«Ροκ είναι να επινοείς τον εαυτό σου»
Τι σημαίνει να μεγαλώνεις με ροκ εν ρολ; «Live & let Live», απαντούν οι Last Drive- ο Αlex Κ, Βe George Βop, Chris Β Ι και Τhanos Αmorginos. Το ροκ εν ρολ είναι η μουσική της χαράς μέσα στο μεγαλείο της υποκειμενικότητάς της. Και της αντικοινωνικότητάς της, επίσης
Στο ροκ εν ρολ δεν υπάρχει χρόνος – και αυτό, όσοι δεν το ξέρουν, το αισθάνονται. Όλα συμβαίνουν σε ένα σύμπαν έξω από όρια χώρου, χρόνου και άλλων ταπεινών τέτοιων εννοιών. Έτσι εξηγούνται πολλά (σχεδόν όλα). Έτσι και η επανασύνδεση των Last Drive, του θρυλικού ελληνικού γκρουπ των 80s, με εντυπωσιακή καριέρα στο εξωτερικό.
Η έξαψη και η ένταση ακολουθούν τον μεγαλύτερο ίσως αστικό μύθο του εγχώριου ροκ εν ρολ, που από εποχές που το myspace δεν είχε γεννηθεί ούτε σαν τρελή ιδέα ξεσήκωνε κύματα ενθουσιασμού και στα ξένα. Κι ενώ όλα αυτά ακούγονταν στα αυτιά των νεώτερων σαν ωραίες ιστορίες από τα παλιά, οι Last Drive (οι οποίοι ξεχωριστά ο καθένας είχε τις δικές του μουσικές ασχολίες) έβαλαν τα όργανα και πάλι στην πρίζα.
«Δουλέψαμε τα κομμάτια που θα παρουσιάσουμε, κάναμε το μοντάζ και τη μείξη του οπτικού ηχητικού υλικού και του λάιβ CD DVD που θα υπάρχει στις συναυλίες μας και προέρχεται από τις εμφανίσεις μας στο «Gagarin», που ήταν και για εμάς μια έκρηξη “αγάπης, θορύβου και άγριας χαράς”, όπως μας αρέσει να λέμε». Τώρα, μετά την επανασύνδεση χωρίς πιεστικούς ρυθμούς, όλα ορίζονται από τη δημιουργική διάθεση.
ΙΝFΟ
Οι Last Drive στο «Gagarin» (Λιοσίων 205) απόψε (μαζί με τους Screaming Fly) και αύριο (με τους Μamma Κin). Και Θεσσαλονίκη («Ρrincipal» στις 24/5 μαζί με τους Personality Crisis), Ιωάννινα (31/5 στο «Raspi Festival» μαζί με τους Rockin΄ Βones).
Τι σημαίνουν σήμερα οι Last Drive, για τους ίδιους; «Όταν παίζεις ροκ εν ρολ στα 20 χρόνια σου, κάθε στιγμή καλείσαι να “επινοήσεις” τον εαυτό σου και να βρεις τη θέση σου μέσα στο περιβάλλον. Τώρα αυτός ο διάλογος συνεχίζεται, αλλά με διαφορετικούς όρους. Οι βασικές επιλογές έχουν γίνει και αυτό που είσαι περιλαμβάνει όλα όσα έχεις σκεφτεί για τον εαυτό σου κατά καιρούς. Οι επιρροές μας σήμερα εμπεριέχουν ακόμα και τους ίδιους τους Last Drive, όσο παράξενο κι αν ακούγεται».
Μπαίνω στον πειρασμό να ρωτήσω τι θα έκαναν διαφορετικό αν ξεκινούσαν σήμερα. «Θα τα κάναμε όλα μόνοι μας, πράγμα πολύ δύσκολο την εποχή που ξεκινούσαμε, όταν η παραγωγή δίσκων ήταν πολύ “βαριά” υπόθεση. Σήμερα η τεχνολογία προσφέρει τρόπους να κυκλοφορήσεις ο ίδιος το υλικό σου». Ανεξάρτητη ελληνική ροκ σκηνή- μέσα από τα μάτια των Last Drive:
«Πολλές νέες μπάντες, κυρίαρχο ρεύμα το do-it-yourself, ευρηματικότητα και πολλοί “τρελοί” συνδυασμοί. Το επίπεδο των παραγωγών έχει βελτιωθεί και, όπως στο εξωτερικό, η κυκλοφορία της μουσικής γίνεται υπόθεση των ανεξάρτητων εταιρειών και των ίδιων των μουσικών, κάτι που αν το έλεγες στα 90s θα σε κοιτούσαν σαν να είχες έρθει από άλλον πλανήτη. Συνέβη όμως, από αναγκαιότητα».
Δεν είναι τυχαίο που σήμερα ακούγονται σαν μια φρέσκια μπάντα που μπαίνει στο παιχνίδι δυναμικά. «Ένα καλό που προέκυψε μέσα από τη διακίνηση μουσικών αρχείων», λένε, «είναι ότι η ζωντανή πλευρά της μουσικής, το λάιβ, ανέκτησε την αρχική της θέση, που είναι κατά τη γνώμη μας η πιο σημαντική. Ένα κακό της νέας κατάστασης είναι ότι η υπερ-πληροφόρηση καταλήγει μερικές φορές σε απο-πληροφόρηση. Όλη αυτή η υπερβολική κίνηση καταλήγει στιγμές στιγμές μια μεγάλη ακινησία, γιατί δεν υπάρχει ούτε ο χρόνος ούτε η δυνατότητα για αφομοίωση τόσων καινούργιων ακουσμάτων. Η μουσική είναι σώμα-μυαλό-καρδιάψυχή και θέλει τον χρόνο της για να ενεργοποιήσει τα σωστά κέντρα. Ο λόγος που ένα κομμάτι γίνεται αγαπημένο σου είναι επειδή έχεις τον χρόνο να το κάνεις “συντροφιά” σου».
Οι σταθμοί
Ζητήσαμε από τους Last Drive να ξεχωρίσουν στιγμές από την πορεία τους:
● 30/12/1984 στον «Πήγασο», η πρώτη φορά που παίξαμε τέσσερις, ● Μάρτιος ΄87 στο «Αlpha Jungle» στη Ρώμη, όταν με το που ξεκινήσαμε η συναυλία διαλύθηκε, γιατί το κοινό παρέσυρε τη σκηνή.
● Αύγουστος ΄91, η περιοδεία με τους Dead Μoon στη Γερμανία.
Ολόκληρη.
● Η στιγμή που ακούσαμε ολοκληρωμένο το «Κillhead Τherapy» στο στούντιο του Fuckhead Εntropy.
● Η στιγμή που ξαναβγήκαμε μαζί στη σκηνή πριν από έναν χρόνο.














