Η πόλη των αιωνίων ξένων

«Ούτε εμείς ούτε τα παιδιά μας που γεννιούνται εδώ παίρνουμε υπηκοότητα. Ακόμα και τα παιδιά που γεννιούνται από μεικτούς γάμους. Είμαστε ξένοι για πάντα» μου λέει ο Φαράχ, μετανάστης από την Ινδία. Είναι τριάντα χρόνων, ζει εδώ και πέντε χρόνια στο Ντουμπάι και σήμερα εργάζεται ως ταξιτζής. Με πηγαίνει στη γειτονιά όπου ζει: υπό τον αυστηρό όρο να μην τραβήξω φωτογραφίες. Ο Φαράχ δεν θέλει μπλεξίματα. «Αυτή είναι η Νaif Street» λέει όταν φθάνουμε. Είναι η γειτονιά όπου μένουν κυρίως οι Ινδοί, γνωστή και ως Ιndian Τown. Από τα αστραφτερά Εmirates Τowers (τους «Δίδυμους Πύργους»), απέχει είκοσι λεπτά με το ταξί. Σαράντα λεπτά με το λεωφορείο, που στο Ντουμπάι το χρησιμοποιούν μόνο οι μετανάστες. Δεξιά και αριστερά του δρόμου βλέπω μαγαζιά κακοφωτισμένα και βρώμικα. Και ανδρικά μάτια πεινασμένα που καρφώνονται πάνω στα σώματα των λιγοστών τουριστριών που χάνουν τον δρόμο και περνούν κατά λάθος από εδώ.

Αυτή την περιοχή δεν θα τη βρείτε σε κανέναν τουριστικό οδηγό. Οι δρόμοι είναι στενοί, ίσα ίσα για να περάσει ένα από τα ξεθωριασμένα φορτηγά, ανοίγοντας δρόμο ανάμεσα στο σμήνος από μύγες από το δίπλα μαγαζί. Τα σπίτια χαμηλά, γεμάτα απλωμένα ρούχα. Ανδρικά κυρίως. Πολλές δορυφορικές κεραίες. Ο Φαράχ μένει με άλλους εννιά στο δωμάτιο. Οι περισσότεροι δουλεύουν σε οικοδομικές εργασίες. Είναι απ΄ αυτούς που ζουν εδώ δεκαπέντε χρόνια. «Μέσα στα τελευταία τρία χρόνια τα ενοίκια έχουν τριπλασιαστεί. Και το φαγητό» λέει ο Φαράχ. Αν και το πετρέλαιο παραμένει φθηνό (15 λεπτά το λίτρο), η παγκόσμια κρίση έφθασε και εδώ. Οι ντόπιοι και οι τουρίστες δεν το νιώθουν ίσως, αλλά οι μετανάστες το νιώθουν και με το παραπάνω. Ο Φαράχ λέει πως στέλνει λιγότερα χρήματα στη γυναίκα του τώρα και στεναχωριέται γιατί έχει δυο παιδιά να μεγαλώσει. Εκείνος θα ήθελε να τα φέρει εδώ αλλά δεν μπορεί. Πρέπει να έχει εισόδημα 1.000 δολάρια τον μήνα για την οικογενειακή συνένωση. Εκείνος βγάζει 700. Και είναι πολύ τυχερός σε σχέση με τους υπόλοιπους, που δεν ξεπερνούν τα 250, αν και χτυπάνε δωδεκάωρα, κάτω από τον αφιλόξενο ήλιο της ερήμου. Επιπλέον δεν συμφέρει να φέρει τα παιδιά του. Πρέπει να πληρώσει για τα πάντα: από το σχολείο μέχρι την περίθαλψη. Ακόμα και οι μετανάστες που καταφέρνουν να κάνουν χρήματα δεν έχουν δικαίωμα ιδιοκτησίας στο Ντουμπάι. Και μόλις συμπληρώσουν τα εξήντα, σύμφωνα με τους μεταναστευτικούς νόμους της χώρας, πρέπει να επιστρέψουν εκεί από όπου ήρθαν. Το Ντουμπάι κάνει τα πάντα ώστε οι μετανάστες του να μην νιώσουν ποτέ στο σπίτι τους.

Για να νιώσουν προσωρινοί και αιωνίως ξένοι. «Άμα δεν έχεις άλλη επιλογή, υπομένεις τα πάντα» λέει ο Φαράχ, ενώ η φωνή του ιμάμη δια χέεται στους δρόμους, ανάμεσα στα απλωμένα ρούχα, στο σμήνος με τις μύγες, στον καυτό υγρό αέρα. Είναι η ώρα για τη βραδινή προσευχή… Ανεβαίνω στο ταξί και φεύγω από την Ιndian Τown. Σε μερικά λεπτά βρίσκομαι, ξανά, περικυκλωμένους από τα αστραφτερά θαύματα του Ντουμπάι. Ο ιδρώτας και το αίμα των μεταναστών, σκέφτομαι, έχτισαν το δυτικό θαύμα. Τώρα χτίζουν και το θαύμα της Ανατολής. Η διαφορά είναι ότι στη Δύση απέκτησαν, κάποια στιγμή, τουλάχιστον τα παιδιά τους, ίδια δικαιώματα με τους γηγενείς. Εδώ παραμένουν για πάντα ξένοι. Και είλωτες. Από το παράθυρο του ταξί βλέπω μια γιγαντιαία φωτεινή επιγραφή: «Welcome to the Global City» («Καλώς ήρθατε στην Παγκοσμιόπολη»). Αλλά αυτή η πόλη μοιάζει πιο πολύ με τον Πύργο της Βαβέλ. Έπειτα από λίγο βλέπω ένα μεγάλο πορτρέτο του αλ Μακτούμ, του βασιλιά του Ντουμπάι. Ο βασιλιάς που δάμασε την έρημο, έτσι τον αποκαλούν. Η οργή των σύγχρονων ειλώτων, όμως, ίσως αποδειχθεί πιο απρόβλεπτη από την άμμο της ερήμου…