«Μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις»

ΠΟΣΟ ΠΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΕΞΕΛΙΞΕΙ
ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ; ΚΙ ΟΜΩΣ… Ο
ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟΣ ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ
ΕΥΡΩΠΗΣ ΑΦΗΝΕΙ ΜΑΚΡΑΝ ΠΙΣΩ ΤΟΥ
ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΟΝΤΑΣ
ΜΑΣ ΤΗΝ ΠΙΟ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ, ΤΗΝ
ΠΙΟ ΑΡΤΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΦΥΓΗΣ
ΚΑΙ ΔΙΑΦΥΓΗΣ, ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ
ΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΕΝΑ ΠΟΔΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ
ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
Τέσσερις παράλληλοι μονόλογοι συν η προσωπική κατάθεση της ηρωίδας, δίνουν την εκδοχή τους για μια εξαφάνιση. Ένας φοιτητής, ένας εκκολαπτόμενος λογοτέχνης, ένας ντέτεκτιβ κι ο παρατημένος σύζυγος της, ψάχνουν για την εικοσάχρονη Λουκί ή Ζακλίν, που στα μέσα της δεκαετίας του 1960 χάθηκε από το Παρίσι. Έκτοτε αγνοείται η τύχη της αν και η ίδια δίνει πότε πότε σημεία ζωής και μετά, βασανιστικά τα αποσύρει. Ο φοιτητής παίρνει όρκο ότι η Ζακλίν Ντελάνκ δεν είναι άλλη από την μυστηριώδη Λουκί, που συχνάζει στο καφέ Κοντέ, και γίνεται της προσκολλήσεως στις παρέες των μποέμ και των σουλατσαδόρων. «Χρησιμοποιούσε πάντα την πιο στενή, αυτή που λέγαμε πόρτα του ίσκιου», λέει ο πρώτος αφηγητής περιγράφοντας ταυτόχρονα πώς η παρέα των ρέμπελων τη βάφτισε Λουκί αφού η ίδια έδειχνε με τη στάση της ότι είχε κουρνιάσει εκεί με σκοπό «ν΄ αλλάξει δέρμα».

Ο επόμενος αφηγητής όμως δεν έχει καμιά αμφιβολία ότι η φερόμενη ως Λουκί είναι η Ζακλίν Ντελάνκ, η νυφούλα που το ΄σκασε από το θλιβερό της ματριμόνιο και τώρα ο σύζυγός της την αναζητεί και πληρώνει γι΄ αυτήν τη δουλειά έναν μικρομεσαίο ντέτεκτιβ. Ο Πιερ Κεσλέ, το γατόνι των παρακολουθήσεων, θα την εντοπίσει στο κατάστιχο του πιο σταθερού καφενόβιου ο οποίος καταγράφει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τις αφίξεις και τις αναχωρήσεις των θαμώνων με σκοπό να θεραπεύσει κάπως τη ρευστότητα του κόσμου εντός του, δηλαδή το άγχος της απώλειας και του αποχωρισμού.

Μα τι θέλει η Λουκί και γίνεται με τέτοια ευκολία ίσκιος; Την απάντηση δεν θα την βρούμε ούτε στη μαρτυρία του ευγενικού εραστή της ούτε καν στην ίδια της την αφήγηση αφού η αλήθεια είναι καλά κρυμμένη στις σκιές και στα ξέφωτα ολόκληρου του βιβλίου. Μια αλήθεια εντελώς «μοντιανική» που έχει σχέση με τα «παρών» και τα «ωσεί παρών» της ύπαρξης, τα οποία εξυπηρετούνται τέλεια, για να μην πω ότι αναδεικνύονται κιόλας, από το εξαιρετικό μεταφραστικό άγγιγμα του Αχιλλέα Κυριακίδη.

Ρatrick Μodiano

ΣΤΟ CΑFΕ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΝΙΟΤΗΣ

ΜΤΦ. ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ, ΕΚΔ.
ΠΟΛΙΣ, 2008, ΣΕΛ. 148,
ΤΙΜΗ: 14 ΕΥΡΩ