ΧΑΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΥΣΗ, ΤΗΝ ΑΚΟΗ, ΤΗΝ ΟΡΑΣΗ

Η γεύση των ημερών του Πάσχα διατρέχει μια κλίμακα από τα νηστίσιμα γυφτοφάσουλα, τον χαλβά, συχνά τα άναιμα θαλασσινά έως τα σφιχτά αυγά, το φρέσκο τουλουμίσιο αρμυρό τυρί, το αγγουράκι, το αρετσίνωτο κρασί και κείνη την τραγανιστή πετσούλα μόλις άρχιζε το αρνί στη σούβλα να ροδίζει, τη σαλάτα με τον μάραθο και τις καρδιές του μαρουλιού, το ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι, το ραπανάκι κι ύστερα έως το σπληνάντερο και το ξεροψημένο κοκορέτσι, ενώ στο μεγάλο ταψί κοψίδια το κατσικάκι, λουκούμι.

Και η ακοή να γοητεύεται από τις ψαλμωδίες, τις αναβάσεις των ψαλτάδων στις κορυφές της βυζαντινής παρασημαντικής, οι καμπάνες στην αρχή πένθιμες, αργές, απελπισμένες κι ύστερα ξέφρενες, οργιαστικές, εορταστικά χαρούμενες και τα βαρελότα και οι ευχές από αγαπημένα χείλη και ανήμερα το Πάσχα δίπλα στη γάστρα με τα αρνιά, όταν ψήνεις με τον γείτονα και τον φίλο, το αυθόρμητο τραγούδι, τα γέλια των αναψοκοκκινισμένων κοριτσιών, τα κλάματα των νηπίων στο καροτσάκι κάτω από τον πλάτανο ή την αυτοσχέδια τέντα.

Και τα μάτια να χαίρονται την πολυχρωμία του πλήθους στην περιφορά του Επιταφίου ή στο προαύλιο της εκκλησίας με τη στημένη εξέδρα και την πλημμυρίδα των λαμπάδων μετά το «Δεύτε λάβετε φως» και τους καταρράκτες των βεγγαλικών. Ω, το ελληνικό Πάσχα είναι γιορτή των αισθήσεων, μέθη, όργιο, πανδαισία. Και οι χορτασμένες αισθήσεις με τρυφερότητα επαφών, πλησμονή οσμών, κορεσμό γεύσεων, γιορταστικών ήχων και χειμάρρων χρωμάτων είναι η αποθέωση της ζωής, η κατάφαση της θνητότητας και η προσδοκία ενός μοιραίου τέλους ως αποθησαύρισης των απολαύσεων μιας μεστής από μνήμες ζωής.

Αυτή η μεστή από μνήμες των αισθήσεων ζωή έκανε τον λαϊκό μας τραγουδιστή να περιγράφει τον πεθαμένο στον Κάτω Κόσμο να νοσταλγεί την άνοιξη και το Πάσχα και τη Χαρόντισσα να τον αποτρέπει να ανέβει στον Απάνω Κόσμο ξεγελώντας τον ότι τη χρονιά εκείνη το Πάσχα χιόνιζε και η άνοιξη δεν ήρθε. Είναι τόση η τυραννία της μνήμης των αισθητών ώστε έπρεπε να εφευρεθεί της λησμονιάς η βρύση.