[ ΑΙΧΜΕΣ ] Αναδρομές

Οι προσεκτικοί παρατηρητές των τεκταινομένων στην ΠΑΣΟΚική Ιερουσαλήμ θυμούνται ότι ο κ. Γ. Παπανδρέου, πρώτος απ΄ όλους όταν ανέλαβε- το 2004- την ηγεσία του κόμματος, είχε μιλήσει καθαρά για το πολιτικό σύστημα και τις μεγάλες αλλαγές που πρέπει να γίνουν σ΄ αυτό.

Μια θέση στην οποία σταθερά, με συχνές αναφορές, επέμεινε, περιλαμβάνοντας πάντα και τη διάσταση της συναίνεσης. Πολλοί τότε- και με δεδομένο ότι ο ίδιος είχε πει ότι όταν χρειαστεί «θα βάλει πλάτη» στα μεγάλα προβλήματα- πίστεψαν ότι η συναίνεση ίσως αφορούσε την κυβέρνηση.

Χρειάστηκε, ωστόσο, μια δύσκολη πορεία- με πολλά λάθη σε όλα τα επίπεδα, με γκρίζες περιόδους, με σκληρές εσωκομματικές κόντρες- για να φανεί τώρα καθαρά ότι αυτή η συναίνεση αφορούσε τα κοινωνικά στρώματα που θίγονται από την κυβερνητική πολιτική. Αφορούσε και αφορά τα στρώματα και τις δυνάμεις που μπορούν και πρέπει να συγκροτήσουν μια συμμαχία για μια προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται και ο μίτος της χθεσινής απόφασης του κ. Γ. Παπανδρέου, να ορίσει πολιτικό στέλεχος πρώτης γραμμής για τον διάλογο με τα άλλα κόμματα της Αριστεράς και την προώθηση των προτάσεων του ΠΑΣΟΚ για τη Δημοκρατία και το πολιτικό σύστημα.