«Νικάμε τον δράκο μέσα μας»

Ο Αργύρης Ξάφης είναι γοητευμένος από το «Δρακούδι», που σκηνοθετεί στο θεατράκι της «Μικρής Πόρτας».

«Είναι τόσο τρυφερό και ξεχωριστό έργο.

Απευθύνεται σε όλη την οικογένεια, σε θεατές από πέντε ετών και άνω. Το ανεβάζουμε στο μικρό θεατράκι, που στήνεται πάνω στην αίθουσα του θεάτρου “Πόρτα”. Η ιστορία αρχίζει τη μέρα που το αγόρι πάει για πρώτη φορά στο σχολείο. Ζει σε ένα απομονωμένο σπιτάκι στο δάσος, υπερπροστατευμενο από τη μαμά του- το έχει κάνει χορτοφάγο, δεν έχει δει ποτέ του αίμα, δεν ξέρει τι σημαίνει βία.

Όσο γρήγορα καταλαβαίνει ότι είναι διαφορετικό από τα άλλα παιδιά τόσο σύντομα καταλαβαίνουν και οι θεατές τη διαφορετικότητά του. Αν και εξάχρονο, έχει όψη εικοσιπεντάχρονου, γιατί στις φλέβες του κυλάει αίμα δράκου. Η ζωή στο σχολείο όμως του βγάζει μια άγρια όρεξη για ωμό κρέας, που έχει πάρει από τον πατέρα του- είχε φάει τα έξι αδελφάκια του. Από τη μητέρα του αντίθετα, έχει πάρει τη λαχτάρα να ζήσει ειρηνικά και αρμονικά με τους άλλους».

Νάτη η πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό που υπάρχει μέσα μας, όπως και ο κίνδυνος να πέσει η παράσταση στη διδακτικότητα.

«Είναι τόσο αριστοτεχνικά φτιαγμένο, που δεν σε αφήνει να πέσεις σε τέτοιου είδους παραπτώματα. Το ζητούμενο είναι να μπούμε όλοι στον πλούσιο και μυστηριώδη κόσμο του παραμυθιού. Έχει απολήξεις πολύ συμβολικές, στα όρια του κλασικού. Αν και στήνεται πάνω σε δύο πρόσωπα, έχει δράση, εναλλαγές, μυστήριο. Όλο το έργο είναι μέσα στο σπίτι. Η μαμά (Βίκυ Χατζοπούλου) που μένει πάντα εκεί, είναι η βάση σ΄ αυτό που επιστρέφουμε και η προβολή για ό,τι συμβαίνει στο Δρακούδι (Παναγιώτης Κατσώλης), που χάνεται στο δάσος για τρεις ημέρες. Θα περάσει από τρεις δοκιμασίες. Να περάσει μια νύχτα μόνος του με ένα κόκορα και να μην τον φάει, επτά ημέρες με έναν λύκο και να μην τον φάει και έναν μήνα με ένα μωρό. Αν δεν το φάει ούτε αυτό, τότε ο δράκος μέσα του θα έχει νικηθεί. Κι όλα αυτά με μια γλώσσα πολύ γλυκιά και τρυφερή».