Guns and roses

Αναζητώντας φέτος το θαύμα στη ροκ πλευρά της ελληνικής πεζογραφίας, οι επιλογές είναι πολλές αλλά καμιά τόσο δυνατή και γνήσια όσο η περίπτωση του αείμνηστου σκηνοθέτη και συγγραφέα Νίκου Νικολαΐδη.

Στο μυθιστόρημα Μια στεκιάστο μάτι του Μοντεζούμα (greekworks. com), οι απορφανισμένοι φαν του κινηματογραφικού του ιδιώματος αλλά και οι αμύητοι στο ροκ σύμπαν του εκλιπόντος, θα βρουν μια ιστορία που τα έχει όλα, αφού ο δεκαπεντάχρονος ήρωας του βιβλίου σπάει τα δαχτυλάκια του προσπαθώντας να κατανοήσει τα τζαζ και τα ροκ εν ρολ ακόρντα της Αθήνας του 1950 και του 1960.

Κι αν είναι ροκ, μην τη φοβάστε. Η δικιά μας Μαρία Μαρκουλή, γκαζώνει φέτος προς την αθέατη πλευρά της καθημερινότητας με σύντομες ιστορίες δρόμου. Στη συλλογή Ντράιβ ιν (Κέδρος), easy riders, ροκάδες ανέμελοι, σουλατσαδόροι, φτωχοδιάβολοι αλλά και φανατικοί workalcoolics τραβάνε χειρόφρενο πάνω στο φρύδι του γκρεμού. Μικρές ιστορίες για γερά νεύρα.

Εξαιρετικό απ΄ όποια μεριά και να το εξετάσει κανείς. Το τρίτο έργο του Σταμάτη Δαγδελένη Το βιβλίο των αιρέσεων (Γαβριηλίδης) ήρθε για να επιβεβαιώσει όσα ήδη είχαμε υποψιαστεί. Δυνατή γλώσσα, δυνατή άποψη, δυνατή κοψιά, δυνατό χιούμορ, αιχμηρή λογιοσύνη. Ο συγγραφέας με φανερή διάθεση να κάνει σκανδαλιά αμπαλάρει με τον τρόπο του Μπόρχες πολλές διαφορετικές ιστορίες με αιρέσεις και αιρετικούς «ξανασυντάσσοντας» τη λίστα με τα θανάσιμα αμαρτήματα με τον πιο ευφρόσυνο τρόπο. Με δύναμη από τον Βόλο μάς έρχεται φέτος ο 33χρονος Γιάννης Αντάμης με ένα ακόμη ιδιαίτερο βιβλίο γραμμένο με την τεχνική και την ενέργεια των ταχυδραμάτων που υπαινίσσονται πολύ περισσότερα απ΄ όσα λένε. Αξίζει πάντως να ειπωθεί ότι Το Κατά τον δαίμονα εαυτού (Τόπος) είναι στην πραγματικότητα το πρώτο βιβλίο του Γιάννη Αντάμη, το οποίο έζησε τη μοίρα των πρωτόλειων, κρυμμένο καθώς ήταν για κάμποσα χρόνια στο συρτάρι.

Ένα ακόμη ιδιόμελο πεζό από τη Μαρία Μήτσορα. Στο Με λένε λέξη (Μεταίχμιο) η κατ΄ εξοχήν ροκ φωνή της ελληνικής πεζογραφίας «αυτοβιογραφείται» με έναν τρόπο που αφορά πολύ περισσότερους από την ίδια. Το κείμενο σηκώνει ερμηνείες πανκ- ροκ κατά τη γνώμη μου και είχε το προνομιακό κοινό του πριν ακόμη γραφτεί.

Επιτέλους να και ένα ερωτικό μυθιστόρημα στην κάπως σεμνότυφη παρέα μας. Ο Άρης Μαραγκόπουλος με το Τrue love (Τόπος) δεν έχει σκοπό πάντως να πειράξει τα κλισέ που θέλουν τους άντρες κυνηγούς της ηδονής και τις γυναίκες μουτζαχεντίν της συντροφικότητας και της σιγουράντζας. Έστω κι έτσι ο Μίμης, η Σοφία, η Κική, η Ντίνα, ο Στέλιος, ο Πορφύρης και η κομμώτρια Ντέζη φτιάχνουν με τα κορμιά τους όλους τους δυνατούς συνδυασμούς δίνοντας στο βιβλίο ένα ελαφρώς kinky άρωμα ιδανικό για τις ζεστές νύχτες του καλοκαιριού.