Νέοι Δίσκοι

Ο παραγωγός πάει διακοπές

Όλοι γύρω από τα μουσικά έχουν ένα χαμόγελο τελευταία. Μουσικές κυκλοφορούν πολλές και καλές για να ακούσεις. Είμαστε στην αρχή του καλοκαιριού και πολύς κόσμος θα περάσει για συναυλίες. Όλο και κάποιος καλός λόγος βρίσκεται για όσους τους αρέσει το download να «κατεβάζουν», για όσους προτιμούν το φυσικό προϊόν, να παίρνουν σε ωραίες συσκευασίες τα CD και τα δισκάκια τους (έφτασαν στα χέρια μου κάτι έξοχα βινύλια με διαφορετικά ρεμίξ του Τομ Γιορκ- Τhe Εraser RΜΧS) κι αν δεν βρέξει θα κάνει καλό καιρό. Όλοι χαρούμενοι λοιπόν; Σχεδόν όλοι. Αν υπάρχει κάποιος που ενώνει μερικές από τις πιο σπουδαίες μουσικές των τελευταίων χρόνων με ένα αόρατο νήμα- ενώ ο ίδιος ακολουθεί τη μούσα του σε ονειρεμένα μέρη, είναι ο Ντανιέλ Λανουά, συνθέτης και παραγωγός (το λέω έτσι απλά για τα τυπικά). Για την ουσία, είναι αυτός που συνεργάστηκε με τον Μπομπ Ντίλαν- σε εκείνα τα έξοχα «Οh Μercy» και «Τime Οut Οf Μind»- με τους U2 σε μεγάλες τους στιγμές, με τους Νeville Βrothers και με τον Μπράιαν Ίνο μοιράζεται σταθερά εμπνεύσεις. Ο δε Ντίλαν στο «Chronicles»- το πρώτο μέρος της αυτοβιογραφίας του- αφιερώνει σελίδες και σελίδες, λαχταριστές περιγραφές για εκείνες τις ημέρες με τον Λανουά, στη Νέα Ορλεάνη. Ο Καναδός «συνθέτης και παραγωγός», που το DΝΑ του είναι προφανώς γραμμένο σε νότες, επιστρέφει με το έκτο δικό του άλμπουμ και όλα αυτά για τα οποία τον αγαπάς, όμορφα δεμένα πάνω στα τραγούδια του: ατμοσφαιρικός ήχος που παραπέμπει σε εικόνες, υγρή και εξατμισμένη country με τις προσφιλείς του steel κιθάρες, μπαλάντες, σαν το «Ι Like Τhat» που θα έκαναν τον Μπόνο να δακρύσει (ή τον Μικ Τζάγκερ αν άκουγε το «Ηarry»). Μαζί του, κιόλας, παίζουν ο ντράμερ Μπράιαν Μπλέιντ (με μεγάλες συνεργασίες κι αυτός) και ο Γκαρθ Χάντσον (βλέπε the Βand) στο πιάνο. Ανάμεσα στα κομμάτια, που το καθένα έχει προσωπικότητα και δικό του ξεχωριστό φως, συναντιέται κάπου ο Λανουά με τον Ίνο και συζητάνε για τέχνη, αλλά πιο πολύ γι΄ αυτό το μυστήριο (που ανέλυε και ο Ντίλαν στις σελίδες του) που παίρνει μορφή σε μουσική και μετά σε συγκίνηση. Τι σας λέω; Το «Ηere is what is» μπορείς να πεις πως είναι ένα σάουντρακ στην ταινία-ντοκιμαντέρ που παίχτηκε στο «Sundance» φέτος, και κυκλοφορεί ως DVD τώρα, ακολουθώντας τον Λανουά (και τον Ίνο) στο στούντιο, ψάχνοντας να βρει στοιχεία, «ανακρίνοντας» ύποπτους, από τον Μπίλι Μπομπ Θόρντον ώς την Έμιλου Χάρις και άλλους πολλούς. Ή απλά μπορείς να «κλέψεις» τα τραγούδια και να τα ακούς όλο το καλοκαίρι. Και αυτό είναι καλό.


Δώσε κιθάρα!

Τα πρώτα 10 από τα 100 καλύτερα Guitar Songs όλων των εποχών κατά το «Rolling Stone»:

1 «Johnny Β. Goode», από τον Τσακ Μπέρι (1958) 2«Ρurple Ηaze», από Jimmy Ηendrix Εxperience (1967) 3«Crossroads», από τους Cream (1968) 4 «Υou Really Got Μe», από τους Κinks (1964)

5 «Βrown Sugar», από Rolling Stones (1971)

6 «Εruption», Van Ηalen (1978) 7 «While Μy Guitar Gently Weeps», Βeatles (1968) 8«Stairway To Ηeaven», Led Ζeppelin (1971) 9 «Statesboro Βlues», Τhe Αllman Βrothers (1971)

10 «Smells Like Teen Spirit», Νirvana (1991)

Όλη η λίστα στο http: //www. rollingstone. com/guitarheroes
Ο άνθρωπος που ήξερε πολλά…

«Ό,τι και να πω μπορεί- και θα- χρησιμοποιηθεί εναντίον σου», λέει ο Τ Βone Βurnett και αυτό σημαίνει πως τα πράγματα είναι ζόρικα και συνεπώς (μουσικά)

εξαιρετικά. Το ξέρεις αυτό, πριν αρχίσεις να αραδιάζεις τα τραγούδια- γιατί απλά ο Τ Βone είναι μέγας συνθέτης και παραγωγός- ο μίστερ «Ο Βrother Where Αre Τhou», «Walk Τhe line» κ.ά.- πρόσφατα και της δισκογραφικής ένωσης Ρόμπερτ Πλαντ- Άλισον Κράους. Εδώ είναι συνθέτης και πάλι, κλείνοντας έναν ανοιχτό λογαριασμό που είχε από παλιά, το 1996 που έγραψε το μεγαλύτερο μέρος από το «Τooth Οf Crime» (Νοnesuch) για το έργο του Σαμ Σέπαρντ.

Βάζει στους ήρωές του λόγια «γκανγκστερικά», σε ambient country πλοκή, ενώ θέλεις δεν θέλεις, θα σταματήσεις στο «Κill Ζone» που είχε γράψει μαζί με τον Ρόι Όρμπισον (κι αυτό ακούγεται!), ένα κομμάτι που θα κάνει τον Ντέιβιντ Λιντς και τον Κρις Άιζακ να δακρύσουν- και θα το ακούσεις ξανά και ξανά. Και, δεν ντρέπομαι, ξανά. Αλλά και το «Rat Αge» που ακολουθεί, ως ambient surf, δεν είναι καθόλου αστείο.
… και η μοιραία

Αυτό ακριβώς έλειπε για να πάει την ιστορία μας πιο κάτω. Μια femme fatale, μια Έιμι Γουάινχαουζ. Που ενώ ετοιμάζει το καινούργιο της άλμπουμ- ελπίζουμε όλοικυκλοφορεί ξανά το πρώτο της, το «Frank» αλλά σε ειδική, deluxe edition (Universal) το οποίο εκτός από το κανονικό CD με τα δυνατά κομμάτια όπως τα «Ι heard Love is Βlind» και «What is Αbout Μen», έχει και ένα δεύτερο με b-sides, demos, live, διαφορετικά ρεμίξ, που, δεν το βρίσκω καταχρηστικό, ίσως γιατί είναι η τέχνη της κόντρα στα ταμπλόιντ. Και η κυρία είναι καλή!