«Αριστερός δεν σημαίνει καλύτερος άνθρωπος»

Παθιασμένος με την τέχνη του και λάβρος κατά δεξιών, αριστερών και εξτρεμιστών είναι ο γελοιογράφος της «Le Μonde», Πλαντί, που λέει στα «ΝΕΑ» ότι οι περισσότεροι δηλώνουν αριστεροί γιατί τους είναι βολικό
«Είμαι παθιασμένος με το σκίτσο όσο και την εποχή που άρχισα, πριν από 36 χρόνια», λέει στα «ΝΕΑ» ο Ρlantu. Ο διάσημος γελοιογράφος της γαλλικής εφημερίδας «Le Μonde» εξηγεί ότι το σκίτσο είναι μια γλώσσα, μια απίστευτη γλώσσα που έχει διαποτίσει ολόκληρη τη ζωή του και που «επιτρέπει να παραβιάσεις κάθε απαγόρευση χωρίς να χρειαστεί να ταπεινώσεις κανέναν».

Με τη γλώσσα αυτή λες πράγματα που δεν μπορείς να πεις διαφορετικά, εξηγεί. «Όπως ο Μπάρενμποϊμ που ανακάτεψε Ισραηλινούς και Παλαιστινίους μουσικούς ανακατεύοντας νότες αλλά και παύσεις μαζί»- στα γαλλικά η λέξη «παύση» είναι ίδια με τη λέξη «στεναγμός»… Κάπως έτσι ο Πλαντί αποφάσισε να ταξιδέψει και αυτός στην Παλαιστίνη. Θα οργανώσει μια συνάντηση ανάμεσα σε Παλαιστινίους και Ισραηλινούς γελοιογράφους- «μέσω των σκίτσων θα πούμε, νομίζω, εκπληκτικά πράγματα για την ελπίδα και για την τραγωδία», λέει. Τον συναντήσαμε στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου, όπου η Γαλλία ήταν τιμώμενη χώρα. Σε εκδήλωση που προηγήθηκε είχε δώσει πραγματικό σόου, εξηγώντας στην πράξη τι εννοεί όταν μιλάει για «τη γλώσσα του σκίτσου». Έχοντας μαζί του χαρτί, μολύβι, προβολείς και πίνακες, έδειχνε παλιά του σκίτσα και σχεδίαζε νέα, εξηγώντας τη ζωή του με εικόνες. Ότι πρέπει να δώσει το σκίτσο του στις δέκα και τέταρτο το πρωί (η «Le Μonde» βγαίνει βράδυ), ότι όταν διστάζει του δίνει μια… κλοτσιά ο αρχισυντάκτης στον πισινό. Αλλά και ότι καμιά φορά ξεγελάει διευθυντή και αρχισυντάκτες της εφημερίδας δίνοντας ένα σκίτσο που πιστεύει ότι κανονικά δεν θα «περνούσε», με τη μέθοδο του τετελεσμένου- τους το δίνει την τελευταία στιγμή.

«Ακόμη και για τη θρησκεία όπου υπάρχουν απαγορεύσεις, μπορούμε να

«Αντί να φτιάξουμε την Ευρώπη των ιδεών, φτιάξαμε την Ευρώπη του χρήματος. Φυσικά δεν είναι αργά. Μπορούμε ακόμα να κάνουμε την ευρωπαϊκή μας επανάσταση»

επινοήσουμε μια γελοιογραφία», λέει. «Κάποτε έβαλα έναν καρδινάλιο να λέει “δεν ξέρω αν έκανα καλά που ψήφισα τον τάδε για Πάπα” και έναν άλλον να του απαντά “το ίδιο μου λέει και η γυναίκα μου”. Ήθελα να σχολιάσω την αγαμία του κλήρου. Από αυτήν την άποψη οι ορθόδοξοι είναι λιγότερο υποκριτές. Αφού ξέρουμε ότι είναι πολλοί οι καθολικοί κληρικοί που ζουν, στα κρυφά, μια έγγαμη ζωή». Ο ίδιος δηλώνει αγνωστικιστής, τον θλίβουν όμως ταυτόχρονα οι άδειες εκκλησίες- «δεν είμαι στρατευμένος άθεος», λέει.

Δεν είναι, άλλωστε, στρατευμένος παρά μόνο στην τέχνη του. Είναι και δύσκολο να τον κατατάξεις πολιτικά, με βάση τις τρέχουσες διαχωριστικές γραμμές. Την ίδια στιγμή που επιτίθεται σε δεξιούς και σοσιαλιστές, γίνεται ακόμη πιο επιθετικός με την άκρα Αριστερά.

