ΜΕΛΩΔΙΚΟΤΗΤΑ ΔΙΧΩΣ ΣΤΟΛΙΔΙΑ

Έχω γράψει κι άλλες φορές και για την Μπέλλου, τον Μπιθικώτση, τον Καζαντζίδη, τη Βέμπο, αλλά και τη Δανάη που η άρθρωση της ελληνικής στο στόμα τους, όπως και του Κατράκη, του Μινωτή, του Κωτσόπουλου, της Παξινού, της Θάλειας Καλλιγά, ήταν η τέλεια έκφραση του ρυθμού και της μελωδικότητας χωρίς στολίδια, ιδίως στους ρεμπέτες. Κι όλοι αντλούσαν από την ψαλτική παράδοση, όπως ο Ξυλούρης, σήμερα ο Μητσιάς και ο Μπάσης. Όταν στο γνωστό του δοκίμιο για την ελληνική μουσική, ο Σαμουέλ ΜποΜποβί γράφει πως η ιστορία της διαχρονικής ελληνικής γλώσσας είναι η ιστορία της διαχρονικής ελληνικής μουσικής και το αντίστροφο, είχε υπόψη του τους δημοτικούς, λαϊκούς και εκκλησιαστικούς εκτελεστές που ηχογράφησε και μελέτησε. Μετά το 1965 η Μπέλλου έκανε μια δεύτερη ενδοξότερη ως εύρος ερμηνείας καριέρα (με Σαββόπουλο, Ανδριόπουλο, Μούτση κ.λπ.).

Αλλά το ήθος της φωνής της έμεινε αμετακίνητο. Μέσα στη δικτατορία τραγουδούσε σε ένα υπαίθριο κεντράκι στην Πλάκα, κοντά στο Παλιό Πανεπιστήμιο. Την ακούγαμε συχνά. Κι όταν κατά τα πουριτανικά ήθη της Αστυνομίας, μετά τις 11 το βράδυ, απαγορεύονταν τα μικρόφωνα, έσβηνε τα φώτα και τραγουδούσε χωρίς μικρόφωνο και α καπέλα. Σαν τις κατακόμβες θρηνούσε για το «παλικάρι που το φάγανε τα μαύρα ψάρια και το αρμυρό νερό».