«Σινεμά κάνεις πια μόνον τρώγοντας τις σάρκες σου»

ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΟΤΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ
ΝΕΟΛΑΙΑ ΕΙΝΑΙ ΙΣΟΠΕΔΩΜΕΝΗ,
ΔΙΧΩΣ ΟΡΑΜΑΤΑ, Ο ΠΑΝΟΣ
ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΙΔΡΑ. ΚΑΙ
ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ «ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ
ΣΤΗ ΡΩΜΗ», Ο 25ΧΡΟΝΟΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ
ΤΟΥ «ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΝΑ
ΠΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ,
ΔΙΑΛΕΓΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ, ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ
ΕΝΤΕΛΩΣ ΜΟΝΑΧΙΚΗ, ΕΝΑΝΤΙΑ
ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΜΦΟΡΜΙΣΜΟ,
ΠΡΟΤΟΥ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΠΑΝΩΤΕΣ
ΑΤΥΧΙΕΣ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ
ΤΟΥ ΣΕ ΦΑΡΣΑ».
Αφορμή για να ζήσει το δικό του «ταξίδι αυτογνωσίας» ο ήρωας της ταινίας του Πάνου Αγγελόπουλου- τον υποδύεται ο Τζουζέπε Σουλφάρο, ο πιτσιρικάς ήρωας της «Μalena»- είναι η αγάπη του για την όπερα και τον Παβαρότι, που τον κάνει να αποφασίσει να ταξιδέψει στη Ρώμη. Αλλά από τη στιγμή που πατάει το πόδι του στην αιώνια πόλη τον περιμένουν ανεκδιήγητες εκπλήξεις: κλοπή της τσάντας του και των χαρτιών του, συμμετοχή σ΄ έναν υπαίθριο θίασο παντομίμας, σύλληψη από την αστυνομία, απόδραση, μπλέξιμο με αναρχικούς, ναρκωτικά στον ιταλικό Νότο και συν τοις άλλοις του κλέβουν και τα ρούχα, για να βρεθεί να γυρίζει στην Ελλάδα όχι μόνο παράνομα, αλλά και μέσα σε ψυγείο μεταφοράς κρεάτων!

Λέτε ότι η ταινία σας είναι «μια σάτιρα των ιταλικών ταινιών της δεκαετίας του ΄70». Νομίζετε ότι υπάρχουν σημερινοί θεατές που έχουν δει ιταλικές ταινίες του ΄70, όταν μάλιστα λένε ότι το 80% είναι ηλικίας 15-30 χρονών;

Η σάτιρα του ΄70 έχει να κάνει με τη δική μου εφηβεία και δεν αφορά πολύ τους νέους σήμερα. Ήταν όμως η εποχή του ανεξάρτητου σινεμά και της πρωτοπορίας. Άλλωστε τότε άλλαξε και ο κινηματογράφος στην Ελλάδα. Είναι ένα βλέμμα πίσω στις ρίζες. Δεν χρειάζεται οι σημερινοί θεατές να έχουν δει ιταλικές ταινίες της δεκαετίας του ΄70. Απλώς υπάρχουν αναφορές σ΄ ένα είδος κινηματογράφου που επηρέασε εμένα. Τους σημερινούς νέους αφορά το άμεσο επίπεδο της ταινίας, που είναι η ανάγκη για επαναστατικότητα, για έναν καινούριο κόσμο, για τον μεγάλο έρωτα και τη μεγάλη μύηση στα ταξίδια της ζωής.

Ένα road-movie, λοιπόν, που ζητάει «συνένοχους θεατές για να τους παρακινήσει και να τους προτρέψει για δράση, πιστεύοντας στη γοητεία της περιπέτειας και ότι αξίζει να τολμήσεις να γίνεις ο ήρωας της ζωής σου», κατά τον Πάνο Αγγελόπουλο που συμπληρώνει:

«Αρκεί να αφήσουμε την παθητικότητα και τις ευκολίες και να ανατρέψουμε την καθημερινότητά μας».

Ο ήρωας σας, λέτε, «τολμά να κάνει το όνειρο πραγματικότητα». Πολλοί όμως λένε ότι η σημερινή νεολαία στερείται ονείρων…

Οι νέοι ονειρεύονται και ευτυχώς. Είναι εναντίον μας με τον τρόπο τους. Το ένιωσα με τον νεαρό ήρωα της ταινίας μου. Οι νέοι, όσο κι αν τους προσγειώνει απότομα η πραγματικότητα, πάντα θα αντιδρούν. Δυστυχώς, ο κόσμος δεν τους καταλαβαίνει και με τη σειρά τους δεν τον καταλαβαίνουν κι αυτοί. Μια αμοιβαία απόρριψη. Πάντα όμως ο νέος άνθρωπος έχει την τάση της φυγής και της ανατροπής, όπως στη ταινία. Νομίζω ότι αυτοί μόνο ξέρουν πολύ καλά ότι πρέπει να «ταξιδέψουν» αν θέλουν να μπουν στο παιχνίδι της ζωής.

Πιστεύοντας και ο ίδιος ότι το «ταξίδι είναι ζωή», αναφέρει πως «δεν είναι τυχαίο ότι όλα ξεκίνησαν από την Οδύσσεια. Το ταξίδι σε αναγκάζει να δοκιμάσεις και να δοκιμαστείς. Όταν βγεις στον δρόμο, εκτίθεσαι και πρέπει να αντιδράσεις. Ένα ταξίδι προς την αυτογνωσία. Το παν είναι το ταξίδι. Σε μια παγκοσμιοποιημένη εποχή, πόσο προσφέρει το «ταξίδι» εμπειρίες για αυτογνωσία;

Πράγματι, σήμερα ο κόσμος πάει να γίνει μια γειτονιά. Σχεδόν όλοι ταξιδεύουν συνεχώς και λίγα πράγματα υπάρχουν που δεν έχουν εξερευνηθεί. Όμως η ανθρώπινη φαντασία δεν εξαντλείται ποτέ. Πάντα στο ανθρώπινο μυαλό θα υπάρχουν ανεξερεύνητες περιοχές και ίσως εκεί πρέπει να ψάξει κανείς, αν θέλει να βρει κάτι καινούργιο. Πρέπει να δούμε τον έξω κόσμο με καινούργια ματιά και αθωότητα για να ξαναγίνει ενδιαφέρων. Γι΄ αυτό και ο ήρωας της ταινίας μου είναι ένα νέο παιδί που ελπίζει και ρισκάρει. Πολλές φορές αξίζει και το ταξίδι για το ταξίδι, όπως δίδαξε ο Καβάφης κι όπως ταιριάζει μάλλον στον σημερινό κόσμο.

info

Η ταινία δρόμου «Ένας ήρωας στη Ρώμη» του Πάνου Αγγελόπουλου κάνει πρεμιέρα στα θερινά σινεμά την Πέμπτη 19 Ιουνίου.