Πρόθυμα ανέλαβε το soft μέρος της δουλειάς

Στην αυτοβιογραφία της Ματαάϊ μαθαίνουμε ότι αυτές τις τρεις δεκαετίες φυτεύτηκαν τριάντα εκατομμύρια δένδρα. Λίγοι έχουν αμφισβητήσει τον αριθμό, ακόμη λιγότεροι είναι σε θέση να επιβεβαιώσουν την καταλληλότητα των ειδών που επελέγησαν, όπως άλλωστε και το πόσα από αυτά επιβίωσαν σε μια χώρα με έντονη πληθυσμική αύξηση, ενεργειακό έλλειμμα, καταπατήσεις δημοσίων και κοινοτικών γαιών, ακραία φτώχεια και έντονες διαφυλετικές συγκρούσεις, τηλεοπτική γεύση των οποίων πήραμε μετά τις τελευταίες εκλογές. Η Μαατάι όμως ήταν πάντοτε παρούσα στις διεθνείς διασκέψεις. Στο βιβλίο απεικονίζονται πολλά από τα προαναφερόμενα. Εκτεταμένα αποσπάσματα ασχολούνται με τον ανδρικό σοβινισμό (με αφορμή το διαζύγιό της), με τον θάνατο συγγενών (όλοι οι συγγενείς κάποτε πεθαίνουν), με την επιλογή της να αφήσει τα τρία παιδιά της στον πρώην σύζυγο προκειμένου να συμμετάσχει σε μια εξάμηνη αποστολή στη γειτονική Ζάμπια, με τα οικονομικά της προβλήματα και με επεισόδια του τύπου ότι δεν μπορούσε να ταΐσει τα παιδιά της στην πισίνα του Ιντερκοντινένταλ του Ναϊρόμπι, εκεί όπου – μπορώ να το βεβαιώσω- ένα χάμπουργκερ στοιχίζει όσο ο μισθός του ανειδίκευτου εργάτη. Η Μαατάι προσπαθεί επίσης φιλότιμα να δώσει την εικόνα της διωκόμενης αγωνίστριας, κάτι που πάντως ελάχιστα προκύπτει από το ίδιο το βιβλίο. Ανταμείφθηκε μάλιστα για τη δράση της με μια θέση υφυπουργού Περιβάλλοντος στη χώρα της και ασχολήθηκε, σχεδόν αποκλειστικά, με την εκπροσώπηση της Κένυας στα διεθνή τεκταινόμενα.

Σε μια εποχή ξεπλύματος ενοχών εκ μέρους της Δύσης, σε μια εποχή όπου κάθε σύζυγος τριτοκοσμικού υπουργού έστηνε και τη δική της «μη κυβερνητική» οργάνωση, ήταν παρούσα και πρόθυμη να αναλάβει το soft μέρος της δουλειάς: σεμινάρια, διασκέψεις, αλλεπάλληλα ταξίδια, έκδοση φυλλαδίων, φύτεμα δενδρυλλίων στις επίσημες τελετές.