«Μας συνθλίβει ο υφέρπων φασισμός»

Η παράσταση του Γιάννη Χουβαρδά με τις «Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης» του Χόρβατ έχει τη μυθολογία της. Είναι η πρώτη σκηνοθεσία του, ως διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, η πρώτη συμπαραγωγή του Εθνικού με το Φεστιβάλ, που θα παρουσιαστεί στην «Πειραιώς 260», και η εναρκτήρια του ανακαινισμένου κτιρίου Τσίλερ του Εθνικού, τον χειμώνα. Αθροιστικά, έχουμε έναν υποβλητικό συνδυασμό, που φορτίζεται και από την επιστροφή του Γιάννη Χουβαρδά στη σκηνή, μετά το κλείσιμο του «Αμόρε». Ευθέως ανάλογο και το ενδιαφέρον για το παραστασιακό αποτέλεσμα. Σαν να να περιμένουμε από αυτόν τον μοντερνιστή σκηνοθέτη να κάνει τα μάγια του, πλάθοντας έναν κόσμο με ιστορίες φανταστικές που θα ερεθίσουν το κοινό να δώσει προοπτική και βάθος στην πραγματική ζωή ή θα μείνουν θεατές μιας αισθητικής απόλαυσης.

«Ο Έντεν φον Χόρβατ, σκοτεινός και απαισιόδοξος, είναι από τους πιο αγαπημένους μου συγγραφείς και οι “Ιστορίες” του συγκλονιστικά επίκαιρες» λέει στα «ΝΕΑ» ο Γιάννης Χουβαρδάς και μας δίνει πληροφορίες και υλικό.

«Η παράσταση αισθητικά αναφέρεται στις δεκαετίες ΄60, ΄70, αν και το έργο τοποθετείται στα χρόνια του Μεσοπόλεμου, ενώ από τα συμφραζόμενα των ηθοποιών και γεγονότα εντυπωσιακά σημερινά αφορά την εποχή μας. Μια κοινωνία σε υφέρποντα φασισμό και οικονομική ύφεση, που συνθλίβει τους ανθρώπους. Ήρωες με μισές ζωές, πλάσματα ατελή και ευάλωτα, ζουν κάτω από καθορισμένους αστερισμούς, μη μπορώντας να ξεφύγουν από τη μοίρα τους. Μικροκαημοί ενός μικρόκοσμου σε μια προσπάθεια επιβίωσης, χωρίς ελπίδα. Η δράση είναι κυκλική, με πολλές ιστορίες οι οποίες συνυπάρχουν και συνδέονται με την κεντρική ιστορία, ερωτική και κοινότοπη, που όμως παρουσιάζεται με ένα ιδιαίτερο φως. Τα πρόσωπα συνδέονται με έναν φαινομενικά τυχαίο, αλλά καθοριστικό τρόπο- ο ένας καθορίζει την τύχη του άλλου.

Μια κοπέλα (Αγγελική Παπούλια), λογοδοσμένη με έναν άντρα που ξέρει από μικρό παιδί, ερωτεύεται έναν ερασιτέχνη ζιγκολό (Νίκο Κουρή) και ακολουθεί μια σχέση καταδικασμένη. Διαλύει τον αρραβώνα της, εγκαταλείπει την οικογένειά της,

ΙΝFΟ

«Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης» στις 27, 28, 29 και 30 Ιουλίου, Πειραιώς 260 (τηλ. 210-3272.000).

κάνει ένα παιδί εκτός γάμου. Αυτό το παιδί το σκοτώνει η δεσποτική γιαγιά (Αλέκα Παΐζη), που τυραννάει τους πάντες. Και η ελπίδα σβήνει. Αλλά η παράσταση δεν κρέμεται από το φινάλε. Είναι περισσότερο ένα μελαγχολικό σχόλιο πάνω στη ζωή. Χωρίς διδακτισμό, είναι σαν να υπαινίσσεται πού οδηγούν η κτηνωδία και η ανθρώπινη βλακεία και τι θα μπορούσαν να κάνουν οι άνθρωποι αν ξυπνούσαν. Οι συνθήκες, τα γεγονότα, οι συμπεριφορές κατατείνουν να συνθλίψουν τα πρόσωπα. Ένας κυκλικός χορός θανάτου.

Η παράσταση, ιδιαίτερα ανθρωποκεντρική, φορτίζεται συναισθηματικά από τη μουσική. Είναι διαποτισμένη από βιεννέζικο άρωμα, με μοτίβα του Στράους, λαϊκά κι ελαφρά, που ο συγγραφέας ζητούσε σαν παρτιτούρα στο έργο του να έχουν συγκεκριμένη χρήση. Ο Χόρβατ χρησιμοποιεί το μελό, την όμορφη συναισθηματική μουσική- παίζουν «ζωντανά» οι ηθοποιοί της παράστασης-, ενώ ταυτόχρονα επί σκηνής διαδραματίζονται πολύ σκληρά πράγματα, τρομακτικής βίας, εσωτερικής και εξωτερικής, αλλά και μεθυσμένης, με καλής ποιότητας μαύρο χιούμορ.
Τραγούδια από τον δεύτερο όροφο

Στο βάθος της σκηνής μια τριώροφη πολυκατοικία. Από τα μισοφωτισμένα δωμάτια διακρίνουμε ίχνη ζωής. Στον δεύτερο όροφο κάποιος παίζει σ΄ ένα ξεκούρδιστο πιάνο ένα μοτίβο του Γιόχαν Στράους. Οι ιστορίες από το δάσος της Βιέννης αρχίζουν να ξετυλίγονται σ΄ έναν ιδιαίτερα θεαματικό σκηνικό χώρο (σκηνικάκοστούμια: Χέρμπερτ Μαράουερ).

«Φανταστείτε την πίσω πλευρά μιας πολυκατοικίας. Σαν εσωτερική αυλή, με μια αίσθηση μπιραρίας, τραπέζια με πάγκους και πίσω το κτίσμα με τις ζωές αυτού του μικρόκοσμου. Ώχρα γκρίζα, λίγο “βρώμικη”, με μια αίσθηση παλιοκαιρισμένη, που υπαινίσσεται τη Βιέννη και τα περίχωρά της», λέει ο Γιάννης Χουβαρδάς, που μας υπόσχεται εκπλήξεις στο διάλειμμα της παράστασης.