Η Αμερική και η Κούβα

Η κ. Ντίνα Κακλαμανάκη γράφει για τη δήλωση του Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα σχετικά με την ημέρα αλληλεγγύης στην Κούβα:

«Διάβαζα σήμερα τη δήλωση του Αμερικανού πρέσβη στη χώρα μας σχετικά με την ημέρα αλληλεγγύης στην Κούβα και τρόμαξα. Πόσο απροκάλυπτα μπορεί να επεμβαίνει ένας διπλωμάτης στις εσωτερικές υποθέσεις μίας χώρας; Πόση αυθαιρεσία και ετσιθελισμό κρύβει αυτή η δήλωση, η οποία βέβαια είναι κατεύθυνση/απόφαση της αμερικανικής κυβέρνησης και του προέδρου της και όχι απλά η άποψη ενός διπλωμάτη. Και τρόμαξα όχι από αυτά που δήλωνε ο διπλωμάτης και η κυβέρνησή του, αλλά από τον τρόπο της παρέμβασης. Πώς είναι δυνατόν εμείς οι Έλληνες δημοκράτες να δεχόμαστε με απάθεια αυτές τις δηλώσεις ωμής επέμβασης σε μία χώρα; Με την εμπειρία μιας αμερικανοκίνητης χούντας που μάτωσε τη χώρα μας μερικά χρόνια πριν;

Άσχετα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με το πολιτικό σύστημα της Κούβας, ένα είναι γεγονός. Είναι δικό τους και ο λαός της χώρας ας κάνει αυτό που νομίζει. Να το κρατήσει, να το βελτιώσει, να το πετάξει. Η αμερικανική κυβέρνηση και οι εκπρόσωποί της καλά θα κάνουν να ασχοληθούν με τα εκατομμύρια των απόρων τους που τρέφονται από τα κοινωνικά συσσίτια. Με τους ανέργους, την εγκληματικότητα, την οπλοκατοχή, την καταπίεση των στρατευμένων πολιτών τους, που διαφωνώντας με τον άδικο πόλεμο στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, λιποτάχτησαν σε άλλες χώρες, ή αυτούς που επιστρέφουν από τα μέτωπα νεκροί, ανάπηροι ή με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα.

Αρκετά ασχολήθηκαν με τα προβλήματα των άλλων. Φτάνει πια. Δεν θέλουμε άλλο ενδιαφέρον, γιατί το αμερικανικό ενδιαφέρον σημαίνει πόλεμο, σημαίνει αιματοχυσία, σημαίνει εκμετάλλευση».