ΣΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΜΠΑΡ ΠΑΛΕΥΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ

Άφησα σκόπιμα τελευταίο το μυθιστόρημα O Μαιγκρέ και το Ακέφαλο Πτώμα, γιατί παρουσιάζει ορισμένες ομοιότητες, αλλά και κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες διαφορές με τα προηγούμενα. Αν και μεσολαβούν πάνω από είκοσι χρόνια ανάμεσα στο Ο Μαιγκρέ και το Ακέφαλο Πτώμα και τα άλλα δύο μυθιστορήματα, υπάρχει και εδώ η αρχική κινηματογραφική σεκάνς: δύο αδέλφια, ιδιοκτήτες μιας φορτηγίδας, φεύγουν από το Κε ντε Βαλμί για να ανεβούν τον Σηκουάνα. Ανοίγουν τον υδατοφράκτη και ξεκινάνε. Είναι ξημέρωμα, οι δρόμοι είναι άδειοι και η φορτηγίδα ανεβαίνει αργά γιατί έχει υπέρβαρο. Ξαφνικά ο έλικας αρχίζει να τινάζεται, ώσπου σταματάει. Ο ένας αδελφός φοβάται ότι κόλλησαν από το υπέρβαρο, ο άλλος όμως ξεκολλάει από τον έλικα ένα ακέφαλο πτώμα.

Από το σημείο αυτό και μετά το Ο Μαιγκρέ και το Ακέφαλο Πτώμα αλλάζει εντελώς. Το μυθιστόρημα δεν εκτυλίσσεται σε μια επαρχιακή πόλη, αλλά μεταφέρει την επαρχία στο Παρίσι. Εδώ το σκηνικό είναι ένα σκοτεινό μπαρ, στο οποίο ο Μαιγκρέ μπαίνει για πρώτη φορά κατεβαίνοντας μερικά σκαλιά. Η ιδιοκτήτρια Αλίν Καλάς και οι πελάτες της, είναι ζήτημα αν έχουν εγκαταλείψει ποτέ τη συνοικία για να ξανοιχτούν στο υπόλοιπο Παρίσι.

Georges Simenon

Ο ΜΑΙΓΚΡΕ ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΕΦΑΛΟ ΠΤΩΜΑ

ΜΤΦ. ΑΡΓΥΡΩ ΜΑΚΑΡΩΦ ΕΚΔ. ΑΓΡΑ, 2006 ΣΕΛ. 224, ΤΙΜΗ: 12 ΕΥΡΩ

Θεατρικό σκηνικό
Μετά την αρχική σεκάνς, η συνέχεια τοποθετείται και πάλι σε ένα σχεδόν θεατρικό σκηνικό: ένα σκοτεινό, ξεπεσμένο καφέ- μπαρ. Κάθε μετάβαση του Μαιγκρέ από το βουλεβάρτο Ρισάρ Λενουάρ στο σημείο όπου βρίσκεται το μπαρ, είναι ένα ταξίδι από το Παρίσι στην επαρχία. Η κόρη της Καλάς, που θέλησε να γλυτώσει από την επαρχία, έφυγε από το σπίτι της ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω της και εγκαταστάθηκε στο πραγματικό Παρίσι. Ο Μαιγκρέ κάθεται ώρες σε αυτό το μπαρ και παρακολουθεί την Αλίν Καλάς, τη λεπτή γυναίκα πίσω από τον πάγκο, κλειστή και αδιάφορη, και όσο παλεύει να σπάσει τη σιωπή της, λέξη- λέξη, με το τσιγκέλι, τόσο πιο πολύ την καταλαβαίνει και τη συμπαθεί.

Τα τρία μυθιστορήματα του Σιμενόν ανατρέπουν την παρεξηγημένη αντίληψη ότι ο συγγραφέας τους αντιμετωπίζει πονόψυχα τη δυστυχία και την κακομοιριά των μικρών ανθρώπων. Προπαντός στα δύο πρώτα μυθιστορήματα, τα μικρά τέρατα είναι πολύ περισσότερα από τα μικρά, αξιολύπητα, ανθρωπάκια. Και κάτι τελευταίο. Και τα τρία μυθιστορήματα μεταφράστηκαν στα ελληνικά από την Αργυρώ Μακαρώφ. Και τα τρία αποδίδουν εξαιρετικά το ύφος του Ζορζ Σιμενόν. Χαίρεσαι να τα διαβάζεις.