Το είδωλο του καθρέφτη

Η Μπέλλου- άδικε Θεέπέθανε από καρκίνο στο λαρύγγι!! Και χρειάστηκε να χειρουργηθεί και να ταξιδέψει στον Χάρο χωρίς φωνή. Αυτή την τρομερή της στιγμή αποτυπώνει η Σοφία Αδαμίδου, που έγραψε ένα βιβλίο στηριγμένο στις αφηγήσεις της τραγικής μελωδού πριν αποχωρήσει από τη ζωή.

Το κείμενο αυτό καθεαυτό δεν είναι, και καλά κάνει, χτενισμένο και λογοτεχνικό. Είναι σχεδόν απομαγνητοφώνηση μονολόγου, απελπισμένου αλλά γενναίου και περήφανου, αξιοπρεπούς μονολόγου.

Για να υπάρξει, χρειάζεται φωνή, ζώσα ύπαρξη, να το κάνει σπαραγμό, βλαστήμια, απελπισία και χλεύη.

Γιατί η Μπέλλου παλεύει και με τον Θεό και με την αρρώστια και με την κοινωνία. Μια ζωή ποντάριζε και ρισκάριζε, και ποτέ της δεν μπλοφάριζε.

Βρήκε στη Λήδα Πρωτοψάλτη όχι απλώς τον ιδανικό ερμηνευτή, βρήκε το πάρισον, το είδωλο του καθρέφτη. Η Πρωτοψάλτη είναι η Μπέλλου όπως τη γνώρισα εγώ κι όλοι της γενιάς μας. Ποιος άλλος έπαινος χωρεί!!

Δίπλα της η Εύα Καμινάρη έξοχη, «ανυπόκριτη» νοσοκόμα, τυπική, θαυμάστρια, αυστηρή και γοητευμένη! Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος έκανε ως σκηνοθέτης έξοχη δουλειά. Λιτή, μετρημένη και σε βάθος.

Η Λουκία Ρικάκη εμπλούτισε το θέαμα με γόνιμα, οπτικά και ακουστικά δρώμενα. Εκείνη μας τη συνάντηση στον Κολωνό είχα στον νου μου όταν απευθύνθηκα στον υπουργό Πολιτισμού να βρεθεί τρόπος να ενισχυθεί εκτάκτως στις δύσκολες ώρες της αρρώστιας της.

Της δόθηκε γενναίο ποσό.

Και χάρηκα πράγματι όταν έμαθα πως το έπαιξε στο κρεβάτι της στο μπαρμπούτι. Ο Χάρος την ξετίναξε!!

Δεινός Παίχτης!