Ντίλαν, Σαββόπουλος και ipod και rap

Η πρόταση μιας νέας μυθολογίας βασισμένης στην ιστορία και στην αλληλεπίδραση πολιτισμών σημαίνει την πρόκριση μιας ιδεολογικής προσέγγισης του παρελθόντος. Το τι κρίνεται χρήσιμο ή όχι για μια ιστορική στιγμή, προϋποθέτει μια διαδικασία πολιτικής αξιολόγησης. Το πεδίο λοιπόν είναι ανοικτό για κάθε είδους παρεμβάσεις. Οι ιστορικά βασισμένες μυθοπλασίες καλούνται να δηλώσουν τι όραμα θέλουν να προωθήσουν, τι να πολεμήσουν και καλούνται να στοχαστούν τα πολιτικά επακόλουθα. Αντί να μιλούν για εθνική αλήθεια μιλούν για ιστορικοποιημένες αλήθειες για χάρη των οποίων διανοητές, άνθρωποι της τέχνης και εκπαιδευτικοί είναι διατεθειμένοι να χάσουν και τον ύπνο τους. Το ζητούμενο είναι να ανοίξει η κοινωνία σε έναν ευρύ διάλογο- ιδιαίτερα στα σχολεία- χωρίς αποκλεισμούς και εσωστρεφείς συσπειρώσεις.

Τελικά ίσως ακριβώς να είναι αυτός ο διάλογος καθώς και η πολλαπλότητα των αφηγήσεων τις οποίες πυροδοτεί που αποτελούν τον πυρήνα της καινούργιας μυθοπλασίας μας:

Η ικανότητα να μάθει κανείς να ζει δημιουργικά, να αγωνίζεται κριτικά, να συμπεριφέρεται πολιτικά και να παρεμβαίνει αποφασιστικά μέσα στην πολ-λα-πλό-τητα- όλα αυτά ειπωμένα σε ρυθμό χιπ χοπ που ίσως και τη δικιά μου γενιά του Σαββόπουλου και του Μπομπ Ντίλαν να αφυπνίσει, αλλά και τη γενιά του ipod και του text messaging, των «χέρια ψηλά» και του Ρουβά, αλλά και των ράπερ Αρτέμη- Ευθύμη, να δελεάσει.