Ημερολόγιο Συνόρων Ο Τζιρόλαμο, ο Σίλβιο, ο Βάλτερ

Η Νάπολι είναι η πόλη των μεγάλων αντιφάσεων. Τα σικ μαγαζιά βρίσκονται δίπλα στους κακόφημους δρόμους, όπου αν μπεις, πιθανόν να βγεις χωρίς το πορτοφόλι σου…

Στη Νάπολι, δίπλα στο πιο σύγχρονο εργαστήριο βιογενετικής στην Ευρώπη, κοιμούνται άστεγοι. Δίπλα σε ένα από τα πιο σύγχρονα κέντρα multimedia στον κόσμο στρατοπεδεύουν ζητιάνοι. Και τα πιο όμορφα λουλούδια, για τα οποία η Νάπολι φημίζεται, πωλούνται δίπλα σε πύργους σκουπιδιών. Είναι ταυτόχρονα η πόλη της δυσοσμίας και των εκλεκτών μυρωδιών. Η Νάπολι, όπου συναντιούνται πάμπολλοι πολιτισμοί- με προεξάρχοντα τον αρχαίο ελληνικό, αφού Έλληνες ίδρυσαν την αρχαία Νεάπολι- είναι η ιδανική πόλη για να παρακολουθήσεις τις ιταλικές εκλογές. Γιατί εδώ, στην πρωτεύουσα του ιταλικού Νότου, αποκαλύπτοντια οι μεγάλες αντιφάσεις της σύγχρονης Ιταλίας. Εδώ καταλαβαίνεις, προπαντός, τι σημαίνει διαφορά μεταξύ ιταλικού Νότου και Βορρά. Μετά το 1991, η διαφορά αυτή κινδυνεύει να μετατραπεί σε αγεφύρωτο χάσμα.

«Να φύγω από την Ιταλία». Ο Τζιρόλαμο είναι είκοσι τεσσάρων χρόνων. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νάπολι. Μόλις έχει τελειώσει τις σπουδές του και ειδικεύεται ως μασέρ. Συναντιόμαστε σε μια καφετέρια, κοντά στην Ρiazza Dante. Όταν μαθαίνει γιατί έχω έρθει στη Νάπολι, χαμογελά πικρά. «Είναι σκέτη δυστυχία να πρέπει να αναπαράγεις αυτά που λένε οι πολιτικοί. Ειδικά οι δικοί μας» λέει. Ο Τζιρόλαμο δεν είναι απλά αδιάφορος για την πολιτική: τη μισεί. Τη θεωρεί επάγγελμα για φαφλατάδες και απατεώνες. Τον ρωτώ εάν τον απασχολούν οι αυριανές εκλογές. «Καθόλου» απαντά. Αυτά που τον ενδιαφέρουν είναι οι αγαπημένες του ταινίες, η αγαπημένη του μουσική και, προπαντός, να τελειώσει την ειδίκευσή του. Μετά; «Να πιάσω δουλειά και να κάνω ταξίδια» προσθέτει. Τον ρωτώ εάν μπορεί να βρει δουλειά εδώ στη Νάπολι. «Θα ψάξω παντού, αρκεί να είναι εκτός Ιταλίας» απαντά και η οργή διαφαίνεται στη φωνή του. Ο Τζιρόλαμο δεν το κρύβει άλλωστε ότι τα έχει πάρει στο κρανίο με την Ιταλία. Γιατί έχει καταντήσει μια χώρα την οποία κανείς δεν παίρνει πια στα σοβαρά, λέει. «Βάζω στοίχημα ότι ούτε εσύ πρόκειται να γράψεις καλά λόγια. Και ίσως έχεις δίκαιο» προσθέτει. Ταυτόχρονα αγαπά την Ιταλία. «Υπάρχουν πολλά καλά πράγματα σε αυτή τη χώρα. Δεν ξέρω πώς έγινε έτσι» λέει. Ο Τζιρόλαμο δεν ασχολείται με την πολιτική αλλά πιστεύει ότι από τότε που η Ιταλία έπεσε στα χέρια του Μπερλουσκόνι έχει γίνει χώρα της πλάκας. «Δεν ήταν έτσι η Ιταλία» καταλήγει. «Το καταλαβαίνω όταν μιλώ με τους γονείς μου». «Θα ψηφίσεις την Κυριακή;» τον ρωτάω. «Ίσως όχι. Δεν ξέρω…». απαντά. Ο Τζιρόλαμο δεν αποτελεί εξαίρεση. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ο αριθμός των αναποφάσιστων

Το «Ημερολόγιο Συνόρων» ταξιδεύει στη Νάπολι και από εκεί παρακολουθεί τις ιταλικές εκλογές. Είναι η ιδανική πόλη για να καταλάβει κανείς την ιταλική πραγματικότητα.
Εδώ αποκαλύπτονται οι αντιφάσεις της σύγχρονης Ιταλίας. Το χάσμα ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο

και όσων σκέφτονται να απέχουν από τις κάλπες φθάνει το 35% των ψηφοφόρων.

Δύο τενόροι και πολλοί κομπάρσοι. Ο ιταλικός Τύπος συγκρίνει τις εκλογές με μια όπερα για δυο τενόρους και πολλούς κομπάρσους. Αφού Δεξιά και Αριστερά πάνε διασπασμένοι στο εσωτερικό τους. Στην αρχή, πάντως, οι εκλογές έμοιαζαν με όπερα για έναν μόνο τενόρο: τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο οποίος κάνει τα πάντα για να επιβεβαιώσει τον μύθο της «αιώνιας νεότητας». Δίνει τέσσερις συνεντεύξεις την ημέρα, κάνει πέντε τηλεοπτικές εμφανίσεις, τρεις συγκεντρώσεις όπου μιλάει επί ώρες σαν τον Φιντέλ Κάστρο. Κάθε τόσο ρίχνει σεξιστικές ατάκες για να δείξει ότι, παρά τα εβδομήντα πέντε του, παραμένει άντρακλας… Ο Καβαλιέρε θα ήταν τέλειος ήρωας για την opera buffa. Μόνο που η κωμωδία, συνήθως, είναι η άλλη όψη της τραγωδίας. Σε κάθε περίπτωση, ο Μπερλουσκόνι ξέρει να χαϊδεύει με μαεστρία τον χειρότερο εαυτό των Ιταλών. Κι εδώ έγκειται η ακαταμάχητη γοητεία του. Τις τελευταίες μέρες δείχνει ανήσυχος. Σαν να έχει χάσει την ψυχραιμία του. Απειλεί τους αντιπάλους, βρίζει τους πρώην συμμάχους, επιτίθεται στους θεσμούς, αφήνει υπονοούμενα για νοθεία της Αριστεράς. Ίσως γιατί τώρα κατάλαβε ότι η όπερα που λέγεται «ιταλικές εκλογές» απέκτησε και άλλον τενόρο: τον Βάλτερ Βελτρόνι. Ο Μπερλουσκόνι τον είχε υποτιμήσει. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο Βελτρόνι κερδίζει έδαφος και απειλεί σοβαρά τη σίγουρη νίκη του Καβαλιέρε. Κι εκείνος ξέρει ότι εάν χάσει αυτή τη φορά, θα μπει οριστικά στο ντουλάπι της Ιστορίας…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com