«Η Μεγαλειότητά της είναι υπεράνω λογοτεχνίας»

Με μπρίο, καυστικό χιούμορ, σπαρταριστές στιχομυθίες, ευρηματικές ατάκες, ο Βennett (που, άλλωστε, έχει γράψει θεατρικά έργα όπως και σενάρια για πετυχημένες τηλεοπτικές σειρές) καταφέρνει ταυτοχρόνως δύο τινά: πρώτα πρώτα, προσεγγίζει και διερευνά, μέσω της απίθανης αυτής ιστορίας, το τι εστί ανάγνωση, πώς επηρεάζει και εμπλουτίζει τον άνθρωπο. Γιατί, αλήθεια, να διαβάζει κανείς; Δεν είναι χάσιμο χρόνου; Συγχρόνως όμως έχουμε μια σάτιρα, με ακριβέστατα, υποπτεύομαι, πραγματολογικά στοιχεία, γύρω από τα ήθη και τα έθιμα της βρετανικής αυλής, του θεσμού του Στέμματος. Όπως λ.χ. οι βαρετές επισκέψεις σε διάφορα μέρη του βασιλείου και οι στερεότυπες, προβλέψιμες, συζητήσεις «προκάτ» της Ελισάβετ με τους υπηκόους της.

«Άλλο η επίσημη ενημέρωση, το briefing, άλλο η ανάγνωση. Το πρώτο είναι λακωνικό, λειτουργικό, κλείνει ένα θέμα. Αντιθέτως, η ανάγνωση είναι ακατάστατη, σε κεντρίζει, ανοίγει τα θέματα», δηλώνει κάποια στιγμή η όλο και πιο πεφωτισμένη και εξανθρωπιζόμενη μονάρχης. Αργότερα, όταν το κακό έχει παραγίνει και η βασίλισσα έχει περάσει στο επόμενο στάδιο κι έχει αρχίσει πλέον και να γράφει κάτι σαν (μη κουτσομπολίστικη) αυτοβιογραφία «για να μην πάνε χαμένες τόσες εμπειρίες», ο πρωθυπουργός της λέει:

«Πρέπει,νομίζω,να σας υπενθυμίσω ότι η θέση σας είναι μοναδική,ιδιαίτερη.

– Σπανίως μου διαφεύγει.Παρακαλώ συνεχίστε, απαντάει η βασίλισσα.

«Ουδείς μονάρχης,απ΄ όσο γνωρίζω,εξέδωσε ποτέ κάτι». Κάπου αλλού, απαντώντας στη βασίλισσα που λέει ότι το πόνημά της, ποιος ξέρει; ίσως καταλήξει να είναι και λογοτεχνία, ο πρωθυπουργός εξανίσταται:

«Μα,η Μεγαλειότητά της,υποθέτω,είναι υπεράνω λογοτεχνίας». – Υπεράνω λογοτεχνίας;Ποιος είναι υπεράνω λογοτεχνίας;Είναι σα να λέμε υπεράνω της ανθρωπότητας.

Το μικρόβιο της ανάγνωσης… Δηλαδή της αμφιβολίας, της αμφισβήτησης. Όπως και ο θάνατος, ο γραπτός λόγος είναι εξισωτικός, τα βιβλία είναι δημοκρατικά, δεν λογίζουν ποιος τα κρατάει στα χέρια του. Ας ελπίσουμε, πάντως, το εν λόγω να έπεσε στα χέρια της Ελισάβετ.