Το πείραμα Βελτρόνι

Η κυβέρνηση Πρόντι έπεσε νωρίς. Έτσι κι αλλιώς, με την ισχνή πλειοψηφία που διέθετε, ήταν από την αρχή θνησιγενής. Από εκεί και πέρα έκανε τόσες πολλές γκάφες, τόση λίγη δουλειά που απογοήτευσε πλήρως τους ψηφοφόρους του και αναπτέρωσε τον Μπερλουσκόνι. Η ιταλική Αριστερά δεν είχε καμία ελπίδα να διεκδικήσει τη νίκη, εάν δεν απαλλασσόταν από το φάντασμα του Πρόντι. Ο Βελτρόνι είναι η τέλεια επιλογή. Πρώτον, δεν είχε να απολογηθεί για το παρελθόν. Δεύτερον, αποδεικνύεται πολύ «πονηρός» για να πεθάνει. Έχοντας ως σημεία αναφοράς τους Δημοκρατικούς στις ΗΠΑ, προσπαθεί να ενώσει τα χίλια κομμάτια της ιταλικής Αριστεράς. Υιοθετώντας τη στρατηγική του Μπιλ Κλίντον, οργώνει όλη την Ιταλία με ένα πράσινο λεωφορείο, γευματίζοντας στα σπίτια των Ιταλών. Αντιγράφοντας το σύνθημα του Μπάρακ Ομπάμα «ναι, μπορούμε» προσπαθεί να απευθυνθεί σε νέα παιδιά, σαν τον Τζιρόλαμο, που έχουν απογοητευτεί πλήρως από τους πολιτικούς. Ο Βελτρόνι είναι πιο φιλόδοξος: επιθυμεί να εγκαινιάσει μια νέα εποχή όχι μόνο για την ιταλική αλλά και για την ευρωπαϊκή Αριστερά. Άλλωστε, το πρόβλημα της Αριστεράς είναι ότι μετά την κατάρρευση του Τείχους δεν καταφέρνει να «φτιάξει» μια νέα αφήγηση για την εποχή της παγκοσμιοποίησης. Ο Βελτρόνι δηλώνει πως το λάθος της ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι ότι δεν καταλαβαίνει ότι τελείωσε η εποχή των παλαιών ιδεολογικών κατατάξεων. Η Αριστερά νομίζει ότι αλλαγή σημαίνει το να φοράει τα παλιά της ρούχα από την ανάποδη. Το θέμα είναι να φτιάξει καινούργια. Χρησιμοποιώντας, ίσως, τα άφθαρτα κομμάτια των παλιών ρούχων. Ο Βελτρόνι μιλά με πάθος για την παγκοσμιοποίηση, την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, τα ανθρώπινα δικαιώματα ενώ στο τέλος της συγκέντρωσης εδώ στη Νάπολι τραγούδησε μαζί με το πλήθος τον ιταλικό εθνικό ύμνο. Στο κλίμα της όξυνσης που προσπαθεί να δημιουργήσει ο Μπερλουσκόνι απαντά ότι στην Ιταλία υπάρχει αρκετή ανωμαλία και αυτός δεν προτίθεται να προσθέσει κι άλλη. Με συστηματικό τρόπο, ο Βελτρόνι έχει καταφέρει να εκθέσει τον Καβαλιέρε. Πολύ σπάνια αναφέρει το όνομα του Μπερλουσκόνι. Τον αποκαλεί, συνήθως ειρωνικά, «ο Βασικός Παράγοντας». Ταυτόχρονα δεν διστάζει να τα βάλει με τα πιο επίφοβα ονόματα της Μαφίας και της Καμόρα. Στην Καλαβρία είπε: «Ψηφίστε όποιον θέλετε, όχι όμως εμάς. Όταν έρθουμε στην εξουσία, θα σας συντρίψουμε». Τις προάλλες, εδώ στη Νάπολι, κατονόμασε έναν έναν τους αρχηγούς της Καμόρα. Κανένας Ιταλός πολιτικός δεν είχε τολμήσει να κάνει κάτι τέτοιο. Οι αντίπαλοί του τον κατηγορούν για «ιδεολογική σαλάτα» και «ρητορικές ακροβασίες». Το μέλλον θα δείξει. Οι δημοσκόποι, πάντως, την τελευταία εβδομάδα άρχισαν να χρησιμοποιούν ποδοσφαιρικούς όρους και μιλούν για ντέρμπι στις εκλογές. Ο ίδιος ο Βελτρόνι συγκρίνει τον εαυτό του με την Εθνική Ιταλίας του 1982. Τότε που είχε ξεκινήσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα ως αουτσάιντερ και κατάφερε να γίνει πρωταθλήτρια κόσμου. Τότε ήταν αποφασιστικές οι νίκες ενάντια στην Αργεντινή του Μαραντόνα και τη Βραζιλία του Ζίκο. Εάν ο Βελτρόνι χάσει και κερδίσει ο Μπερλουσκόνι, πολλοί φοβούνται ότι η Ιταλία του μέλλοντος θα μοιάζει σε κάτι μεταξύ Αργεντινής και Βραζιλίας…