τα χρόνια που θα ακολουθήσουν, όταν κατεβαίνοντας από τα βουνά καθένας θα ακολουθήσει τον δικό του δρόμο/ γάμο, επιστρέφοντας μονάχα στα κλεφτά στο μυστικό του Βrokeback Μountain.

Η έκβαση δεν είναι λύση, παρά μόνον αν αποκτήσει εσχατολογική διάσταση και μετατραπεί σε χιμαιρική, αυτοκαταστροφική εμμονή, όπως στον αριστουργηματικό Θάνατο στη Βενετία, του Τόμας Μαν (Γράμματα). Εκεί όπου ο διάσημος συγγραφέας Άσενμπαχ αποφασίζει να θυσιάσει την ίδια του τη ζωή μπροστά στην εκτυφλωτική ομορφιά του νεαρού Τάτζο, σε έναν έρωτα χωρίς περίπτωση ανταπόδοσης, σε μια πόλη που αφανίζεται από τη χολέρα, με μοναδική- δικαιωμένη- ελπίδα τη μεταμόρφωσή του σε έναν από τους εμβληματικούς λογοτεχνικούς ήρωες. Μυθιστορηματική τέχνη που βρήκε το καλλιτεχνικό ισόποσό της στην αριστουργηματική κινηματογραφική μεταφορά του Λουκίνο Βισκόντι. «Λολίτα, φως της ζωής μου, φλόγα των λαγόνων μου. Αμαρτία μου, ψυχή μου. Λο- λί- τα: της γλώσσας η άκρη τρέχει τρεις φορές στον ουρανίσκο, για να χτυπήσει με την τρίτη απαλά πάνω στα δόντια». Και χτυπώντας να τραυματίσει με αυτό το θέμα ταμπού, του μεσήλικα που ερω τεύεται μια 13χρονη, τις ευαίσθητες χορδές μιας κοινωνίας, που επί πολλά χρόνια αρνιόταν να αναγνωρίσει στο ομότιτλο μυθιστόρημα Λολίτα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ (Πατάκης) τις αναντίρρητες υψηλές λογοτεχνικές αξίες και να προκρίνει την ποιητική και μυθοπλαστική μεταμόρφωση ενός αρχετυπικού θέματος έναντι της ηθικής, διακρίνοντας παράλληλα τον μύθο από την ευαίσθητη πραγματικότητα. Διαβάζοντας την αισθητική πρόκληση, πίσω από τη σκανδαλιστική θεματική επιλογή, ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ σκηνοθέτησε τη δική του Λολίτα στις αρχές του ΄60, (Τζέιμς Μέισον, Σέλεϊ Γουίντερς, Σου Λάιον) σε μια ταινία διάχυτου ερωτισμού, χωρίς όμως ούτε μία σκηνή σεξ, βασισμένος σε σενάριο που έκανε ο ίδιος ο Ναμπόκοφ, μαζί με τις απαραίτητες αλλαγές για λόγους λογοκρισίας. Η αθωότητα συνθλίβεται με την ενηλικίωση της μικρής Αναμπέλ και ο ολέθριος έρωτας από τον ενήλικο συγγραφέα.

Είναι το τέλος της αθωότητας συνώνυμο με μια σειρά από τακτικές υποχωρήσεις και συμβιβασμούς;

Στον Συμβιβασμό του Ελία Καζάν (Μελάνι) ο «άνθρωπος που τα έχει όλα», ο πετυχημένος Έντι, θα υπαναχωρήσει από τη γωνιά του αποδεκτού τριγώνου- υπομονετική σύζυγος, συναρπαστική ερωμένη, αρσενικό ικανό για όλα- προκαλώντας την αντοχή των συμβιβασμών, σε μια συναρπαστική αφήγηση. Αγέραστο, και εντυπωσιακά σύγχρονο, και στην κινηματογραφική του μεταγραφή, πάλι από τον Καζάν, με Κερκ Ντάγκλας, Φέι Νταναγουέι και Ντέμπορα Κερ.