ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΒΟΓΙΑΤΖΗ

«Ο κύκλος του Εθνικού Θεάτρου έκλεισε με την πρόταση του Λευτέρη Βογιατζή για τον “Μισάνθρωπο”. Ήταν η στιγμή. Και η πιο δύσκολη περίοδος, σαν ενηλικίωση.

Γιατί ζητούσε την προσωπική συμμετοχή, την οποία δεν είχα μάθει από κανένα. Συνέτριψε τον εγωισμό μου. Μιλούσε για το σκληρό κομμάτι που έχουμε μέσα μας, το καθόλου καλλιτεχνικό, που αν δεν το αντιμετωπίσεις, η ύπαρξή σου είναι απούσα και μόνο θεατρινίστικα υπάρχεις στη σκηνή. Δεν μιλάμε για ταύτιση, αλλά για εμπλοκή μέχρις εξαντλήσεως. Στην ουσία, αυτό είναι το μεγάλο δόσιμο, που δεν παίζεται. Ό,τι έχω μάθει από αυτό τον άνθρωπο σε σχέση με τη στάση και τη θέση μου στο θέατρο, το κρατάω σαν ευαγγέλιο.

Κάποια στιγμή δεν ήθελα να ξαναπαίξω. Ήθελα μόνο να κάνω ένα παιδί. Έκανα την κόρη μου, αλλά δεν σταμάτησα. Πήγα στο “Αμόρε”, στο “Εμπρός”.

Άλλοτε αισθανόμουν δημιουργική, άλλοτε τη φθορά από αυτό το μπεςβγες στην προσωπική ζωή και την επαγγελματική.

Έκανα ένα διάλειμμα χωρίς καθόλου θέατρο, παίζοντας σε δύο ταινίες- “Η ψυχή στο στόμα” του Οικονομίδη και “Αν φύγω θα ξανάρθω” της Μασκλαβάνου- και σαν να ανασυντάχθηκα. Τα τελευταία χρόνια επιδιώκω να είμαι σε παραστάσεις που αφήνουν χώρο για να δημιουργηθούν γεγονότα απρόβλεπτα. Δεν μπορώ να πω ότι με ενδιαφέρει ένας χώρος από μόνος του. Πιο πολύ από την Επίδαυρο, θα με ενδιέφερε μια παράσταση πολιτικού περιεχομένου στην Ομόνοια».