«Ο Μπεζανσενό (σ.σ.: δημοφιλής στη Γαλλία 34χρονος εκπρόσωπος της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Λίγκας, ταχυδρόμος στο επάγγελμα) περνάει καλά στην τηλεόραση. Μπράβο του, του καλλιτέχνη, αλλά δεν βλέπω και μεγάλη διαφορά με την προ εικοσαετίας άκρα Αριστερά. Ξέρετε, είναι βολικό να δηλώνεις αριστερός. Δεν ενοχλείς, λες ότι είσαι αντικαπιταλιστής και ότι αγαπάς τους φτωχούς. Κουλ. Ησυχία, βόλεμα. Είναι μικροαστική συμπεριφορά αυτή. Αλλά τι σε νοιάζει, αφού περνάει καλά στην οθόνη; Και ο Μπεζανσενό δεν είναι παρά ένα γιαούρτι, έστω με τροτσκιστικό άρωμα και κάποια γεύση εξτρεμισμού, αλλά πάντως γιαούρτι. Που θα πεταχτεί και θα πάρουμε άλλο αύριο. Άλλοτε πίστευα ότι οι αριστεροί είναι καλύτεροι άνθρωποι. Τώρα πια όχι!».

Αλλά ο Πλαντί δεν χαρίζεται σε κανέναν και μιλάει για γενική «στράτευση στην τύφλωση». «Το Σοσιαλιστικό Κόμμα, λ.χ.», λέει, «έκανε ήρωα τον Μπατίστι. Όμως ο Μπατίστι σκότωσε τέσσερις ανθρώπους. Το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα προτιμά όμως να πιστέψει τον δολοφόνο παρά το ιταλικό δικαστήριο που τον καταδίκασε. Στην Αφρική, πάλι, και Δεξιά και Αριστερά έκαναν την ίδια δουλειά και την έκαναν καλά. Διέφθειραν την Αφρική και δούλεψαν για την Εlf και την Τotal. Το μαύρο χρήμα επέστρεφε στα ταμεία των κομμάτων. Αυτό που έχω μάθει τόσα χρόνια, είναι ότι είτε είναι η Δεξιά στην εξουσία είτε είναι η Αριστερά, το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς μεγαλώνει. Θα ήθελα να δω μια κυβέρνηση που να κλείνει την ψαλίδα αντί να την ανοίγει. Περπατάς στον δρόμο και πηδάς πάνω από σώματα ξαπλωμένα στο πεζοδρόμιο. Όταν έχει-10 βαθμούς Κελσίου τους λέμε “ελάτε στη ζέστη”. Και αυτοί, που δεν τους προσέχεις ποτέ άλλοτε, φυσικά μας λένε “όχι”. Δεν μπορείς να ζητάς απλώς τη γνώμη τους. Δεν πρέπει να τους αφήνεις έξω. Αλλά εγώ βλέπω ότι είτε με τον Ντελανοέ δήμαρχο είτε με τον Σιράκ ή τον Σαρκοζί πρόεδρο, υπάρχουν άνθρωποι ξαπλωμένοι στο πεζοδρόμιο. Αυτοί δίνουν την απάντηση».


«Δεν ξέρουμε πια ούτε να κλάψουμε»

«Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η πολιτική ορθότητα», δηλώνει ο Πλαντί. «Πρέπει να παλέψουμε εναντίον της γιατί υπάρχουν πράγματα που δεν τολμάμε πια να πούμε. Και τίθεται πρόβλημα δημοκρατίας. Η τηλεόραση μας βάζει σε καλούπι επαναλαμβάνοντας συνεχώς τρόπους σκέψης, όπως και τρόπους γέλιου (ηχογραφημένου). Δεν ξέρουμε πια ούτε να κλάψουμε. Πριν από 30 χρόνια οι ειδήσεις προσπαθούσαν να κρύψουν τον θρήνο. Τώρα ένα δάκρυ δίνει τον σωστό τόνο στο ρεπορτάζ. Αν δεν πουλήσεις ένα δάκρυ, το ρεπορτάζ δεν είναι επικοινωνιακό». Τι πρέπει να κάνουμε; «Μα, να επαναφέρουμε τη σωστή σειρά. Πρώτα η σκέψη και μετά το μάρκετινγκ. Τώρα συμβαίνει το αντίθετο. Το μάρκετινγκ πέρασε μπροστά από τους Έλληνες φιλοσόφους. Και έγινε η γάγγραινα της ελεύθερης σκέψης», τονίζει.