Ένα μπουκέτο μενεξέδες

Τα καλύτερα της χρονιάς είναι υποκειμενική υπόθεση. Υπάρχουν ωστόσο κάποια βιβλία που κερδίζουν τις εντυπώσεις με το σπαθί τους. Το «μ.Χ.» του Βασίλη Αλεξάκη (Εξάντας) εγκαινίασε τη λογοτεχνική χρονιά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Δεν ήταν μόνον το βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας αλλά και ο σφοδρός διάλογος που προκάλεσε. Με πρόσχημα μια αστυνομική ιστορία που εκτυλίσσεται στο Άγιο Όρος, ο συγγραφέας βάζει στο στόχαστρο τον μεταχριστιανικό πολιτισμό αφήνοντας υπονοούμενα για ένα άνευ προηγουμένου πνευματικό μακελειό που βοήθησε στην επικράτησή του.

Δυνατά μπήκε φέτος και ο Δημοσθένης Κούρτοβικ με το πολιτικά τολμηρό μυθιστόρημα Τι ζητούν οι βάρβαροι (Ελληνικά Γράμματα). Στη σκοτεινή γειτονιά των Βαλκανίων ο συγγραφέας αποκαλύπτει ιστορικές φαντασιώσεις, τραύματα και απωθημένα χωρίς να ωραιοποιεί τίποτε. Το μόνο «ωραίο» σ΄ αυτήν την υπόθεση είναι οι ήρωες του μυθιστορήματος, σύγχρονοι Βαλκάνιοι, οι οποίοι προσέρχονται στο κοινό δράμα με ένδυμα σημαντικές, ως προς την ιστορική τους ταυτότητα, εκκρεμότητες. Στα καλύτερα βιβλία της χρονιάς και η Μαρία των Μογγόλων της Μαριάννας Κορομηλά (Πατάκης). Το αναγνωστικό κοινό και η κριτική επιβράβευσαν την αυθεντικότητα και την αφηγηματική μαεστρία της γνωστής ιστορικού η οποία ξέρει να λέει το «παραμύθι» με μοναδικά πειστικό τρόπο. Όπου η Μαρία Κομνηνή Παλαιολογίνα εξιστορεί sotto voce πώς αναγκάστηκε να θυσιαστεί για το καλό της εξωτερικής πολιτικής του φθίνοντος τότε Βυζαντίου.