Νέοι δίσκοι

Όταν η σόουλ συναντά την τζαζ

O πόλεμος CD εναντίον downloading συνεχίζεται σκληρός με απώλειες και από τις δύο πλευρές. Τα τελευταία νέα όμως αναδεικνύουν νικητή σε αυτό τον γύρο το απροσδόκητο βινύλιο. Ο Έλβις Κοστέλο μόλις ανακοίνωσε πως βγάζει και αυτός σε βινύλιο, πρώτα, τον καινούργιο του δίσκο και προτείνει έτσι να τον ακούσουμε, μετά θα δώσει όλες τις επιλογές στη διάθεση του ακροατή. Οι ειδικές εκδόσεις έρχονται σε επιμελημένα βινύλια και μια νέα εποχή για τους μουσικόφιλους αρχίζει. Η δουλειά, βέβαια, παραμένει η ίδια, να ξεχωρίζεις το καλό από το κακό.

Καμία ανησυχία, όσο κάποιοι τολμηροί- πες τους τρελούς αν θες- υποστηρίζουν σταθερά τις απόψεις τους. Βλέπε, Μικ Χάκναλ! Ο οποίος είναι μια ολόκληρη ιστορία διαφορετική από τις άλλες και το αποδεικνύει σαν μια μεγάλη φωνή της σόουλ, που γυρίζει την πλάτη στην ποπ. Αυτή την ποπ, που από νωρίς τού είχε χαρίσει φήμη, δόξα, χρήμα, βίλα στη Μεσόγειο και θέση σταθερά στα επίσημα της United. Πες τα όμως σε άλλους αυτά, όχι στον Μικ. Γιατί; Μήπως δεν θα μπορούσε να είχε στο repeat τις μεγάλες του επιτυχίες, το Something got me started μετά το Stars, και το Μoney΄s too tight to mention, και το κοινό του με το ζωγραφισμένο χαμόγελο στα χείλη (το έχετε δει το έργο, έτσι;). Θα μπορούσε. Άλλα όμως έχει αλλού τον νου του και περιφέρεται σε μέρη όπου παίρνει ανάσες για μουσικές. Από το Μάντσεστερ, τον βρίσκεις στο Μέμφις. Και από χτες που έβαλα το CD να παίξει το ακούω συνέχειακαθώς ο μίστερ Simply (όχι δα!) Red πήγε και ετοίμασε δίσκο αφιέρωμα στον Βobby «Βlue» Βland, μεγάλη μορφή και φωνή του Τενεσί, που έχει respect από όλους όσους αναγνωρίζουν τη δύναμη και την ψυχή που βάζει στις ερμηνείες του.

Ο Χάκναλ πετυχαίνει γιατί έχει όλα τα σόουλ/τζαζ μέσα και το ένστικτο να αφήσει το τραγούδι να τον πάει όπου θέλει. Τα υπόλοιπα αφορούν τις αισθήσεις, γιατί αν αρχίσω να αναλύω το Poverty και το Chains Οf Love, το Ι Ρity the Fool ή το Stormy Μonday Βlues ή εκείνο το πονεμένο Cry Cry Cry θα γίνω σαν αυτούς που σε κοιτάνε στα μάτια και σου λένε ιστορίες για τον αμφιβληστροειδή.

Εννοείται πως κατεβάζεις και τα παλιά βινύλια του Μπόμπι για να είναι το αφιέρωμα ολοκληρωμέ- νο.


Στα ίχνη του «μαύρου» ήχου

● http://soul-sides. com/sights/ Ο Αkon μιλάει στο κινητό με τον Τ Pain. Απολαυστικό animation, ένα από τα πολλά που θα σε κρατήσουν στο σάιτ.

● http://www. bbc.co.

uk/music/bluessoulreggae/ Στη σελίδα του ΒΒC, ακούς και το σόου του Τρέβορ Νέλσον και τον Ντον Λετς στις συγκινητικές επιλογές του. ● http://www. feelthesoul.co. uk/ και άλλα soul-ίστικα θέματα επί τάπητος.

● http://www. soultracks. com/ Η Patti Αustin μοιράζει τραγούδια. Ο Μάθιου Ντάνιελ μάς ξεναγεί στη σόουλ σκηνή του Λονδίνου και το soul tracks εντοπίζει τα ίχνη όσων πέρασαν και χάθηκαν από τα σόουλ μέρη.

● Μαντέψτε τι διάβασα στο http:

//www. soulshine. ca/news/; Ότι η Τίνα Τάρνερ επιστρέφει πάλι στη σκηνή!

● http://www.

mickhucknall. com/ Ανανεωμένο το προσωπικό σάιτ του Μick Ηucknall ● http://www.

souljazzrecords.co. uk/ Μπορώ να περάσω μέρες με τα δισκάκια της soul/ jazz και τίποτε άλλο.
Σαν στο σπίτι του…

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο John Legend ξέρει τη σόουλ σαν το σπίτι όπου μεγάλωσε και με κλειστά τα μάτια μπορεί να σου φτιάξει καφέ. Επίσης ο Λέτζεντ έχει καταφέρει να έχει ένα τόσο μεγάλο κοινό που μπορεί για το είδος της μουσικής να μη δίνει δεκάρα, αλλά για τραγούδια του κόβεται και ανεβάζει την ένταση ώστε να ακούν και οι απέναντι. Έχει στυλ και αλήθεια και το ρομαντικό ύφος ζεν πρεμιέ παλιάς κοπής. Μέχρι να τον δούμε κάποια στιγμή λάιβ, τον ακούμε σε αυτό το πολύ καλό συναυλιακό ντοκουμέντο από τη Φιλαδέλφεια, «Live From Ρhiladelphia» (Sony ΒΜG). Save Room, όπως τραγουδάει και ο κόσμος όλος μαζί του.

Με ηχητικό εφέ τύπου «Επικίνδυνες αποστολές»- «εισάγετε τον κωδικό κ.λπ. κ.λπ.» κάνει την είσοδο της η Τζάνετ Τζάκσον στο νέο «πειθαρχημένο» («Discipline» /Ιsland) έργο της. Στην πραγματικότητα συνεχίζεται η επίμονη αναζήτηση ταυτότητας, ανάμεσα σε ελέκτρο/χιπ χοπ και μελό σόουλ, που σε κάνει να νιώθεις μια συμπάθεια για όλο αυτόν τον κόπο.

… και με πολύ μπλα μπλα
Το βρετανικό χιπ χοπ έχει να κάνει με τη ρέγκε και την παράδοση της Τζαμάικας και όχι τόσο με τις αμερικάνικες επιρροές και το ραπ. Οι ΜCs οι ίδιοι το λένε αυτό, και για να μην μείνουν μόνο λόγια – που είναι και επιρρεπείς- μάζεψαν τα μουσικά επιχειρήματά τους στο διπλό: Αn Εngland Story From Dancehall Τo Grime, 25 Υears Οf Τhe ΜC in Τhe UΚ 1983-2008 (Soul Jazz Records) χορταστικό και απολαυστικό, για όλους όσους είναι στο urban κλίμα. Θαυμάσιο δηλαδή, αλλά όχι για τους μη εξοικειωμένους με αυτή τη λαλίστατη πλευρά της ρέγκε.