«ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΣ»

Ποια είναι η πιο πρόσφορη μέθοδος για να δυναμιτιστεί εξαρχής η προοπτική ενός τόσο ανεπιθύμητου διαλόγου; Μα η παλιά καλή τακτική: εάν επιθυμείτε αληθινά τον διπολισμό, σωπάστε τις φωνές που καλλιεργούν τη σύγκλιση.

Διαδώστε τη μισαλλοδοξία.

Σκοτώστε τους μετριοπαθείς. Ιδού το άκρως ενδιαφέρον «σημείο εκκίνησης» στο βιβλίο της Ρουά. Από εκεί κι έπειτα κοπιάρει τον «Κώδικα Ντα Βίντσι» και τον παρωδεί ανελέητα. Στη θέση του Λούβρου βάζει το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Παρισιού, όπου η ίδια έχει εργαστεί επί χρόνια και που φαντάζει- θα συμφωνήσουμε μαζί της- ως το ιδανικό σκηνικό για ένα μυθιστόρημα με ιδεολογικό μεδούλι τη θεωρία της Εξέλιξης.

Όπως και στον «Κώδικα» εξάλλου, οι φόνοι διαδέχονται ο ένας τον άλλον με απίθανη συχνότητα, στον χώρο πάντα του Μουσείου (γιατί δεν «σφραγίζουν» το Μουσείοθα αναρωτηθεί ο σκεπτικιστής αναγνώστης- από την πρώτη κιόλας μέρα, από τον πρώτο κιόλας φόνο;), είναι απεχθείς, τελετουργικοί και συμβολικοί- αν και η εξήγηση που δίνει η Ρουά στο τέλος είναι εμφανώς τραβηγμένη από τα μαλλιά. Όσο για το γενεσιουργό κίνητρο του δολοφόνου; Αυτό κι αν είναι της πλάκας. Το παραβλέπουμε μονάχα με το ελαφρυντικό της παρωδίας. Σε οιονδήποτε «σοβαρό» μυθιστόρημα, θα έπαιρναν τη Βερονίκ με τις ντομάτες.

Το συμπέρασμα
Είπαμε. Δεν μιλάμε για λογοτεχνία. Ούτε όμως για ένα μυθιστόρημα τεχνικά χειρότερο από τον «Κώδικα Ντα Βίντσι»- αν θεωρείτε τον «Κώδικα» τεχνικά επαρκή. Κι εν πάση περιπτώσει, καλύτερα να ξεστραβωθούμε- έστω και με ένα ανάλαφρο ανάγνωσμα- γύρω από τη διένεξη δημιουργιστώνδαρβινιστών (θα τη βρίσκουμε για χρόνια μπροστά μας), παρά να κυνηγάμε συνωμοσιολογικές χίμαιρες. Άρα ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Εδώ σε θέλω, κάβουρα.

Όπως άκουσα πρόσφατα να το θέτει μεταμεσονύκτια ο Στέλιος Ράμφος στη Βίκυ Φλέσσα: αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ποιος αγιάζει τον σκοπό;