Θύτης και θύμα

Ο Παπαϊωάννου αφηγήθηκε τον μύθο της αιώνιας Μήδειας που δεν είναι παρά η ιστορία κάθε προδομένης γυναίκας που όταν ερωτεύεται παραδίδει στο γαμήλιο θυσιαστήριο τα πάντα, σάρκα και πνεύμα γι΄ αυτό όταν προδοθεί δεν έχει άλλο όπλο από τη μετατροπή του θυσιαστηρίου σε σφαγείο, όπου η ίδια τελετουργεί ταυτόχρονα ως θύτης και θύμα.

Ο τρόπος που ο Παπαϊωάννου στην αριστουργηματική σκηνή με τις καρέκλες εικονοποιεί και στιχουργεί οπτικά την κατάθλιψη και τη μανιοκατάθλιψη της προδομένης Μήδειας, αποδεικνύει πως η παιδοκτονία είναι μια επιστροφή, ένας έμετος του ανδρικού σπέρματος, μια απόρριψη, μια έκτρωση μια έξοδος από τη θύρα του εφιάλτη από το προδομένο όνειρο και την ψευδαίσθηση της τάχα κοινής απόλαυσης της ηδονικής κορύφωσης.

Η Μήδεια του Παπαϊωάννου όπως γέμισε τον χώρο από τα κομμάτια του Άψηρτου του αδελφού της σπάζοντας τον λώρο με τη γενιά της για να γευτεί και να παραδοθεί στον έρωτα, έτσι κομματιάζει τα παιδιά της ευνουχίζοντας συμβολικά τον προδότη του έρωτα. Αυτός ο Μύθος, έτσι, μας αφορά, μας συνταράζει και μας αφήνει σε διαρκή εκκρεμότητα.

Σκοπός μου σ΄ αυτήν τη θέση δεν είναι να κάνω κριτική. Άλλοι ειδικοί θα μιλήσουν, και μίλησαν, για τη σκηνική πραγμάτωση, τους συνεργάτες του Παπαϊωάννου, το μουσικό περιβάλλον και το καλλιτεχνικό συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Εγώ μιλάω για έναν συμπατριώτη που με τιμά, με σέβεται, με αγαπάει και μου προσφέρεται ψυχή τε και σώματι, με το απέραντο τάλαντό του και τη γενναιόδωρη μούσα του και με μεταβάλλει σε ευαίσθητο δέκτη κρυφών μηνυμάτων και αποδέκτη απλών και γι΄ αυτό θεμελιωδών ιδεών ενδεδυμένων με τη ρητορική του μύθου, την πειθώ της λογικής, την πείνα της επιθυμίας και την κολυμπήθρα της βαθιάς, συλλογικής μνήμης. Η τέχνη του Παπαϊωάννου είναι, όπως θα ΄λεγε ο Ελύτης, Άκαυτη βάτος.