Ζαρωμένη, συμπλεγματική καρικατούρα

Ο τυπικός δασκαλάκος είναι μια ζαρωμένη, συμπλεγματική καρικατούρα που κυκλοφορεί με το λεξικό, γραπώνεται από τα λεξίδια, εξαπολύει κεραυνούς για όσους τολμούν να αυτοσχεδιάσουν, να χρησιμοποιήσουν τη φαντασία, να μεταχειριστούν μεθόδους αναλογίας, να ερμηνεύσουν το πνεύμα προδίδοντας συχνά το «γράμμα». Τι είχε τραβήξει στα νιάτα του, παραδείγματος χάριν, ο φίλος ποιητής και θεολόγος – μακαρίτης πια- Ματθαίος Μουντές, που συνειδητά παραμέριζε το ηλίθιο εγχειρίδιο των Θρησκευτικών και δίδασκε με παραπομπές στον Παπαδιαμάντη, τον Παπατσώνη, τον Ελύτη και τον Γιώργο Ιωάννου! Τι τράβαγε από τους δασκαλάκους συναδέλφους, κάτι φανατικούς παπάδες και κάτι ευθυνόφοβους διευθυντές! Μόνο αιρετικό δεν τον χαρακτήριζαν.

Και τι τραβάω συχνά από επώνυμους και ανώνυμους δασκαλάκους, που με το λεξικό στο χέρι αποφαίνονται τι είναι λεκτέον ή γραπτέον και τι μη λεκτέον σε μια μετάφραση.

Πιστοί στα «ελληνικούλια» που έμαθαν από άλλους δασκαλάκους, αγνοούν και την αναλογία, και την ποιητική, αλλά και τη θεατρική γλώσσα, και την ελεύθερη απόδοση.

Σπουδαίος εθνολόγος ο Παναγής Λεκατσάς, αλλά ως μεταφραστής αρχαίων τραγωδιών ήταν θεατρικό ναυάγιο.

Θυμάμαι σε ένα άρθρο του στο «Θέατρο» του Νίτσου, ως δασκαλάκος είχε ξετινάξει (!) τη μετάφραση της «Ηλέκτρας» του Σοφοκλή, του Γρυπάρη. Μεγάλη πλάκα, αν σκεφτεί κανείς τους μεταφραστικούς του γλωσσοδέτες. Πίσω από τους δασκαλάκους κρύβεται ένας Μυστριώτης και οι όμοιοί του.

Αυτοί δεν κυνήγησαν τον Συκουτρή για τη μετάφραση του «Συμποσίου» του Πλάτωνα; Οι δασκαλάκοι είναι οι εκδορείς της Φιλολογίας.