Σαγηνευτικός ο ρυθμός

Η ομώνυμη κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Γκρενμπέρ, από τον Κλοντ Μιλέρ, ανταποκρίθηκε στις φορμαλιστικές, θεματικές αλλά κι αυτοβιογραφικές προκλήσεις. Οι αυτοβιογραφικές καταβολές κι αναφορές του σκηνοθέτη («οι περισσότεροι από τους θείους, παππούδες κι άλλους συγγενείς μου δεν επέστρεψαν ποτέ από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης») μεταμορφώθηκαν σε τεμαχισμένες κινηματογραφικές καταγραφές, ενταγμένες οργανικά, σχεδόν αθόρυβα στη κινηματογραφική διήγηση. Διήγηση που ακολούθησε το αποσπασματικό, κομματιασμένο σχεδόν σε φέτες μυθιστορηματικό κείμενο, κάνοντας οικονομημένη χρήση φορμαλιστικών ευκολιώνόπως τη χρήση του ασπρόμαυρου – κι αποφεύγοντας να δώσει πρόσθετη έκταση σε σκηνές που θα επιδέχονταν μια πιο εμπλουτισμένη κινηματογραφική αναπαράσταση, π.χ. ο γάμος. Με τη βοήθεια των πολύ καλών ερμηνειών, της φωτογραφίας αλλά και της μουσικής του Πράισνερ- που παρακολουθεί την αφήγηση δίχως όμως να πνίγει σε μια διαρκή υπόκρουση τα αντιφατικά συναισθήματα, ή τις αναπόδραστες τροπές της πλοκής- η ταινία του Μιλέρ συμφύρει στον δικό της σαγηνευτικό ρυθμό τα κομμάτια κι αποσπάσματα μιας ιστορίας, η οποία αρνείται σχεδόν μέχρι το τέλος να οργανωθεί σε ένα παρατακτικό όλον, επιμένοντας να υπερασπίζεται τις δικές της κατακερματισμένες αλήθειες.