TO ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗΣ

Το 2009 κλείνει πενήντα χρόνια από την πρώτη επαγγελματική της εμφάνιση στο θέατρο. Είχαν χαρές, είχαν και πίκρες τα χρόνια αυτά. Τι καταστάλαξε;

«Από τη σκηνή δεν έχω πίκρες. Και για μένα η σκηνή είναι το θέατρο. Κάποιες πίκρες, κάποιες απογοητεύσεις που δεν έχουν σχέση με τη σκηνή ξεχνιούνται. Ας πούμε, σε πολύ δύσκολες στιγμές, στην αρχή, πήγα, συστημένη, να ζητήσω δουλειά στην επιθεώρηση από τον Γιάννη Φλερύ. Με κοίταξε καλά- καλά και μου λέει: “Εσείς τι θέλετε εδώ; Προέρχεστε από άλλο χώρο. Εμείς το μίνι το φοράμε εκεί (σ.σ. δείχνει ψηλά το πόδι της). Και δεν έχω να σας δώσω και κάποιο νούμερο- τα έχω δώσει όλα”. Αυτό λειτούργησε σα χαστούκι. Σα να με ξύπνησε. Και είπα:

“Αυτός ο χώρος δεν υπάρχει για μένα”.

Προς Θεού, όχι πως θεωρώ είδος κατάπτυστο την επιθεώρηση… Άλλωστε, με το “40 χρόνια Μποστ”, επιθεώρηση κάναμε».