Δέκα ελπίδες για το ελληνικό σινεμά

ΘΑΥΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ. ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ, ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ, ΤΕΧΝΙΚΟΥΣ
ΕΧΟΥΜΕ. ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΝΑ ΣΚΙΖΟΥΝ ΣΤΑ ΤΑΜΕΙΑ
ΜΠΟΛΙΚΕΣ. ΚΙ ΟΜΩΣ ΣΙΝΕΜΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΣΗΜΑΣΙΑ
ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΔΙΕΘΝΗ ΦΕΣΤΙΒΑΛΠΛΗΝ
ΤΗΕΟ ΑGΕLΟΡΟULΟS- ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ!
Μία ελληνική παραγωγή που θα κόψει 20.000-30.000 εισιτήρια στην Ελλάδα, αλλά που θα πουληθεί στο εξωτερικό, δεν θα φέρει μπόλικα λεφτά στην παραγωγή, ίσως και περισσότερα από τις κωμωδίες που κόβουν 300.000 εισιτήρια; «Φυσικά. Απόδειξη η ταινία του Κωνσταντίνου Γιάνναρη “Από την άκρη της πόλης”. Έκοψε γύρω στα 35.000, αλλά πουλήθηκε σε είκοσι χώρες», μου απαντάει ο παραγωγός Διονύσης Σαμιώτης.

Το ζήτημα είναι απλό. Η λύση είναι το εξωτερικό. Η παγκοσμιοποίηση, εκτός από το οικονομικό κακό, έχει και το εξής καλό: άνοιξε δρόμους, πολλαπλασίασε τις επιλογές. Κοιτάξτε τι έγινε με την Οlga Κouklakis. Έστειλε τα κομμάτια της σε επιλεγμένες μουσικές διευθύνσεις και τώρα τον δίσκο της τον αγοράζουμε εισαγόμενο από τη Γαλλία. Για να καταλάβετε τι θέλω να πω, σκεφτείτε μόνο αυτό: αν ο Costa Gavras δεν έφευγε για Παρίσι και έμενε Αθήνα, τώρα- βάζω στοίχημα- θα χτυπούσε την πόρτα του «Κέντρου Κινηματογράφου» και θα άπλωνε παλάμη σαν παρίας εκλιπαρώντας λίγα ψίχουλα βοήθειας. Το σύστημα, αγαπητοί μου. Το σύστημα. Πρώτο αυτό και ύστερα το πρόσωπο το σκηνοθετικό.

Παράδειγμα; Η μικροσκοπική Δανία. Μισή από την Ελλάδα, με γλώσσα ακατανόητη σαν τη δική μας. Για κοπιάστε όμως να επισκεφθείτε το studio του Λαρς φον Τρίερ. Για κοπιάστε να δείτε σεμινάρια και προπόνηση που πέφτει ακόμα και σε μικρά παιδιά. Εδώ τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Από τη μια οι κωμωδίες-καφενείου σπάνε τα ταμεία. Από την άλλη καμιά εικοσαριά ταλαντούχοι και νέοι σκηνοθέτες ορμάνε σαν τον Δον Κιχώτη και μονομαχούν με ανεμόμυλους. Ανάμεσα σ΄ αυτούς και τους ανεμόμυλους μεσολαβεί ένα τριτοκοσμικό σύστημα επιχορηγήσεων, πελατειακών σχέσεων, συντεχνιακών προτιμήσεων και παραγωγών που τις περισσότερες φορές εφορμούν να τα πιάσουν εδώ και τώρα. Δεν τους αδικώ. Το ζήτημα είναι πρωτίστως οικονομικό. Όμως χωρίς βάθος, προοπτική, σχεδιασμό, γνώση και ρίσκο, φοβούμαι πολύ ότι όπως και το ΄80 με τις βιντεοταινίες, έτσι και τώρα. Ο κόσμος στο τέλος θα βαρεθεί!

Ταλέντα υπάρχουν, όμως το ελληνικό παράδοξο κοιμάται βαθιά με δυνατά ροχαλητά!

Η γεροντοκρατία από τη μια, η μνημειώδης πελατεία, η περιφρόνηση στην κουλτούρα, καθώς και η εξάρτηση και η ξενομανία συνθέτουν το πιο δηλητηριώδες χαρμάνι που μπορεί να σκοτώσει ελέφαντα στο λεπτό