«Σταματήστε την εκμετάλλευση»

«Δεν είμαστε παιδιά ενός κατώτερου Θεού, αλλά ζητάμε τα δικαιώματα που έχουν όλοι οι συνομήλικοί μας», λένε ο 12χρονος Ινδός Κισάν Σρικάντ- ο μικρότερος σκηνοθέτης του κόσμου!- και ο 14χρονος Κώστας Δανόπουλος
Το αγόρι από την Ινδία έβλεπε τα άλλα παιδιά να ζητιανεύουν στους δρόμους και αποφάσισε να σκηνοθετήσει τις ιστορίες τους – μέχρι και το CΝΝ τον ανακάλυψε και τον έκανε θέμα- και το Ελληνόπουλο- ένα παιδί με κινητικά προβλήματαδιεκδικεί το δικαίωμά του να πάει σε κανονικό σχολείο κι όχι «σε ίδρυμα για προβληματικά παιδιά»!

«Βήμα» για να εκφραστούν και οι δύο γίνεται το 2ο Διεθνές Φεστιβάλ «Εmotion pictures- Ντοκιμαντέρ και αναπηρία», το οποίο άρχισε πέρυσι με πρωτοβουλία της Μαρίας Χατζημιχάλη-Παπαλιού, η οποία δεν είναι μόνο η καλλιτεχνική διευθύντρια, αλλά και η «ψυχή» του φεστιβάλ και η πρώτη- πριν από 40 χρόνια- που σκηνοθέτησε τον θρυλικό «Αγώνα των τυφλών» γύρω από την κοινωνική εξορία, τις διώξεις και τους αγώνες των τυφλών στη χώρα μας.

«Είναι πολύ συνηθισμένο στη χώρα μου τα παιδιά να ζητιανεύουν, πολλά από αυτά είναι ορφανά, τα παίρνουν επιτήδειοι και τα πάνε σε ψευτογιατρούς, οι οποίοι τα κοιμίζουν για να τρώνε λιγότερο και τα εκμεταλλεύονται βγάζοντάς τα

Τρεις χιλιάδες θεατές είχαν παρακολουθήσει πέρυσι το πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ «Εmotion Ρictures- Ντοκιμαντέρ και αναπηρία», το οποίο φέτος, με το παιδί ως επίκεντρο, θα φιλοξενήσει 30 ταινίες

στον δρόμο. Αυτά τα παιδιά έβλεπα όταν πήγαινα στο σχολείο και θέλησα να κάνω μια ταινία για τα προβλήματά τους», μας λέει ο 12χρονος Κισάν Σρικάντ, που άρχισε την καριέρα του ως ηθοποιός στα τέσσερά του χρόνια, έχει παίξει σε 24 κινηματογραφικές ταινίες, έμαθε τη σκηνοθεσία στα γυρίσματα και είναι ο σκηνοθέτης και ο πρωταγωνιστής της ταινίας «Στους πέντε δρόμους», που έχει κόψει πάνω από 4 εκατομμύρια εισιτήρια σε όλο τον κόσμο.

Υπάρχουν και γονείς, όμως, που εκμεταλλεύονται τα ίδια τα παιδιά τους…

Δυστυχώς, ναι. Η φτώχεια είναι τόσο μεγάλη στη χώρα μου που χάνεται ο ανθρωπισμός, ακόμα κι όταν πρόκειται για τα ίδια τα παιδιά σου, και πολλοί γονείς οδηγούνται σε αυτή τη «λύση». Η αναπηρία στον άνθρωπο δεν είναι μόνο σωματική, στα άκρα, αλλά και πνευματική, με ανθρώπους που εκμεταλλεύονται βάναυσα τους άλλους. Αυτή η αναπηρία είναι η χειρότερη!

Γιατί έκανες την ταινία; Θα σκηνοθετήσεις κι άλλη;

Ήθελα να στείλω ένα μήνυμα σ΄ αυτά τα παιδιά και σε όλο τον κόσμο. Θέλω κάποτε να σταματήσει η εκμετάλλευση των αναπήρων.

Έχω έτοιμα άλλα τρία σενάρια, δεν ξέρω ακόμα ποιο θα γυρίσω, αλλά σίγουρα ήρωας θα είναι πάλι κάποιο παιδί με προβλήματα, που όμως θέλω να το κοιτάζω θετικά, όπως και στο πρώτο φιλμ μου, «Στους πέντε δρόμους»…

Τι εννοείς λέγοντας «θετικά»;
Ότι το παιδί, ο ήρωας της ταινίας, καταφέρνει και βγαίνει μόνος του από τον δρόμο, μορφώνεται και κερδίζει τη ζωή του στηριζόμενος στις δικές του δυνάμεις!

ΙΝFΟ

2o Διεθνές Φεστιβάλ «Εmotion Ρictures- Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία» (21-23 Ιουνίου, από το πρωί)
στο Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138. Είσοδος ελεύθερη.

Δικαίωμα στη μόρφωση

«Άκουσε με» είναι ο τίτλος του ντοκιμαντέρ της Μαριάνας Οικονόμου, όπου πρωταγωνιστεί ο πανέξυπνος 14χρονος Κώστας Δανόπουλος. Ένας έφηβος με κινητικά προβλήματα, που έχει πολλά να μας πει. Ας τον ακούσουμε:

«Θέλω να πάω σε ένα κανονικό σχολείο, όχι σε ίδρυμα για ανάπηρα παιδιά. Γι΄ αυτό έπαιξα σε αυτή την ταινία. Για να μάθουν αυτοί που πρέπει πως κι εγώ, με τη σωματική αναπηρία μου, έχω δικαιώματα στη ζωή», λέει ο Κώστας Δανόπουλος, που ετοιμάζεται να πάει στη Β΄ Γυμνασίου και στην ταινία μάς μιλάει- μαζί με τους γονείς του- για τον κόσμο του και τα προβλήματά του.

Γ ιατί δυσκολεύεσαι να πας σε κανονικό σχολείο;
«Το 90% των παιδιών με προβλήματα αναπηρίας πηγαίνουν σε ειδικά σχολεία. Δεν μπορείς να πας σε κανονικά, γιατί δεν υπάρχουν οι υποδομές», τονίζει εννοώντας την ανυπαρξία κτιριακών εγκαταστάσεων που να είναι προσβάσιμα σε ανθρώπους με αναπηρία (ράμπες, τουαλέτες κ.ά.).

Η ταινία παρακολουθεί τις προσπάθειες που κάνει ο νεαρός Κώστας να πείσει τους γονείς του να πάει σε κανονικό σχολείο… Και πάνω απ΄ όλα τολμάει και μας λέει: «Αν πέσω, έχω τη δύναμη να σηκωθώ. Αν με κοροϊδέψουν, δεν θα κλάψω. Θέλω να κάνω φίλους. Αφήστε με να είμαι εγώ υπεύθυνος για τον εαυτό μου»!