Η στράτευση στα 18

Ο κ. Γεώργιος Β. Κασσαβέτης, επισμηναγός, μέλος του Δ.Σ. της ΕΑΑΑ, γράφει για τη στράτευση στα 18, που εξήγγειλε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Β. Μεϊμαράκης:

«Οι καινοτομίες όμως του οιστρήλατου και επινοητικού υπουργού δεν έχουν τέλος. Ανήμερα το Πάσχα δεχτήκαμε και νέο αιφνιδιασμό, με τη ρουκέτα της “στράτευσης στα 18”. Βέβαια, όταν πριν από λίγα χρόνια ένα κόμμα εξουσίας κάνει μία τόσο αβάσιμη και εξωπραγματική εξαγγελία, όπως αυτή της “μειώσεως της στρατιωτικής θητείας στους 6 μήνες”, τι βάση μπορεί να δώσει κανείς σε μία νεώτερη για “στράτευση στα 18”, όταν μάλιστα αυτή λέγεται “μεταξύ τυρού και αχλαδίου” στο πασχαλινό τραπέζι;

Ανεξάρτητα όμως από τη σοβαρότητα ή μη της συγκεκριμένης εξαγγελίας, το συμπέρασμα στο οποίο αβίαστα μπορεί να καταλήξει κανείς είναι ότι το ΥΠΕΘΑ αγνοεί παντελώς βασικά πράγματα. Αν δηλαδή η Ελλάδα έχει ανάγκη από έναν στρατό κληρωτών σαν αυτόν που είχε μέχρι τώρα ή έναν επαγγελματικό στρατό. Η σημερινή σύνθεση του στρατού από κληρωτούς, Επαγγελματίες Οπλίτες (ΕΠΟΠ), πρώην Οπλίτες Εθελοντές Πενταετούς Ανακατατάξεως (ΟΠΥ/ΕΠΥ), Οπλίτες Βραχείας Ανακατατάξεως (ΟΒΑ) και Εθελοντές Μακράς Θητείας (ΕΜΘ), δηλαδή ένα συνονθύλευμα ετερόκλητων κατηγοριών προσωπικού με έντονη ανταγωνιστικότητα, χωρίς ομοιογένεια και σύμπνοια, τι αποτελεσματικότητα μπορεί να έχει;

Από τη στιγμή που η Ελλάδα είναι ένα φτωχό σχετικά κράτος, δύσκολα μπορεί να συντηρήσει έναν τόσο μεγάλης οροφής μισθοφορικό στρατό. Συνεπώς, ραχοκοκαλιά του στρατού θα παραμείνουν οι κληρωτοί. Το επιχείρημα του κ. Μεϊμαράκη για τη “στράτευση στα 18” είναι ότι με τις “αλλεπάλληλες αναβολές χάνεται ένα 30% των στρατευσίμων κάθε ΕΣΟ”. Το ερώτημα όμως το οποίο δημιουργείται, εν προκειμένω, είναι το εξής: Ο στόχος αυτός είναι τόσο ισχυρός, ώστε μπορεί να υποσκελίσει όλες τις παρενέργειες, τις οποίες θα δημιουργήσει η στράτευση στα 18;

Αν από τις αναβολές χάνεται όντως ένα μεγάλο ποσοστό στρατευσίμων, οι αναβολές είναι αυτές που τροφοδοτούν τον στρατό με ένα μεγάλο αριθμό κρίσιμων ειδικοτήτων, άκρως απαραιτήτων για τη στελέχωσή του και απολύτως αναγκαίων για την εύρυθμη λειτουργία του, όπως νομικών, γιατρών, μηχανικών, γλωσσομαθών, ειδικών συστημάτων πληροφορικής κ.ά. Ενώ λοιπόν είναι ευκολότερο να βελτιωθεί το υφιστάμενο σύστημα στρατολογίας, ώστε να περιορισθεί το ποσοστό της απώλειας των στρατευσίμων, χωρίς ο στρατός να στερείται των ευεργετημάτων των αναβολών, γιατί να καταφύγουμε στον κανόνα “πονάει δόντι, κόβει κεφάλι”»;