«Από την Επίδαυρο, προτιμώ μια παράσταση στην Ομόνοια»

ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΙΔΙΟΤΥΠΑ ΛΥΡΙΚΗ ΣΑΝ
ΝΑ ΄ΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ
ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΜΟΝΤΕΡΝΑ,
Η ΜΑΡΙΑ ΚΕΧΑΓΙΟΓΛΟΥ ΣΥΓΚΑΤΑΛΕΓΕΤΑΙ
ΣΤΗ ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΔΩΝ
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ
ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ
ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ. ΙΣΩΣ,
ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΟΤΥΠΟ ΗΘΟΥΣ ΚΑΙ
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΣΜΟΥ
Βραβεύτηκε με το έπαθλο Μαρίκας Κοτοπούλη για την ερμηνεία της στην παράσταση «Κατερίνα Ισμαήλοβα- Η Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ» της Μάρθας Φριτζήλα, βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Νικολάι Λεσκόβ. «Ήταν ξάφνιασμα ευχάριστο και μια επιβράβευση της συγκεκριμένης ερμηνείας, που το εισέπραξα ως επιβράβευση της γενικότερης στάσης μου. Δυο μέρες μετά το ξέχασα και η επιβράβευση μπήκε στο συρτάρι, όπως και το έπαθλο. Το προσωπικό μου κέρδος ήταν ότι ξεπέρασα τον φόβο της έκθεσης. Η Μάρθα είναι πολύ θαρραλέο πλάσμα και χρειάζομαι έναν άνθρωπο που να τον εμπιστεύομαι και να μου πει κάν΄ το».

Η «Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ» θα επαναληφθεί του χρόνου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, ενώ η συνεργασία της με τη Μάρθα Φριτζήλα συνεχίζεται με τον «Αίαντα» (ερμηνεύει την Τέκμησσα). Είναι η εξέλιξη μιας δουλειάς που ξεκίνησε ως σεμινάριο, παρουσιάστηκε σε ανοιχτές πρόβες στον «Κρατήρα», όπου την είδε ο Γιάννης Χουβαρδάς και την ενέταξε στο πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου.

«Στην παράστασή μας ο Αίας, ως εκπρόσωπος του παλαιού ηρωικού κόσμου, είναι φιγούρα από το Θέατρο Σκιών, εμπνευσμένη από τις απεικονίσεις του ήρωα στην αρχαία ελληνική αγγειογραφία. Είναι ο τελευταίος των ηρώων. Κάτι σαν ιδέα. Ένας κόσμος που τελειώνει με την αυτοκτονία του. Από ΄κεί και πέρα, αρχίζει ο κόσμος των πολυμήχανων. Των πολιτικών. Η Τέκμησσα και ο χορός είναι εξαρτημένοι από αυτόν. Τον αγαπούν και προσπαθούν να καταλάβουν αυτό που τους υπερβαίνει».

Παράλληλα με τον «Αίαντα» κάνει πρόβες στην «Ηλέκτρα» του Χόφμανσταλ (ερμηνεύει την Ηλέκτρα), που σκηνοθετεί ο Γιώργος Λεοντάρης. Η παράσταση έχει προσκληθεί στο Φεστιβάλ της Αβινιόν.

«Η “Ηλέκτρα” όπως και η “Λαίδη του Μτσενσκ” είναι συλλογικές δουλειές. Έγιναν μέσα από ζύμωση, δημιουργική αμφισβήτηση, συγκρούσεις, αμφιβολίες. Τελικά, πιστεύω ότι μόνο έτσι γίνονται σωστά τα πράγματα.

Γιατί μπορεί στη θεωρία όλοι να συμφωνούμε.

Στην πράξη μας όμως, νικάνε οι φόβοι και ο εγωισμός. Δουλεύοντας ομαδικά προσπαθούμε να είναι όλα σε αρμονία. Δεν κάνει ό,τι θέλει ο σκηνοθέτης, ο σκηνογράφος. Είναι μια “φτωχή” παράσταση, που την πιστέψαμε και δουλέψαμε πολύ (με τους Γιώργο Λεοντάρη Γιώργο Φριτζήλα, Μαρία Μαγκανάρη, Ρεβέκκα

info

Η τραγωδία του Σοφοκλή «Αίας» ανεβαίνει, 4 Μαΐου, στη Νέα Σκηνή Β΄ του Εθνικού Θεάτρου (Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας, Ευμολπιδών 41, Γκάζι, τηλ. 210-
34.55.020).

Τσιλιγκαρίδου). Την παρουσιάσαμε πριν από τρία χρόνια, την ξαναπαίξαμε φέτος στο “Θησείο” και τον Ιούλιο θα ταξιδέψει για 22 παραστάσεις στην Αβινιόν. Έχει ενδιαφέρον να δούμε, καθώς είναι στηριγμένη στο λόγο, τι ανταπόκριση θα έχει στο ξένο κοινό. Θα είναι μια εμπειρία. Και μια ώθηση να συνεχιστεί η προσπάθεια». Η πορεία της Μαρίας Κεχαγιόγλου μοιάζει με περιπέτεια μοναχική, όπου οι αγώνες δίνονται σε όλα τα επίπεδα. Τίποτα δεν ήταν εξωραϊσμένο και όλα έπρεπε να τα ανακαλύψει προσωπικά, από την αρχή. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Διδυμότειχο.

«Είναι ένας τόπος που δεν τον νοσταλγώ. Τον σκέφτομαι όμως, όταν ψάχνω να βρω κάτι από την παιδικότητά μου. Αυτός ο τόπος δεν με βοήθησε να είμαι ανοιχτή, να είμαι μπροστά από τα πράγματα. Διάβαζα για να φύγω. Και έφυγα για τα Ιωάννινα, στη Φιλοσοφική. Όμορφη πόλη, ωραία φύση. Ανακάλυψα τις προσωπικές σχέσεις, τον έρωτα, το θέατρο. Συμμετείχα στη θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου. Ξεμπλοκάρισα, κοινωνικοποιήθηκα. Τελειώνοντας, ήρθα στην Αθήνα. Μπήκα στη Σχολή του Εθνικού. Η πρώτη επιλογή και η πρώτη τομή. Ήταν η δική μου επέμβαση σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία. Μου πήρε καιρό να προσαρμοστώ εδώ. Ήμουν σαν “ούφο”. Προσπαθούσα να αναπληρώσω τα κενά που είχα. Έβλεπα παραστάσεις, διάβαζα, άρχισα να έχω επαφή με το σινεμά. Τελειώνοντας τη Σχολή μπήκα στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου, όπου έπαιξα τους πρώτους μου μεγάλους ρόλους. Στον “Καλντερόν” του Παζολίνι, στο “Δείπνο” του Καμπανέλλη και στην Επίδαυρο, Πολυξένη στην “Εκάβη” και Ισμήνη στην “Αντιγόνη”. Άκουγα πολλούς επαίνους. Τονώθηκε επικίνδυνα το “εγώ” μου. Αλλά πέρα από το σύμπλεγμα, κατάλαβα πως ένας ηθοποιός κινδυνεύει να αποκτήσει νοοτροπία δημοσίου υπαλλήλου».